maandag, januari 27, 2025

Het muziekdraadje 161

Red red wine

Maandag 27 januari 2025

Zo alweer de laatste aflevering van deze maand, althans wat betreft Het muziekdraadje en wie wil mag daar best een toost op uitbrengen. Het mag, het hoeft niet. En net als bij het voorgaande draadje kies ik weer eens voor de coverversie van een lied. Het origineel is te vinden op het tweede studioalbum van Neil Diamond, die het ook zelf heeft geschreven.

Neil Diamond verlaat daarna het label Bang Records dat een jaar na het uitkomen van het album nog een singleversie uitbrengt van Red red wine met een achtergrondkoor waarvoor de zanger en tekstschrijver geen toestemming heeft gegeven. Datzelfde jaar zet Peter Tetteroo het nummer eveneens op de plaat en zijn single bereikt de zesde plek van de Nederlandse Top 40. Ook de reggaeversie van Jamaicaanse zanger Anthony Mossop beter bekend als Tony Tribe, maar tevens Tony Kingston genoemd, wordt een hit en dan hebben we nog Vic Dana, die ermee scoort.

Wie hebben wij dan nog niet gehad? Inderdaad UB40. Deze in 1978 in Birmingham opgerichte band neemt het op voor het album Labour of Love, dat louter en alleen bestaat uit covers. Deze pop- en reggaeband haalt er zowel in eigen land als in Amerika de eerste plaats mee, maar niet alleen daar ook in Canada, Ierland, Zuid-Afrika en in ons land wordt het een onbestreden nummer 1-hit. Volgens Terrence Wilson, die optrad onder de artiestennaam Astro, heeft UB40 Red red wine aanvankelijk gelinkt aan de Jamaicaanse artiest Negus Diamond.

Het nummer gaat over iemand die via het drinken van rode wijn al zijn zorgen hoopt te vergeten zoals al blijkt uit het begin: Red, red wine go to my head, make me forget that I still need her so. En later Stay close to me, don’t let me be alone. It’s tearin’ apart my blue, blue hart. Zelf ben ik geen wijnliefhebber en daarom laat ik het hier maar bij en die liefdeszorgen…

Opa IJsbeer


maandag, januari 20, 2025

Het muziekdraadje 160

Black Angel Blues

Maandag 20 januari 2025

De naam van deze zanger heb ik vorig jaar al eens laten vallen toen ik schreef over een bijzondere jamsessie omdat Keith Richards ontbrak tijdens opnames voor een album door The Rolling Stones. De aanwezigen namen toen onder andere een nummer op dat voor het eerst door Tampa Red op de plaat is gezet.

Deze Amerikaanse bluesmuzikant is geboren onder de naam Hoodson Woodbridge. Omdat zijn ouders al op jonge leeftijd overlijden wordt hij grootgebracht door een tante en een grootmoeder met de achternaam Whittaker. Die naam neemt hij vervolgens aan. Hij groeit op in Tampa in Florida en daar komt zijn artiestennaam vandaan, plus een verwijzing naar zijn lichtere huidskleur.

Zijn doorbraak komt als Tampa Red wordt ingehuurd om Ma Rainey  te vergezellen. Hij komt daardoor ook in contact met de ervaren pianist en componist Thomas Dorsey, die hem via via in contact brengt met Paramount Records.

Een van zijn bekendste nummers is Black Angel Blues, dat in 1930 voor het eerst wordt opgenomen door Lucille Bogan. Tampa Red zet het vier jaar later op de plaat in een iets rustigere versie en daarna stort zich een heel regiment artiesten op dit nummer, waarbij de titel nog wel eens verandert. Zo heet het bij BB King Sweet Little Angel, die dat weer pikte van Robert Nighthawk met Sweet Black Angel, een titel die ook door The Rolling Stones op hun album Exile on Main St. wordt gebruikt. Earl Hooker maakt er Sweet Angel van.

En natuurlijk gaat het weer over liefde. Got a sweet little angel. I love the way she spread her wings. Maar ook over drank I ask her to buy a little drink of liquor and she gave me a whiskey still. Maar bovenal is er altijd de angst om verlaten te worden. Oh, if my baby should quit me Lord, I’d believe I would die.

Opa IJsbeer


maandag, januari 13, 2025

Het muziekdraadje 159

Yellow river

Maandag 13 januari 2025

Soms kom je ergens via een omweg, zo maak ik met dit draadje diverse omwegen en begin allereerst met de Engelse zanger Brian Poole die tot 1966 de voorman was van The Tremeloes. In 1966 gaat hij solo verder en verdwijnt in de vergetelheid terwijl zijn voormalige begeleiders nog enkele hits scoren.

Jeff Christie begint in 1964 met schrijven van liedjes als lid van de coverband Outer Limits. Maar niet alleen voor zijn eigen gebruik schrijft hij maar ook voor Gene Pitney, Roy Orbison, The Marmalade, Alan Price en voor The Tremeloes. Deze laatstgenoemde band kiest voor het zelfgeschreven By the Way als opvolger van hun (Call me)Number One en laat een door Christie geschreven nummer en door hen al wel opgenomen werk liggen. Christie heeft ondertussen met gitarist Vic Elmes en drummer Mike Blakley een eigen band gevormd en dit Christie brengt gebruikmakend van de instrumentale opname van The Tremeloes zelf Yellow river uit.

Onder meer in de UK Singles Chart, Vlaanderen, Finland en Mexico wordt dit een nummer 1-hit. Vaak wordt het gelinkt aan de Vietnamoorlog, mede omdat in die periode veel artiesten zich via protestsongs hun aversie tegen die oorlog laten blijken. Christie, die een fascinatie heeft ontwikkeld voor de Indiaanse strijd en de Amerikaanse burgeroorlog, laat echter een geschokte zuidelijke soldaat aan het eind van die burgeroorlog terugkeren naar huis.

So long boy you can take my place, got my papers I’ve got my pay, so pack my bags and I’ll be on my way to yellow river, zo zingt Christie. Hij is blij dat hij de strijd heeft overleefd en denkt aan thuis. I remember the nights were cool. I can still see the waterpool and I remember the girl that I knew from Yellow river. Die plek zit bijna in zijn genen. Got no time for explanation, got no time to lose. Tomorrow night you’ll find me sleeping undermeath the moon at yellow river.

Opa IJsbeer


maandag, januari 06, 2025

Het muziekdraadje 158

Paint it black

Maandag 6 januari 2025

Diverse muzieknummers krijgen een tweede of zelfs een derde leven. Soms doordat zij door anderen zijn gecoverd, zoals dit nummer uit het draadje bijvoorbeeld door Blondie, Eric Burdon, Led Zeppelin, REM en U2 zijn gespeeld. Ook de oorspronkelijke uitvoerenden hebben Paint It Black in een nieuw jasje gestoken en echt niet alleen omdat door een zetfout van platenmaatschappij Decca Records de titel op de eerste single met een komma is geschreven. Op latere versies en op albums is die komma overigens wel verdwenen.

De records van dit nummer van The Rolling Stones zijn zoals zo vaak bij deze band voor Mick Jagger en Keith Richards, maar ook Bill Wyman en Brian Jones hebben aan dit werk meegeschreven. Aanvankelijk was dit een rustig nummer met duidelijke soulinvloeden, maar tijdens het oefenen voegt Jones er zijn sitarspel bij en krijgt het een sneller tempo. Bovendien voegt Jagger tekst toe.

Het lied draait om een depressieve man die zijn humeur verliest, een man die in de extra tekst ook nog eens om zijn dode vriendin treurt. Maar zoals bij heel veel songs moet je goed blijven opletten want voor je het weet slijt de verkeerde tekst erin, zoals bij het derde couplet veelal meegezongen wordt I see my red door and it has been painted black, terwijl Jagger zingt I must have it painted black. Ach het is een kniesoor die daar op let.

Dit nummer uit 1966 krijgt zoals gezegd in 1990 een tweede leven als het gebruikt wordt als titelsong van de Amerikaanse televisieserie Tour of Duty, dat in Nederland hoge kijkcijfers haalt. Op muziekgebied zijn er diverse CD’s uitgebracht met muziek van die serie. Zowel de eerste als de tweede keer haalt het lied in ons land de eerste plaats van de hitlijsten.

Nog even wat regels waar de triestheid vanaf druipt. I see the girls walk by dressed in their summerclothes. I have to turn my head until my darkness goes. En wat te denken van It’s not easy facing up when your whole world is black. En tenslotte Black as night, black als coal I wanna see the sun blotted out from the sky. I wanna see it painted black.

Opa IJsbeer


vrijdag, januari 03, 2025

Het muziekdraadje (een terugblik)

Derde jaargang 2024 (deel 1)

De intro bepaalt het verdere verloop, zo is dat met een verhaal, zo is het ook met een muziekstuk. De derde jaargang van Het muziekdraadje begint met een rustig aanloopje gevolgd door de prachtige stem van Tineke Schoemaker. Het nodigt de liefhebber uit naar meer, alleen de verstokte tegenstanders van muziek van de Haarlemse bluesband  Barrelhouse zullen meteen afhaken en niet verder lezen over Tell me more. Met deze regels ben ik het net afgesloten jaar begonnen. Waren de nummers van de voorgaande jaargangen lukraak gekozen, in 2024 heb ik steeds (soms via een woord, een auteur of een eerder genoemde band/artiest) een rode draad aangehouden.


Over die rode draad ga ik het nu niet meer hebben en pak er gewoon wat nummers en uitvoerenden uit. Zo kent bijna iedereen wel het nummer Love Hurts dat al in 1960 door de Everly Brothers is uitgebracht en daarna een lange lijst van uitvoerenden kent en met de kerst net achter de rug denk ik dan toch vooral aan Nazareth dat een jaar moest wachten voor het scoorde met dit succesnummer.


After all the jacks are in their boxes and the clowns have all gone to bed, you can hear happiness staggering on down the street, zo begint het rustige The wind cries Mary een van de rustige nummers van de perfectionist Jimi Hendrix, dat gevolgd wordt door een nummer dat door hem tijdens het beroemde Woodstock Festival samen met Janis Joplin is gespeeld. En inderdaad daar heeft u toch de link.


Ook dit half jaar heb ik weer regelmatig teruggegrepen naar oude bluesmen zoals Wille ‘Poor Boy’ Lofton die ik laat volgen op een nummer afkomstig van een album die dus echt niet naar hem is genoemd maar een link heeft met Winnie the Pooh. Losjes verbind ik zo het een met het ander en kom ook bij Miss Montreal uit.


Met Tou xrónou i skia, letterlijk vertaald betekent dit Volgend jaar de schaduw, pik ik weer een Grieks nummer mee van een zangeres die weinigen iets zal zeggen. Maar haar gefluisterde woorden Ta lógia tis kardiás waren overal in haar land gehoord. Maar zij was toch vooral een eendagsvlieg net zoals Zagger & Evans dat waren en die wij vooral van één nummer kennen.


Deze terugblik eindig ik met Hound Dog dat wij vooral kennen van Elvis Presley maar door mij naar voren is gehaald als een bluesummer geschreven door het duo Jerry Leiber en Mike Stoller en zes dagen voor mijn geboorte is opgenomen door Wille Mae ‘Big Mama’ Thornton voor wie de woorden You ain’t nothin’ but a hound dog cryin’ all te time, zijn geschreven of zoals Leiber het in een interview stelde: ‘We saw Big Mama and she knocked me cold. She looked like the biggest, baddest, saltiest chick you would ever see.’


 

Opa IJsbeer

 

Van januari tot en met juni

105 – Tell me more – Barrelhouse

106 – Strange fruit – Billie Holiday

107 – Me and a gun – Tori Amos

108 – Sweet Child O’ Mine – Guns N’ Roses


109 – Bye bye love – The Everly Brothers

110 – Love hurts - Nazareth

111 - Raining in my heart – Buddy Holly

112 – Baby, what you want me to do – Jimmy Reed

113 – Jimmy – Boudewijn de Groot


114 - Blowin’ in the wind – Bob Dylan

115 – The wind cries Mary – Jimi Hendrix

116 – Piece of my heart – Big Brother and the Holding Company


117 – Grave-moi le coeur – Johnny Hallyday

118 – Ramblin’ man – The Allman Brothers Band

119 – Down on the corner – Creedence Clearwater Revival

120 – It’s killin’ me – Willie ‘Poor Boy’ Lofton

121 – Los – Miss Montreal

122 – Into the Dutch mountains – The Nits

123 – Summer in the city – The Lovin’ Spoonful

124 - Tou xronou i skia – Lizeta Kalimeri


125 – In the year 2525 – Zager & Evans

126 – Ramblin’ on my mind – John Mayall & The Bluesbrakers

127 – Eén nacht eeuwigheid – Van Dik Hout

128 – Always on my mind – Elvis Presley

129 - Hound dog - Big Mama Thornton

130 – Pearl’s a singer – Elkie Brooks


donderdag, januari 02, 2025

Het muziekdraadje (een terugblik)

Tweede jaargang 2023 deel 2

Een zangeres die met haar verleden breekt daar begin ik de tweede helft van 2023 mee, maar uiteraard gaat het vooral over het lied dat niet alleen door die zangeres wordt uitgevoerd maar ook door de auteur John Fogerty, die een eerbetoon uitbrengt op een raderstoomboot met zijn tekst Left a good job in the city, workin’ for the man every night and day and I never lost one minute of sleepin’ worrying ‘bout the way things might have been. Inderdaad de naam van de boot is Proud Mary.


En als ik het dan toch over teksten van anderen heb dan kom ik al snel uit bij I’d rather go blind, dat voor Etta James is geschreven en waarvan zij zelf ook de medeauteur is, maar dat door zo’n groot aantal artiesten op de plaat is gezet dat het bijna niet meer te tellen is. Een van die mensen is Beyoncé Knowles die in de huid van Etta James kruipt in de film Cadillac Records. Ik maak bovendien een buiging voor de zangeres Christine Perfect van de band Chicken Shack. Zij is echter vooral bekend onder de naam Christine McVie, een naam die zij draagt na haar huwelijk met John McVie, een van de dragende mensen van Fleetwood Mac. En die Christine dus neemt hetzelfde nummer op voor een van haar solo-albums.


Een andere bijzondere uitvoering vind ik met Body and Soul, dat door Tony Bennett en Amy Winehouse in een duet wordt gezongen. Een ander spraakmakend duet is uiteraard dat van Serge Gaingsbourg en Jane Birkin, een nummer waar nog steeds heel veel mensen problemen mee hebben. En hoe zit dat eigenlijk met dat veel besproken nummer van James Brown, waarin hij een vraag-en-antwoordspel doet met Bobby Bird.


Halverwege oktober 2023 grijp ik terug naar Oktoberkind deels voor mijn vrouw en kleindochter, niet veel later gevolgd door de grootste hit van The Troggs. Met als kenmerkende zinnen Wild thing, you make my heart sing, you make everything groovy en niet veel later I think I love you, but I wanna know for sure. Come on, hold me tight! I love you. Zo simpel kan het inderdaad zijn.


Ik sluit dat jaar trouwens heel rustig af met Nederlands werk, weliswaar niet op Oudejaarsavond maar op Eerste Kerstdag laat ik Wim Sonneveld Thuis heb ik nog een ansichtkaart zingen en dan weet ik dat iedereen wel weet om welk nummer het gaat. Wat leefden ze eenvoudig toen in simp’le huizen tussen groen met boerenbloemen en een heg, maar blijkbaar leefden ze verkeerd het dorp is gemoderniseerd en nou zijn ze op de goeie weg. Over dat dorp dus.


  

Opa IJsbeer

 

Van juli tot en met december

079 – Proud Mary – Tina Turner

080 – Ballonnetje – Toon Hermans

081 – Je t’aime moi non plus – Serge Gainsbourg en Jane Birkin


082 – I’d rather go blind – Christine McVie

083 – This strange effect – Dave Berry

084 – Body and Soul – Tony Bennett en Amy Winehouse

085 – Get up (I feel like being a) Sex Machine – James Brown

086 – Runnin’ with the devil – Van Halen

087 – De Beerenburgblues – Cornelis Vreeswijk

088 – Crawling up a hill – Katie Melua


089 – Otan pinei mia gineka - Haris Alexiou

090 – Bright eyes – Art Garfunkel

091 – Sweet home Chicago – Robert Johnson

092 – Ma belle amie – Tee Set

093 – Get ready – Rare Earth


094 – Oktoberkind – Liselore Gerritsen

095 – I heard it through the grapevine – Marvin Gaye

096 – Jolene – Dolly Parton

097 – Wild thing – The Troggs

098 – The Joker – Steve Miller Band

099 – Beds are burning – Midnight Oil


100 – It’s all over now – The Rolling Stones

101 – Der letzte sirtaki – Rex Gildo

102 No surrender - Kane

103 On the road again – Canned Heat

104 Het dorp – Wim Sonneveld