Child in time
Maandag 2 januari 2023
Een jaar geleden ben ik Het muziekdraadje gestart met Summertime, een
voor mij belangrijk nummer. In deze tweede jaargang start ik met het nummer dat
volgens mij al jaren op de eerste plek in de Top 2000 hoort te staan. En
uiteraard meningen en smaken verschillen. Alleen de titel Child in time van
de Britse rockgroep Deep Purple is al een juweeltje, laat staan de
muziek.
En natuurlijk de critici hoor ik al zeggen het is jatwerk
omdat de melodie van de intro veel weg heeft van Bombay Calling van de
Amerikaanse rockband It’s a beautiful day. En uiteraard weet ik dat Deep
Purpletoetsenist Jon Lord een fan was van deze groep en dat Deep Purple
in het voorprogramma van deze band uit San Francisco heeft gespeeld. En toch…
Dit nummer is voor mij inderdaad het hele plaatje, de stem
van zanger Ian Gillian, die steeds luider wordt en overgaat in gillen.
Het gitaarwerk van Ritchie Gilmore, ondersteunt door drums, bas en orgel
en abrupt eindigt, waarna de hele compositie opnieuw begint en eindigt in
meerstemmig gegil. Omdat het originele nummer meer dan tien minuten duurt is de
in 1972 uitgebrachte single in twee delen gehakt, waarvan het eerste deel iets
meer dan zes minuten duurde. Drie jaar later werd trouwens nog een mixed van bijna
acht minuten uitgebracht.
Ik luister en hoor: Sweet child in time, you’ll see the line, the line that’s drawn between good and bad. Inderdaad je vindt iets goed of niet. See the blind man shooting at the world. Bullets flying. En even later volgt de smeekbede. Oh, Lord, I bet you have and you’ve nog been hit by flying lead. En de waarschuwing: You’d better close your eyes, bow your head, wait fort he ricochet. En die komt onvermijdelijk via dat tweede deel.
Opa IJsbeer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten