Hendrik #010

Rozijnen voor krenten

 Maandag 31 december 2018

 Ook op de laatste dag van het jaar worden er weer boodschappen in huis gehaald. Niet zo gek veel, want oud en nieuw vieren wij bij onze oudste dochter. Maar we gaan daar niet met lege handen heen. Mijn vrouw heeft beloofd oliebollen te bakken en doet dat ook voor de andere dochter. Zelf maak ik voor de oudste courgetteballetjes of -kroketten, hoewel ze die vorm niet hebben.

Gewapend met een lijstje ben ik afgelopen week al op pad gegaan om de diverse ingrediënten in huis te halen. Courgette, peterselie, bloem, munt, rode ui. Zes pakjes oliebollenmix, olie, goudrenetten voor de appelflappen en ook – ongevraagd – een pakje appelflappenmix. Nou dat laatste is niet nodig, want hetzelfde beslag - minus de rozijnen - als voor de oliebollen wordt er gebruikt.

Dan zijn nog drie zakken rozijnen nodig en eenzelfde hoeveelheid krenten. Dat levert wat meer problemen op. Geen krenten te vinden, dan maar een leidinggevende aanschieten. ‘Nou meneer die staan hierachter bij de bakproducten.’

Daar heb ik al gekeken. Met een kapot oog ontgaat mij wel iets, dus vraag ik of hij mij kan helpen omdat ik ze niet heb gezien. De jonge leidinggevende loopt met mij mee en tovert… Hé hij ziet ze ook niet liggen. En ook geen bordje bij een leeg schap. Nee daar horen ook rozijnen in te liggen. ‘Nou dan hebben we ze niet meneer.’ En de supermarkt krijgt ze ook niet meer voor het bakken begint dus neem ik maar drie extra zakjes rozijnen mee. Nee geen sukade, daar zijn wij niet van.

Buiten de winkel worden al oliebollen verkocht. Heel zacht vraag ik of daar misschien de krenten in terecht zijn gekomen. Nee, daar heeft de verkoopster in het kraampje geen antwoord op. En ik? Ik ga het niet uitproberen. Zelfs niet om ze er uit te pulken.

Opa IJsbeer

Hendrik #009

Vrijwillig

 24 december 2018

 Het nieuws dient zich 24 uur per dag en zeven dagen in de week aan. Als verslaggever hoef je niet achter alles aan te gaan, want je hebt nu eenmaal maar een lijf en kunt niet op twee plekken tegelijk zijn. Afwegingen maken is daarom heel belangrijk. En omdat er ook op 27 december een krant verschijnt werkte ik ook op Tweede Kerstdag.

Nu ik met pensioen ben, maak ik nog regelmatig gebruik van de zondagopening van mijn supermarkt. Al dagenlang zie ik karrenvrachten boodschappen in grote auto’s verdwijnen. Zelf neem ik kleine hoeveelheden mee achter op mijn fiets. En soms ga ik ook op zondag. Zoals gisteren en zaterdag. Een tas vol. Nu hoef ik pas donderdag weer. Ook voor vandaag heb ik alles in huis.

Hoef niet naar mjn buurtsuper die beide Kerstdagen open is. Medelijden heb ik niet met het personeel. Zij kunnen volgens de geldende CAO niet verplicht worden te werken maar doen dit op vrijwillige basis. En als er onvoldoende vrijwilligers in een filiaal zijn, dan kunnen ze vanuit een ander filiaal worden ingezet. Vooral jongeren/studenten maken gebruik van de mogelijkheid om wat extra’s te verdienen, want op dit soort dagen wordt een toeslag betaald. En dat is voor deze categorie medewerkers mooi meegenomen.

Uiteraard is er ook leiding aanwezig. Ook dit gaat op vrijwillige basis. Voor de Eerste Kerstdag is dat iets lastiger rond te krijgen dan een dag later.

In sommige gezinnen wordt met afgrijzen naar deze consumptiemaatschappij gekeken. In sommige gezinnen wordt met afgrijzen naar de kerstboom gekeken, want dat hoort niet bij het ware geloof. Ach er zijn zo veel geloven. En vele dwingen mij in een keurslijf, ook die van Mammon. Gelukkig heb ik een keuze om wel of niet naar een supermarkt te gaan. Wel zo gemakkelijk als deze open is.

Opa IJsbeer

Hendrik #008

Inleveren

 Dinsdag 18 december 2018

 Voor het scheiden van afval heb ik drie kliko’s ontvangen van de gemeente. Een groene bak met twee vakken: een voor gft en een voor restafval. Verder een tijdje later een blauwe bak voor plastic en lege drinkkartonnen. Tenslotte een grijze bak, ik ben een voorloper de meesten hebben een blauwe, voor papier en karton.

Voor het inleveren van gewone lampen en batterijen heeft onze buurtsuper een bak buiten het gebouw neergezet, naast het inleverpunt voor bierkratjes en statiegeldflessen. En op het parkeerterrein staat ook nog een inleverpunt van  drie bakken voor glaswerk. Iedere bak is verdeeld in drie vakken met ronde openingen waarin flessen passen. Een bak voor ongekleurd glas, een voor groen glas en een voor de rest; een bruin gekleurde opening. Die bakken gaan zo vlak voor de kerstdagen op slot om te voorkomen dat er vuurwerk wordt in verdwijnt en de bak ontploft.

Niet ieder glazen potje of fles lever ik meteen in. Nee, ik wacht hiermee tot ik er een aantal heb verzameld en gooi ze dan pas weg. Soms kom ik tegen dat een punt boordevol is en dat mensen te lui zijn om naar de bak ernaast te lopen. Zij zetten hun flessen gewoon neer, waar ze kapot vallen of kapot worden getrapt. Wat leven we toch in een vreemde maatschappij.

Flessen waarop geen statiegeld zit, worden achtergelaten bij de inleverautomaat. Ook als ze van glas zijn. Je zult vijf meter heen en weer terug moeten lopen naar de glasbak.

Bij de kassa wordt mij vaak gevraagd of ik nog een statiegeldbon heb om in te leveren. Mijn antwoord is steevast: ‘Nee, dank u. Mijn bonnetje ligt al in de bak voor de goede doelen. Dat statiegeld heb ik toch al betaald. En zolang ik het kan missen…’

Opa IJsbeer

Hendrik #007

Nog een keer over baarden

 Maandag 10 december 2018

 Boodschappen doen is voor mij vaak een feestje. Zeker in mijn vaste buurtsuper, waar ik de mensen ken, veel vriendelijkheid ontmoet. Ook buiten de winkel.

Sinterklaas is nog maar net vertrokken en over de overgang van het speciale snoepgoed voor 5 december naar de kerstkransen in de schappen heb ik het al gehad. Samen met mijn jongste kleinzoon zie ik ditmaal weer iets bijzonders. Voor de deur van de winkel staat een meer dan levensgrote opblaaspop. Aan mijn kleinzoon vraag ik: ‘Sinterklaas is toch terug naar Spanje. Maar wie zie ik daar dan staan.’

Het kleine mannetje ziet wel iets roods, maar kan nog niet over de geparkeerde auto’s kijken en begint meteen een Sinterklaasliedje te zingen. Als we bijna bij de ingang staan ziet hij dat het de kerstman is. Ik proef een lichte teleurstelling in zijn reactie, want hij heeft zoveel, merendeels oude, Sinterklaasliedjes geleerd. En nu is het niet zijn geliefde goedheiligman, maar een nep Santa.

We doen in de winkel ons kunstje en stoppen wat kleine boodschappen in de kar, niet te zwaar want we moeten ook weer terugwandelen met een tas. Het kleine joch steelt weer eens de harten van de kassajuffrouw voor we naar buiten gaan.

Buiten til ik de kleine man uit de boodschappenkar. ‘Opa IJsbeer, mag ik de kerstman nog even gedag zeggen’, vraagt hij mij.

‘Ja jongen, maar wel voorzichtig hè. En weet je wel zeker dat het de Kerstman is en geen Sinterklaas.’

‘Ja opa, want de baard van Sinterklaas is langer.’

Opa IJsbeer

Hendrik #006

Een groot baardgehalte

 3 december 2018

 Gisteren is door mijn kinderen en hun kinderen, samen met een zestal grootouders het Sinterklaasfeest gevierd. Natuurlijk kunnen we tot woensdag wachten, maar dan komt de hulp sint ook al op de diverse scholen. Daarom hebben we bij het Sinterklaasmagazijn gevraagd of hij op zondag onze oudste dochter met een bezoekje kan vereren. Een feestje.

Maar goed hij is nog niet jarig en gisteren zijn de cadeautjes al uitgedeeld en vandaag gaat het leven gewoon verder met boodschappen doen. Bij mijn buurtsuper is het strooigoed al verplaatst naar het laantje waar onder andere ook de scheerspullen liggen. Wat ik daarmee moet? Niets! Maar die hulp sint kan wel wat scheerspul gebruiken. Vooral nu zijn plaats al weer wordt ingenomen door de kerstman, ook al zo’n hulp figuur met aangeplakt kinbegroeisel en scheerbehoeften.

De overgebleven chocoladeletters worden net als de pepernoten in dit laantje nog even aangeprezen en voorafgegaan door een grote banketstaaf. Iets wat mij doet denken aan de kersttijd. Bij mijn ouders werd altijd een kerststaaf of -krans aangesneden, nadat de ‘mannetjes’ in de koffie waren gedoopt. Die traditie zetten wij niet voort. Waarom dit banket de vorm van een letter S heeft ontgaat mij volledig. Of moeten we de kerstman ook al Sint noemen?

Maar goed terug naar de supermarkt waar de kerstman die andere kindervriend al aan het verdringen is. Zo zie ik een groot schap met kerstmutsen en goed gemutst koop ik er een voor mijn jongste kleinkind die in het boodschappenkarretje zit. Een paar jaar geleden zou zoiets niet in mij zijn opgekomen kerstspullen te kopen, want het moet nog 5 december worden. Met het grijzer worden van de baard constateer ik echter een grote verandering bij mijzelf.

Opa IJsbeer