Hendrik #075

Berichtgeving

Maandag 30 maart 2020

Op Facebook laten veel mensen jeugdfoto’s zien. Prachtige plaatjes soms van eenlingen of groepjes mensen en dan valt het niet altijd mee om op een groepsfoto de juiste persoon te herkennen. Het plaatsen van deze foto’s is een gevolg van het feit dat mensen nauwelijks meer zonder sociale media kunnen, het bovendien zat zijn geconfronteerd te worden met alle berichtgeving over het belangrijkste nieuwsonderwerp van de afgelopen weken: er waart een virus rond op de wereld.

En als ik dan zo nu en dan een serieuze viroloog beluister dan ontdek ik dat virussen er altijd al zijn geweest en er ook altijd zullen zijn. We kunnen daar hysterisch over doen of juist alles met verstand benaderen. Die foto’s en al die andere uitdagingen moeten mij en al die anderen verre houden van de zich herhalende berichten. Dat wordt steeds lastiger, want er is altijd een spelbreker die even zijn (of haar) zogenaamde kennis er ongewenst tussendoor gooit.

Ja dat weten wij allemaal. Dat gebeurt met en vooral door de mens op sociale media. Zonder kennis van echte feiten schreeuwen en iets delen. En ik ben mens, dus ga ik ook wel eens in de fout. Maar ik zal geen mensen bedreigen zoals bijvoorbeeld de afgelopen dagen regelmatig is gebeurd.

Om mij heen zie ik de wereld steeds verder afglijden. Als jongere ben ik geen heilig boontje geweest. Maar heb ook niet de vrijheid gekend die de jongeren nu hebben. Bovendien heb ik altijd respect gehad voor anderen. Voor andermans eigendommen. In de vuur van het (voetbal)spel is er wel eens een ruit gesneuveld. Maar tegenwoordig. Ze hebben hangplekken gekregen, maar dat is niet voldoende en niet goed genoeg. We verstoppen ons liever en slopen dan alles wat we tegenkomen.



Opa IJsbeer

Hendrik #074

Shit

Maandag 23 maart 2020

Nog steeds sta ik achter mijn woorden van vorige week: ik wil me niet laten opsluiten. Inderdaad een beetje eigenwijs en eigenzinnig is mij niet vreemd. Noem mij rustig een dwarsligger, iemand aan wiens vrijheid men niet moet komen. Daar weten de mensen met wie ik in dienst heb gezeten over mee te praten. Ook daar heb ik mijn ‘meerderen’, de mensen met een hogere rang, niet toegestaan om aan mijn recht op vrijheid van meningsuiting te komen. En zo sta ik nu niet zomaar toe dat mensen aan mijn vrijheid van beweging komen.

Daarmee zeg ik niet dat ik oproep overal lak aan te hebben, alle regels maar naast je neer te leggen. Regels zijn er immers om een maatschappij soepeler te laten verlopen. Maar je kunt ook te ver gaan met het opstellen van regels. Gezond verstand is volgens mij veel belangrijker.

Niet iedereen gebruikt echter zijn gezonde verstand, zo heb ik afgelopen dagen gezien tijdens nieuwsuitzendingen, op social media en in mijn directe omgeving. Mensen die massaal en tegelijk dezelfde plekken bezoeken, maar ook sporters die ondanks het verbod gewoon doorgaan. Zo heb ik een groep volwassen mountainbikers met kinderen gezien; niet op geruime afstand van elkaar op het parcours van Braambergen in Almere, maar op een kluitje.

Verstandiger gaat het toe op de manege in het Almeerse Buitenhout. Daar wordt geen les meer gegeven en mogen alleen nog eigenaren van paarden hun dieren laten stappen. En dat sommige paardeneigenaren dat doen buiten de paardenruimtes heb ik inmiddels ook ervaren. Op twee plekken ligt de shit letterlijk over de gehele breedte van een fietspad. En dat heeft niets met een virus te maken, maar sommigen hebben nu eenmaal overal schijt aan.



Opa IJsbeer

Hendrik #073

Geen verveling

Maandag 16 maart 2020

Een groot deel van het openbare leven is stil komen liggen in opdracht van de regering en op voorspraak van een aantal mensen met medische achtergrond. Er zijn geen restaurants en barretjes meer open. Scholen zijn dicht, kinderopvang gesloten. Maar… Voor de opvang van kinderen van ouders in sommige beroepen zijn uitzonderingen gemaakt.

Ik schrijf hierbij niets nieuws. Ook ik heb de lege schappen gezien in de supermarkten, de gekte die is toegeslagen en heb gezien dat mensen die lege vakken hebben gefilmd omdat ze het van de zotte vinden. En toch… Is zoiets zeer te begrijpen. Als een persoon in een menigte ineens begint te rennen, dan volgt een groot deel van de meute al snel zonder zich af te vragen waarheen wordt gerend en waarom.

Aan dat hamsteren zal ik zelf niet meedoen en ik moet mij erbij neerleggen, weliswaar gelaten, dat een aantal afspraken voor de komende periode komen te vervallen. Niet meer naar het stadion, ook niet meer naar de wedstrijden van mijn oudste kleinzoon. Geen poëziebijeenkomsten bezoeken, want die zijn geschrapt. En misschien gaat het reisje naar Oostenrijk volgende maand ook niet door.

Gelukkig blijft de bibliotheek nog open en bovendien heb ik nog een serie boeken liggen van mezelf, boeken die ik nog nooit heb gelezen. Vervelen zal ik me niet en ook wil ik mijn ochtendwandelingen zo goed en zo kwaad bijna iedere dag blijven doen. En soms afwisselen met een fietstochtje. Mijn tweede kleinzoon heeft meteen al een voordeel ontdekt. Hij houdt van fietsen en hij hoopt dat zijn opa een paar keer met hem op pad wil gaan. Nou dat wil die wel. En dan zorg ik ook wel dat ik iets te drinken en te eten bij mij heb, want onderweg bij een broodjeszaak of barretje stoppen is er voorlopig niet meer bij.



Opa IJsbeer

Hendrik #072

Zakdoek

9 maart 2020

Ik hoest en proest al weken. Moet ik mij nu zorgen maken om… Veel mensen lezen op Facebook dat ik een paar keer per week een kleine ochtendwandeling maak. Bijna altijd met een mutsje op mijn hoofd tegen de snijdende wind. Gewoon een voorzorgsmaatregel om mijn hoofd te beschermen. En verder? Gaat het wel goed met mij, maak me geen zorgen om mijn gezondheid, probeer een beetje fit te blijven. Inderdaad door te bewegen en ik ben absoluut niet van plan om mij achter de geraniums te verstoppen.

Ook op Facebook en elders op internet zie ik regelmatig berichten verschijnen van mensen die het allemaal zo goed weten. Weten hoe je iets moet voorkomen en ook hoe je iets moet constateren en…

Ze gaan hun gang maar allemaal met hun verhalen. Sommige media hebben er ook een handje van om mij op het verkeerde been te zetten met artikelen waar ik meerdere vraagtekens bij plaats. Verhalen over virussen, verhalen over klimaatbeheersing, verhalen over problemen op Lesvos. Fictie en non-fictie worden steeds vaker door elkaar gehaald en zo krijgt fictie steeds meer de overhand.

Gelukkig is de Boekenweek begonnen en ik lees iedere week minimaal een boek lees. Geen fictief boek, maar van papier en dan gaat het over het algemeen over fictie. Vooral literatuur met enige spanning verweven. Maar ook poëzie neem ik tot mij, iets wat slechts een klein lezerspubliek haalt, maar iets waar wel steeds meer mensen plezier aan beleven. Soms heel grappig of juist emotioneel. Komt die zakdoek behalve voor het snotteren ook nog ergens anders voor van pas.



Opa IJsbeer

Hendrik #071

Knuffel

Maandag 2 maart 2020

Deze vroege vogel houdt ervan om ’s morgens vroeg een wandelingetje te maken. Het is goed voor lijf en leden en het levert hem meestal ook nog een aantal mooie plaatjes op. En nee, ik ga niet iedere dag vroeg op pad. Hoef ook geen hond uit te laten, zodat ik met een gerust hart tijdens de regentijd kan overslaan. Maar toch die overgang van nacht naar dag is zo mooi. Ook het besef dat wij maar nietige wezens zijn komt tijdens die loopjes iedere keer weer terug.

Zaterdag ben ik ook alweer voor het ochtendlicht verschijnt op, maar blijf binnen. Net zoals op zondag. Die zaterdag heb ik wel gewandeld, maar door Breda. Een wandeling tijdens goed wandelweer. Ik zwerf op goed geluk langs een aantal kunstwerken, maak een kleine tussenstop voor een kop koffie en een tosti Hawaii. En als ik weer buitenkom is het weer omgeslagen. De regen jakkert door de straten. Zelf schuil ik eerst onder het dak van een bushokje, maar veilig voel ik mij daar niet want de wind trek aan het omhulsel. Daarom verhuis ik naar de hal van een appartementencomplex. Een oude vrouw wordt door een stormvlaag tegen de straat geslagen. Geen filmende jochies, maar mensen schieten meteen te hulp en zij wordt in een gestopte auto geplaatst.

Zelf neem ik voor mijn laatste stukje de bus, samen met een Indische dame. Zij moet naar dezelfde plek als ik; het Gele Huis in Princenhage waar een poëziemiddag wordt gehouden. Wij raken aan de praat in de bus en in de pauze zoek ik deze aardige vrouw weer op. Zij komt uit Java en niet van Java. Zij vertelt iets over haar geschiedenis, haar Chinese roots.

Na afloop is het weer opnieuw omgeslagen. Een blauwe lucht met een enkele witte wolk. Ik knuffel de dame ten afscheid en wandel terug vanuit Princenhage naar het treinstation van Breda.

Opa IJsbeer