Hendrik #122

Vergeten

Maandag 22 februari 2021

Doelbewust boodschappen doen is voor mij zelden een kwelling, winkelen is een ander verhaal. Afgelopen week geef ik een oudere man alle ruimte in de buurtsuper om zijn karretje te keren. Ik heb immers geen haast en geef dat ook aan. Nou dat heb ik geweten, want ook deze man heeft geen haast en begint zijn levensverhaal te vertellen. Dat begint met het feit dat de man al meer dan 35 jaar gepensioneerd is. Geen wonder overigens, ‘want ik heb de gelegenheid gehad om al op mijn 45^ste met pensioen te gaan.’

Hij vertelt dat hij bij de marine heeft gezeten, daar onder andere duiker is geweest, maar bovenal een groep technici heeft gestuurd. Tijdens zijn marinetijd heeft hij jaren op de Antillen gewoond, maar ook in Suriname. In die tijd heeft hij diverse talen geleerd, maar ook de technische ontwikkelingen bij gehouden. Hij heeft dienst gedaan in de Golf en is betrokken geweest, als duiker, bij het ruimen van mijnen. Hij vertelt over drinkgelagen, die kennelijk bij militairen horen.

Na zijn pensioen heeft hij gewerkt bij de eigenaar van een aantal cafés, want stilzitten is er niet bij. En overal weet hij een slaatje uit te slaan. Zwart betaald worden? Geen enkel probleem, declaraties worden opgeschroefd.

Tijdens het eenzijdige gesprek komt er van alles voorbij. De gelegenheid iets te vragen is mij niet gegund. Als ik voor de derde keer ruimte maak voor een vrouw die bij de groenteconserven wil, breek ik het gesprek af. ‘Dat maak ik de volgende keer wel af’, zegt hij.

Na een paar minuten heb ik de overige boodschappen in mijn kar gelegd en beland achter hem bij de kassa. In zijn karretje liggen slechts enkele croissantjes. ‘Die moest ik nog even snel halen, want de broodjes was ik vergeten.’

 

Opa IJsbeer

Hendrik #121

De vorst

Maandag 15 februari 2021

Zo aan het einde van de vorstperiode neem ik de tijd om terug te kijken op een deel van mijn leven. Als kind heb ik op De Baat, de toenmalige schaatsbaan in mijn geboortedorp, wel op schaatsen gestaan, maar op die Friese doorlopers reed ik vooral een scheve schaats. En na talloze pogingen heb ik het maar opgegeven om ooit goed te leren schaatsen. Maar wel was ik goed in sneeuwballen gooien. En sleetje rijden dan? Ja, heerlijk; van de Sijsjesberg naar beneden en dan doorglijden naar de gaten van de zandafgravingen die daar toen lagen.

Veel later kan ik mij uit mijn diensttijd nog twee zaken herinneren. Een verplichte mars door de sneeuw met als beloning een kom snert in de pauze, allemaal geregeld door onze opper, de moeder van de batterij. Maar ook het laatste bivak voor het afzwaaien in Duitsland komt voorbij. Slapen in een puptentje, terwijl het ruim vijftien graden vriest. Gewoon zonder kleding in de slaapzak, waar we stro onder hebben gelegd. Na het wakker worden, je buiten wassen met koud water uit een waterwagen. En pas daarna de kleding weer aan.

Hier in Almere heb ik een winter meegemaakt waarbij we zo goed als afgesneden waren van de rest van Nederland, omdat de dijk – de toegangsweg tot – onberijdbaar was. Maar ook met mijn oudste dochter door de sneeuw baggeren naar de Oevergriend, waarbij zij in een vuilniszak gestoken op de slee zat.

Weer een aantal jaren later ben ik diverse keren door de sneeuw op de bromfietsscooter naar het Gooi gereden om daar te gaan werken. Ook regelmatig onderuit gegaan. En nu ik gepensioneerd ben? Wandel ik deze winter door de sneeuw en geniet met name omdat er op zoveel plekken aandacht is voor de ijsbeer.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #120

IJsvrij

Maandag 8 februari 2021

Ik zie mijn opa nog lopen; rechtop op klompen, terwijl om hem heen de mensen onderuit gaan, auto’s de bocht voor ons huis niet houden en in de heg belanden omdat het spekglad is. Mijn opa heeft het niet uitgevonden maar zijn methode werkt wel. Gewoon een paar flinke nagels, schuin onder de zool van de houten klomp slaan waardoor je niet uitglijdt op een ijsvlakte. Tegenwoordig zie ik sommige mensen met speciale sneeuw- of ijsijzers onder hun schoeisel de gladheid trotseren.

Inderdaad het is mij niet ontgaan dat de winter, al geruime tijd geleden ingetreden, nu echt heerst. Ik probeer een paar keer ons paadje voor de deur sneeuwvrij te maken. De stevige wind jaagt de stuifsneeuw door ons straatje, om de schuur heen en de sneeuw ploft prompt voor onze deur neer. Ingesneeuwd raken wij echter niet, ook omdat een vriendelijke buurman zijn schuiver eveneens inzet. Zo doen wij dat, wij helpen elkaar in onze straat.

Kinderen genieten overal volop van de winterse omstandigheden. Deze hoeveelheid sneeuw hebben zij nog niet eerder meegemaakt in eigen land. En zij hebben bovendien ook nog eens geluk dat diverse leerkrachten van basisscholen niet flexibel genoeg zijn de digitale lessen voort te zetten. Zij hebben immers ingezet op het vandaag ontvangen van ‘hun’ leerlingen in de eigen klas. En dat is nauwelijks te doen, want vanwege de extreme winterse omstandigheden wordt mensen afgeraden om vandaag op pad te gaan. Talloze leerkrachten zien het sowieso niet zitten om kilometers te moeten rijden onder winterse omstandigheden en daarom hebben scholen massaal gekozen voor een dagje ijsvrij. Kinderen blij... En de ouders?

 

Opa IJsbeer

Hendrik #119

Verwarring

Maandag 1 februari 2021

Net als in het voorjaar probeer ik een van onze kleinkinderen zo goed en zo kwaad als mogelijk te begeleiden met zijn schoollessen. Dat valt niet altijd mee omdat  bij taal- en rekenlessen een totaal andere methode wordt gebruikt dan waarmee ik groot ben geworden. En ook anders dan onze eigen kinderen hebben aangeleerd. Niet alleen de leswijze is volledig anders, maar als ik de woorden zie en lees die zij nu al aangeleerd krijgen, dan heb ik toch wel een beetje medelijden met de kinderen van groep 5.

Zo wemelen de huidige taalteksten bijvoorbeeld met vanuit het Engels en Frans geleende woorden. En die schrijfwijze wijkt volledig af van de gehanteerde leermethode. Vooral voor kinderen die toch al moeite hebben met onze Nederlandse taal is dit een verschrikking. Regelmatig leg ik onze kleinzoon de betekenis uit van een moeilijk woord, dat niet automatisch in zijn  lesboek of – schrift wordt uitgelegd. Maar ook komt het regelmatig voor dat woorden een totaal andere betekenis hebben. En dat geldt niet alleen voor woorden, maar ook voor zinnen.

Soms is het handig om te weten, wie iets heeft gezegd of geschreven en voor wie die tekst is bedoeld. Zonder die kennis kan de taal een loopje met ons nemen.

Zondag heb ik tijdens een wandeling een voor mij verwarrende tekst gezien voor een raam van een school voor voortgezet onderwijs. ‘Ik wil met mensen werken’, hangt er te lezen. Is dit een noodkreet, opgehangen door een leerkracht, die heimwee heeft naar overvolle klassen met leerlingen? Of moet ik dit zien als een reclameboodschap omdat de school diverse opleidingen geeft, sommige speciaal voor leerlingen die een beroep willen waarbij zij met mensen omgaan? Voor beide opties valt iets te zeggen. Vooralsnog houd ik het op de noodkreet van een leraar.

 

Opa IJsbeer