Het muziekdraadje 204

Mexico

Maandag 24 november 2025

In deze aflevering van Het muziekdraadje schittert de Koningin van het Levenslied de Zangeres Zonder Naam. Haar echte naam is Maria (Mary) Servaes-Bey. Deze zangeres kent geen gemakkelijke jeugd. Op haar derde breekt zij door een val een heup, het herstel duurt tien jaar en zij houdt de rest van haar leven last van haar heupen.

Na een breuk met haar ouders woont zij een tijdje bij een zus in Kampen en later bij een broer in Maastricht. Daar leert zij haar man kennen, treedt op in cafés en verzorgt de achtergrondzang op een demo, die bij Johnny Hoes belandt. Hij ziet wel iets in de zangeres met de kinderstem en nodigt haar uit voor een auditie, verzint ook haar artiestennaam.

Haar eerste gouden plaat verdient Servaes in 1959 met Ach vaderlief, toe drink niet meer. Haar oeuvre gaat vervolgens veel verder dan smartlappen, zo heeft zij ook diverse protestliederen op haar naam staan. Hoes en Servaes gaan in 1975 allerminst vriendschappelijk uit elkaar en eind jaren ’70 schrijft Jack de Nijs (diens artiestennaam is Jack Jersey) veel liedjes voor haar.

In 1969 en later in 1986 heeft de Zangeres Zonder Naam succes met Mexico. Dit lied is gecomponeerd door Francis Lopez en voorzien van een Franse tekst door Luis Mariono en wordt voor het eerst gezongen in de operette Le chanteur de Mexico in 1951. De Nederlandse band The Loosers brengt in 1965 een Engelstalige versie uit, geschreven door Jack de Nijs. De Nederlandse tekst van Mexico is van Hoes.

Dat begint als volgt: Ik ben naar Mexico gekomen. Het land van liefde en van zon, ’t was in de schaduw van de bomen, dat net als in dromen als een sprookje begon. En later Gitaarmuziek klonk door de Mexicaanse nacht. Gitaarmuziek heeft liefde voor ons meegebracht. Ik zal er altijd blijven wonen, geef andere landen graag cadeau. Ja het blijft mij steeds bekoren, want ik heb mijn hart verloren in het mooie Mexico.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 203

Walk like an Egyptian

Maandag 17 november 2025

Het lied van het vorige draadje is uitgebracht in het haar dat de Amerikaanse band The Bangles is opgericht. De muziek van deze band past naadloos in de Paisley Undergrond-scene uit de jaren ’80, een muziekbeweging die in Los Angelos is ontstaan en teruggrijpt op de rock en psychedelische muziek van twintig jaar eerder.

Susanna Hoffs en de zussen Vicky en Debbi Peterson vormen samen met Annette Zilinskas deze band. Laatstgenoemde stapt er in 1983 uit en wordt vervangen door Susan Thomas, die als Micki Steele mede-oprichter is van The Runaways. Het debuutalbum All over the Place wordt gevolgd door Different Light in 1986.

De derde single van dit album, Walk like an Egyptian, is de eerste nummer één hit in Amerika voor de band. Het is geschreven door Liam Sternberg, die aanvankelijk een demo opneemt met Marti Jones als zangeres, vervolgens neemt Lene Lovich  het op maar omdat zij haar carrière even op de pauzestand zet voor haar gezin blijft doe opname op tafel liggen. Producer David Kahne ziet mogelijkheden met The Bangles en laat ieder lid de tekst inzingen. Zo ontstaat de uiteindelijke versie, maar het leidt ook tot onenigheid binnen de groep omdat Kahne niets moet hebben van de zang van Debbi Peterson en haar tot achtergrondzang degradeert.

Genoeg gekletst: ‘All the old paintings on the tombs they do the sand dance don’t you know’, zo start het nummer waarbij de auteur zijn inspiratie opdoet tijdens een overtocht over Het Kanaal van Engeland naar Frankrijk en de medereizigers ziet bewegen zoals ‘Foreign types with the hookah pipes’. En iets verderop: ‘All the school kids so sick of books, they like the punk and the metal band. When the buzzer rings, oh whey oh, they’re walking like an Egyptian.’ Loopt u mee of…

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 202

Kids in America

Maandag 10 november 2025

Diverse artiesten treden in de voetsporen van hun ouders. Kim Smith behoort daar zeker toe. Haar vader scoort als Marty Wilde and His Wildcats  in de jaren vijftig en zestig diverse rock-‘n-roll hits als Endless Sleep en Bad Boy. Hij blijft ook daarna nog jaren muziek opnemen maar schrijft tevens nummers voor onder andere The Casuals en Status Quo. Samen met een zoon schrijft hij daarnaast veel songs voor zijn dochter Kim Wilde.

Over haar en haar debuutsingle gaat het in deze aflevering van Het Muziekdraadje. Kids in America is in 1980 opgenomen en wordt in januari 1981 uitgebracht op single. De zangeres scoort hiermee een vette hit en piekt in Finland, Zuid-Afrika en Zimbabwe met de eerste plaats. In 1994 en 2006 wordt het nummer door haar in iets gewijzigde versie nogmaals uitgebracht, maar ook wordt het door anderen gecoverd zoals door de Nederlandse zangeres Kim-Lian in 2004.

Het lied gaat over een stoer meisje dat zich afvraagt wat zij aan het doen is. Het is geïnspireerd op de houding van Amerikaanse tieners die vastberadenheid tonen, gecombineerd met een harde bijna onverzoenlijke houding. Het refrein van dit lied is uiteindelijk nog op het laatste moment bedacht terwijl voor de synthesizerlijn haar jongere broer Ricky Wilde vooral geluisterd heeft naar muziek van Orchestral Manoeuvres in the Dark en muziek van Gary Numan.

Door naar de tekst van dit nummer: Looking out a dirty old window, down below the cars in the City go rushing by. I sit here alone and wonder why, zo opent de zangeres. Het is vrijdag en zij zoekt the beat in this dirty town. En veel later Feeling right, oh don’t stop baby hold me tight. Outside a new day is dawning. Outside Suburbia’s sprawling everwhere. En tot slot: There’s a new wave coming I warn you. En bovenal We’re the kids in America. Everybody live fort he music go-round.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 201

Vietnam

Maandag 3 november 2025

Vooral in de jaren zestig en zeventig zijn er heel veel protestliedjes geschreven en talloze ervan gaan over de Vietnamoorlog. Als voorbeeld noem ik  het nummer Vietnam Blues van de Amerikaanse bluesgitarist en -zanger JB Lenoir, maar ook artiesten als Jimi Hendrix, Bob Dylan, Boudewijn de Groot en groepen als The Doors, Procol Harum en Country Joe and the Fish hebben aan die strijd gerefereerd in liedjes. Het is overigens slechts een kleine greep van spraakmakende artiesten.

Voor Het Muziekdraadje ga ik vandaag in op Jimmy Cliff, de artiestennaam van de Jamaicaanse reggaezanger James Chambers, die halverwege de jaren zestig naar Londen verhuist en wereldwijd doorbreekt met Wonderful world, beautiful people. De opvolger Vietnam doet vanwege het politieke karakter veel minder op de muziekranglijsten, maar Dylan noemt juist dit lied de allerbeste protestsong die hij heeft gehoord.

In ons land en in Vlaanderen blijft de zanger nog lange tijd populair, ook nadat hij in Afrika op zoek gaat naar zijn roots en begin jaren tachtig de band Oneness opricht, die hem begeleidt tijdens concerten.

Cliff verschijnt overigens ook op het witte doek, zingt met anderen zoals Lebo M, Sting en Annie Lennox, maar kan toch niet voorkomen dat hij langzaam uit het commerciële beeld verdwijnt.

Ik luister ter afsluiting van dit draadje nog even naar zijn woorden: Yesterday, I got a letter from my friend fighting in Vietnam and this is what he had to say: Tell all my friends that I’ll be coming home soon. My time ‘ll be up sometime in June. Don’t forget, het said, To tell my sweet Mary her golden lips are sweet as cherry. Ik kan hierover nog wel enige tijd doorgaan maar houdt het verder maar bij Vietnam, Vietnam oh, Vietnam oh oh oh, somebody please stop it.

 

Opa IJsbeer