Het muziekdraadje 91

Sweet home Chicago

Maandag 25 september 2023

Na vier weken Lesvos keren wij vandaag terug naar Almere. Wat dat te maken heeft met de titel van dit specifieke blog? Eigenlijk heel weinig want in Chicago ben ik nooit geweest, maar de bluesmuziek uit die stad en de muziek van Robert Johnson in het bijzonder hebben mij al vroeg geraakt. En Sweet home Chicago is nu eenmaal een van die bijzondere nummers die deze te jong overleden bluesman schreef en is uitgegroeid tot een echte bluesklassieker met uitvoerenden als Roosevelt Sykes, Magic Sam en The Blues Brothers.

Dit nummer is in 1936 opgenomen in het Gunter Hotel in San Antonio Texas tijdens een driedaagse sessie samen met nog enkele nummers. Van sommige zijn meteen diverse alternatieve opnames gemaakt. De door Johnson gebruikte melodie is terug te vinden in diverse bluessongs, onder andere bij Kokomo Blues. Johnson veranderde het karakter en paste ook de woorden aan But I’m cryin’ hey baby, honey don’t you want to go. Back to the land of California, to my sweet home Chicago.

Volgens velen bedoelt de auteur hiermee dat hij een vrouw wil meenemen naar Chicago. In de jaren ’60 en ’70 wordt dit regelmatig bestreden en omschreven als een geografische fout door Johnson. Anderen zien hierin een metafoor, een imaginair paradijs, in een periode dat racisme de boventoon voert in Amerika.

Ik ga mij in die discussie absoluut niet mengen, tel gewoon met Johnson mee: Well, 1 and 1 is 2, 6 and 2 is 8. Come on baby don’t ya make me late. En later: 6 and 3 is 9, 9 and 9 is 18. Look there brother baby and see what I’ve seen. Inderdaad tellen kon Johnson wel. Ik tel verder 9 en 18 en kom uit op zijn leeftijd. Veel te jong gestorven.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 90

Bright eyes

Maandag 18 september 2023

Er zijn van die gerechten waarvan ik nog altijd weet waar ik die voor het eerst heb genuttigd. Bijvoorbeeld in de prachtige tuin van een taverna op Skopelos. Het gaat hierbij om het gerecht kounéli, een wildgebraad met allerlei kleine botjes. De herinnering daaraan wordt versterkt omdat tijdens dat eten op de achtergrond, op een groot scherm, een clip van een liedje te zien en te horen is: Bright eyes. En iedere keer als ik in mijn favoriete vakantieland konijn bestel begint mijn vrouw dit lied, met een grote glimlach op het gelaat, te zingen.

Twee weken geleden heb ik de auteur van dit lied, Mike Batt, al eens ter sprake gebracht omdat hij veel voor Katie Melua heeft geschreven. Door de televisieserie The Wombies maakte hij naam, maar Bright Eyes was als schrijver zijn grootste hit. En dan met name door de vertolking van Art Garfunkel, Eind jaren zeventig werd het in een groot deel van de wereld een hit, omdat het toen is gebruikt bij de animatiefilm Watership down.

Behalve in deze film is Bright eyes ook op twee studioalbums van Garfunkel terecht gekomen, is door hem op single uitgebracht en gecoverd door onder andere Brotherhood of Man, Stephen Gately (van Boyzone) en de Britse Rock-‘n-rollzanger Tommy Steele. Het lied gaat over de overgang van leven naar dood en is te horen op het moment dat het konijn Hazel is neergeschoten, maar die is verderop in de film toch weer te zien.

Is it a kind of dream?, zo begint het. Floating out on the tide, followning the river of death downstream. Het refrein zal ongetwijfeld door de meesten nog wel meegezongen kunnen worden Bright eyes, burning like fire. Bright eyes, how can you close and fail? How can the light that burned so brightly suddenly burn so pale.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 89

Otan pinei mia ginaika

Maandag 11 september 2023

Tijdens onze Griekse vakanties horen wij de Griekse muziek regelmatig langs komen. Velen herkennen de sirtaki en beginnen te dansen, maar vaak zit er in de melodielijn iets treurigs. En de ook het regelmatig terugkerende huppeltje in de traditionele muziek zal menigeen die op een van de Griekse eilanden of op het vaste land vakantie heeft gevierd bekend in de oren klinken. Net zoals de stem van Haris Alexiou.

Hariklia Roupaka, haar echte naam, heb ik vorig jaar in Het muziekdraadje al voorbij laten komen en ook vandaag krijgt zij een plekje. Bij mijn keuzes voor nummers val ik soms terug op muziek uit mijn jonge jaren, soms is het een eerbetoon aan familieleden of aan mijn echtgenote.

Op Lesvos heb ik de hulp ingeroepen van onze gastvrouw in Mira Mare. Op speciaal verzoek van Aspasia Mavragani besteed ik vandaag aandacht aan het nummer Otan pinei mia ginaika. De Hollandse titel is Wanneer een vrouw drinkt. Het lied is in 1975 uitgebracht en staat op haar album 12 Laika Tragoudia.

Ja het klopt veel teksten gaan over verdriet en niet alleen in Nederland kennen ze smartlappen, maar ook de blues zit er vol mee en dit nummer is een Griekse tranentrekker van jewelste. De zangeres vraagt om begrip mi tin eparaxigeíte pos ponáei den xerete. Immers wat weten wij van die drinkende vrouw en haar pijn. Uiteraard komen wij allemaal met goede raad en vertellen haar dat zij minder moet drinken en vooral niet dronken moet worden. Maar als zij toch drinkt káthe vrádi m’állone éxei zísei kápoio dráma kai kaimó megálone, accepteren wij dat dan en wie is in staat om haar liefdesverdriet te doen vergeten?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 88

Crawling up a hill

Maandag 4 september 2023

Er zijn artiesten die bij mij meteen iets wakker schudden vanwege één liedje. Ketevan Melua is zo’n zangeres. Zij is geboren in het Georgische Koetaisi en verhuisde op achtjarige leeftijd naar Belfast en later naar Londen. Katie Melua ging hier naar de Brit School for the performing Arts en Technology, waar talloze artiesten zijn opgeleid. Zelf werd zij in 2003 ontdekt door de auteur van het nummer Bright eyes Mike Batt, die een zangeres met aanleg voor jazz en blues zocht.

Op haar debuutalbum Call of the search stond onder andere Crawling up a hill, dat ik al kende van John Mayall & the Bluesbreakers. Dit door Mayall geschreven nummer was in 1964 de eerste single voor deze Britse bluesman en een jaar later volgde nog een live versie. In beide opnames is John McVie, later Fleetwood Mac, te horen op de basgitaar.

Een echte hitmachine is Melua nooit geworden. Wel trad zij in 2004 al op tijdens het North Sea Jazz Festival, toen nog in Den Haag. Het Crawling up a hill was haar tweede single, maar leverde geen hit op.

Als ochtendmens waardeer ik het openingscouplet. Every morning about half past eight my Mummie wakes me sayes: Don’t be late. Dat de zangeres vervolgens naar kantoor wordt gestuurd valt bij een vrij persoon in iets minder goede aarde, maar toch My life is just a slow train crawling up a hill.

Heerlijk toch en wat te denken van dat regeltje To sing the blues that I know about. Inderdaad ik ben verkocht. Minute after minute, second after second, hour after hour goes by working for a rich girl, staying just a poor girl, never stop to wonder why. En op dat moment hoor ik even in mijn gedachte de stem van de oude Mayall doorklinken.

Opa IJsbeer