Hendrik #005

Economisch

 Woensdag 21 november 2018

 Afgezaagder dan een week doormidden gezaagd kan bijna niet. Voor mijn jongste dochter is die woensdag inderdaad een breek punt in haar werkweek van vier dagen. Na het weekend werkt zij twee dagen bij haar baas, is een dag vrij en werkt weer twee dagen.

Die vrije woensdag gebruikt ze voor allerlei zaken; huishoudelijke klusjes die zijn blijven liggen, grote boodschappen en soms ook nog even iets voor zichzelf, immers de twee kinderen vragen ook haar aandacht.

De grote boodschappen doet zij niet altijd in dezelfde supermarkt en ditmaal gaat zij naar onze buurtsuper. Zo sociaal als zij is, vraagt zij of ze mij een slinger kan geven. Ze gaat wel vroeg, meteen nadat zij haar oudste zoon op school heeft afgezet. Hartstikke lief maar omdat ik ook nog andere afspraken heb die ochtend, sla ik haar aanbod af en fiets vanmorgen gewoon naar de buurtwinkel.

Daar zie ik haar niet lopen tussen de rijen en hoor mijn jongste kleinzoon ook niet. Wel zie ik een vriendin van mijn dochter. Die heeft de auto van mijn jongste gespot, dus ze moet wel ergens zijn.

Zoals meestal heb ik niet zo heel veel nodig en loop rustig naar de kassa’s, waar mijn dochter inmiddels is gearriveerd en haar boodschappen in een kratje in de kar aan het zetten is. Omdat er net een extra kassa wordt ingezet, zijn we bijna gelijktijdig klaar met afrekenen. Buiten de winkel komt ze naar mij toe. Haar boodschappen heel economisch ingepakt, zodat het met de hoeveelheid wel mee lijkt te vallen. Voor drie dagen legt zij uit. Dan is zij weer vrij. Ik geef haar nog een zoen en fiets naar huis.

Opa IJsbeer

Hendrik #004

Lange rijen

 Zondag 18 november 2018

 Jarenlang heb ik op zondag gewerkt. Een winkelopenstelling op zondag vind ik daarom prima. Maar kan me ook voorstellen dat een kleine winkelier, iemand zonder of met weinig personeel, geen behoefte heeft zijn winkel op zondag open te doen. Vandaag heb ik er in ieder geval baat bij dat de buurtsuper open is. En ik sta daarin niet alleen.

Gisteren heb ik ’s morgens het huishouden gedaan, ben daarna naar de ochtendwedstrijd van mijn oudste kleinzoon gereden en heb aansluitend wat sjouwwerk verricht bij zijn moeder en vader, die bezig zijn met een verhuizing. Ja dan schieten de boodschappen erbij in. Voor de soep, die mijn vrouw maakt, heb ik op vrijdag al ingekocht, maar omdat bij ons geen auto voor de deur staat die ik kan volladen, is er voor vandaag nauwelijks iets in huis, dus…

Inderdaad veel heb ik niet nodig, maar fruit, brood, vleeswaren en nog wat kleine zaken moeten nog worden gehaald. De fietsenstandaards bij de super zijn bijna allemaal vol en op het parkeerterrein is geen plekje meer vrij. Bijna alle boodschappenkarretjes zijn in gebruik net zoals de meeste mandjes. Nou dan weet je het wel. Lange rijen voor de kassa. Zo lang heb ik ze nog nooit gezien. Zelfs niet vlak voor de feestdagen.

Druk maken heeft geen enkele zin. Neem ook rustig de tijd voor een praatje met een bekende en reken af. Thuis heeft mijn vrouw een logische verklaring. Gisteren is de intocht van Sinterklaas geweest en er zullen veel mensen zijn die daarom het doen van de boodschappen hebben uitgesteld.

Opa IJsbeer

Hendrik #003

VLA

 Zaterdag 10 november 2018

 We drukken ons op diverse manieren uit, onder andere met gebaren, gezichtsuitdrukkingen en woorden. Niet iedereen is daar even goed in, maar ieder mens heeft wel iets goeds in zich. Het kan geen kwaad juist die goede punten te accepteren en de mindere zaken niet te veroordelen.

Als ik het woord vla uitspraak, dan denkt de meerderheid aan een melkproduct. Maar met drie hoofdletters wordt het al snel iets anders. In mijn stad staan die drie letters voor Voedsel Loket Almere.

Mensen die bij deze organisatie aankloppen doen dat niet zomaar. Die kunnen niet rondkomen met hun financiën en hebben wat extra hulp nodig. Diverse vrijwilligers onderschrijven dat en komen voor de cliënten van de VLA in actie.

In mijn buurtsuper wordt er tegen het eind van het jaar een inzamelactie van artikelen gehouden. Op twee achtereenvolgende dagen. Zelf heb ik ondervonden wat het is om met weinig rond te komen. Ooit zette een vriend een pakket voor mijn deur. Wat waren wij dankbaar met die gift. Via de VLA doe ik nu iets terug voor anderen.

Bij voorgaande gelegenheden stonden de meeste spullen vlakbij elkaar. Nu niet. Op vrijdag helpt mijn kleinzoon mij met het bijeenzoeken van die artikelen en die laat ik na het afrekenen in het karretje staan. Hij geeft ze af. Vandaag heb ik het karretje zelf naar de vrijwilligers gebracht.

Het bedankje van de vrijwilliger bracht mij aan het huilen. En dat is iets waar ik niet mee zit. Huilen is een emotie en zoals de lach, hoort ook de traan bij mij. Ben blij dat ik voor iemand iets heb kunnen betekenen.

Opa IJsbeer

Hendrik #002

Vieren

 Maandag 5 november 2018

Sint Maarten staat er op mijn kalender. De dag dat mijn vader overleed. Al weer heel wat jaartjes geleden. Kaarsjes staan er straks in ons raam, want kindergezang langs de deuren. Dat weet ik van 1978. In december een jaar eerder zijn wij in Almere komen wonen. En op de elfde van de elfde staan er ineens kinderen voor onze deur. In Huizen en Hilversum, waar wij hebben gewoond, wordt dat in die periode nog niet gevierd.

Nu veertig jaar later zit ik in de trein van Leeuwarden naar Almere als de kinderen langs komen. Mijn vrouw neemt de honneurs waar. Hoeveel zullen er dit keer zijn. Vorig jaar heb ik slechts zelden de deur open hoeven doen. Maar een buurvrouw in de straat heeft op social media aangekondigd dat haar huis versierd is. Dus…

Om goed voorbereid te zijn sla ik bij de buurtsuper alvast een kleine lading snoepgoed in. Deels verpakt, want dat hebben moderne ouders liever. En kinderen? Die graaien en snaaien. Voor de zekerheid maak ik ook dit jaar weer enkele zakjes met snoepgoed. Ook voor mijn vier kleinkinderen. Misschien dat twee van hen aanbellen.

Maar eerst nog afrekenen. Straks met een liedje en een lichtje. Hier aan de kassa, bij een van die vriendelijke winkeldames. ‘Voor Sint Maarten, die komt er weer aan’, zeg ik. ‘En uiteraard een aantal zakjes maken.’

‘Ja’, zegt de supermarktmedewerkster, ‘dat doe ik ieder jaar ook. Alleen dit jaar niet. Mijn zoon wordt achttien en dat vieren wij dit jaar buiten de deur.’

Opa IJsbeer

Hendrik # 001

Hier zullen regelmatig artikelen verschijnen over kleine gebeurtenissen uit de buurtsuper.

Drie op een rij

 Vrijdag 2 november 2018

 Rustig wandel ik door de buurtsuper en laat mijn karretje even staan bij de groenteafdeling. Inderdaad, die afdeling vind je aan het begin van de winkel. Achter mijn kar wordt een ander karretje gestald. Met aan de haak een net zo’n rode boodschappentas als die van mij. Niet zo gek want rood is de familiekleur van dit winkelbedrijf.

Rustig hengel ik mijn vleeswaren binnen en een stukje kaas, jong belegen. Artikelen die iets verderop in de schappen te vinden zijn. Bijna terug bij mijn kar hoor ik een prompte blonde dame hardop zeggen: ‘Nee dat is niet mijn kar.’

‘Daar heb ik ook wel eens last van’, antwoord ik. ‘Weet soms ook niet waar ik mijn kar heb gelaten.’ De blonde dame glimlacht en die glimlach gaat over in blik vol verbazing als een oudere vrouw langzaam naar ons toe komt lopen, achter een karretje.

‘Maar dat is wel mijn kar die daar aan komt rijden’, zegt de dame.

De oudere vrouw schrikt. Ik probeer in haar hoofd te kruipen. O, o, wat heb ik nu weer aangehaald. Ben ik weer betrapt met een verkeerde kar. Die woorden zijn echter niet te horen. Wel de verontschuldiging dat dit inderdaad niet haar kar is. ‘Dit zijn niet mijn boodschappen’, geeft zij toe. Zij overhandigt de kar aan de blonde dame. Die van haar staat een paar meter verder.

Bij de kassa staan drie karren achter elkaar. Allemaal met een rode tas. Drie mensen die hun eigen boodschappen op de band zetten.

Opa IJsbeer