Het muziekdraadje 148

Geh nicht in die Stadt (heut’ Nacht)

Maandag 28 oktober 2024

Zoekend naar een vervolg op het draadje van vorige week kom ik in eerste instantie terecht bij Iron Maiden, maar die weg wil ik absoluut (nog) niet bewandelen. Eigenlijk zoek ik iets minder heavy en vind in het Duits Stimmen im Wind. Zegt u dat nog iets? Ooit een bescheiden hit en zelfs nog in de Nederlandse Top 2000 beland. Maar dan ga ik weer door op het thema wind en dat is evenmin wat ik voor ogen heb dus…

Iets eerder brengt dezelfde zangeres Geh nicht in die Stadt (heut Nacht) uit, afkomstig van haar album Ohne Angst. Ik heb het dan over Juliane Werding die haar muzikale doorbraak kende via het Duitse televisieprogramma Talentschuppen met het door Udo Jürgens geschreven Mein erster Weg. Dat optreden leverde haar een platencontract op en haar eerste single werd in Duitsland meteen haar grootste hit: Am Tag, als Conny Kramer starb, een cover van The Band en daarmee scoor ik een tweede raakpunt met vorige week.

In Nederland heeft Werding drie bescheiden hitjes waaronder dus Geh nicht in die Stadt, dat is geschreven door Michael Kunze, diens werk is tevens door de al eerder aangehaalde Jürgens maar ook voor Peter Maffay, Nana Mouskouri, Julio Iglesias en Sister Sledge vertolkt.

En zoals gewoonlijk pak ik de tekst er even bij. Den ganzen Tag hast do geschwiegen. Wozu hast do dich heute entschieden. Ich fürchte do hast etwas vor was dich unglücklich macht. Het is zo duidelijk als wat, een waarschuwing gericht aan een jongeling. Wenn do nicht mehr dem Licht vertraust, such’ nicht im Dunkeln nach Halt. Wenn do nicht mehr an Wunder glaubst, glaub nicht an die Gewalt. En dan komt het: Sie haben dir den Job genommen un do had nie ‘ne Chance bekommen. Der Mut der Verzweiflung hat dich auf Ideeën gebracht. Fout, fout fout. Geh nicht in die Stadt heut Nacht.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 147

Riding on the wind

Maandag 21 oktober 2024

Wie alleen naar de titel van Het Muziekdraadje van vorige week en deze week kijkt ziet meteen een verband, maar er is meer. Want de naam van de uitvoerende band is ontleend aan het achtste studio album van Bob Dylan. Op John Wesley Harding staat als vijfde track The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest. Deze ballad ontstond in een periode dat Dylan in vier maanden tijd maar liefst 138 songs opnam met The Hawks, de latere The Band. Van dit nummer bestaan maar liefst elf versies en de langste kreeg een plekje op het album.

De Engelse band Judas Priest is overigens twee jaar later, in 1969, opgericht als een bluesformatie. Nadat die groep uit elkaar was gevallen sluit zanger Alan Atkins zich aan bij Freight, dat vervolgens de naam wijzigt. Zanger Rob Halford, die al eerder bij bands als Hiroshima, Lord Lucifer en Athens Wood heeft gespeeld komt er in 1974 bij en mede door zijn lederstijl verandert het imago, iets wat door veel heavy-metalbands wordt overgenomen.

In 1982 verschijnt het album Screaming for Vengeance, eigenlijk hun grote doorbraak en hun succesvolste plaat. Van dat album haal ik Riding on the wind af. Het is geschreven door Halford samen met Kenneth Downing en Glenn Tipton. Uiteraard zijn de hoge tonen die de zanger haalt opvallend en druipt het geweld er na de openingsroffel vanaf.

Ik laat mij meevoeren door Shootin’ fort he stars. Cruise the speed of light. Glowin’ God of Mars. Body burnin’ bright. Well I’m riding, riding on the wind. Voor mij zie ik de opkomst van de zanger, die vaak op een motorfiets opkomt. En ik denk terug aan Dylan, die toen hij zijn ballad schreef aan het bijkomen was van een motorongeluk. Million miles an hour. Blindin’ all-in sight. Surgin’ rush of power! Inderdaad dit is Riding on the wind!

Opa IJsbeer 

Het Muziekdraadje 146

Blowin’ in the wind

Maandag 14 oktober 2024

De allergrootste protestzanger van de wereld, zo wordt de Amerikaanse folksinger Robert Allen Zimmerman regelmatig aangeduid. Bij hem komt ik terecht in Het muziekdraadje van deze week. Bob Dylan, zoals zijn artiestenaam luidt, heeft zowel een Oscar als een Nobelprijs (voor de literatuur) gekregen en zijn naam viel vorige week reeds.

Het nummer van deze week werd door hem in 1962 gespeeld. Een eerste versie van zijn toen nog uit twee coupletten bestaande Blowin’ in the wind is illegaal opgenomen tijdens een concert van hem in het Gerdes Folk City Thater in New York. De journalist Robert Shelton schreef over dat optreden in The New York Times en dat leverde Dylan een platencontract op bij Columbia Records.

Het Amerikaanse folktrio Peter, Paul and Mary ging met dit nummer als eerste aan de haal en scoorde er in 1963 een internationale hit mee, dus nog voor Dylan het zelf uitbracht als openingsnummer van zijn tweede studioalbum The Freewheelin’ Bob Dylan. Een fraaie rij artiesten coverden vervolgens deze song. Ik noem er slechts een paar: The Hollies, Marlene Dietrich, Elvis Presley, Neil Young, The Bee Gees, Piet Veerman en Jan Rot.

Terwijl de muziekwereld met dit lied wegloopt beschouwt de zanger dit zeker niet als zijn beste werk. Het is een lied van vragen en antwoorden. Vragen over vrijheid en vrede, terwijl de melodie is gepikt van het slavenlied No More Auction Block.

Maar wie kent niet zijn woorden. How many roads must a man walk down before you can call him a man? Negen vragen stelt Dylan en ik snel naar het einde: And how many ears must one man have before he can hear people cry? Yes and how many deaths will it take ‘till he knows that too many people have died? The answer my friend is blowin’ in the wind.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 145

 Baby I want you

Maandag 7 oktober 2024

It’s part of the game, zo opent deze aflevering van Het muziekdraadje, waarmee ik nog even een vervolg geef aan Mick Taylor. Deze begenadigde gitarist heeft zelden de credits gekregen die hij verdiende, zowel letterlijk bij The Rolling Stones, als figuurlijk.

Taylor is een muzikant in hart en nieren, iemand die het heerlijk vindt om te spelen en te toeren met een band met andere musici en zich daarom ook vaak bij anderen aansloot. Zijn vertrek bij The Rolling Stones had daar mede mee te maken. Vanwege de drugsverslaving van Keith Richards werd in 1974 namelijk besloten een volgende tour van de Stones uit te stellen. Overigens was Taylor zelf ook niet vies van gebruik van heroïne en cocaïne.

Meteen na zijn vertrek uit de Stones toerde hij met Jack Bruce door Europa, werkte samen met diverse artiesten en nam in 1979 een soloalbum op, maar commercieel werd dat geen succes. Zijn volgende soloplaten volgen in 1990 en 2000. Ondertussen werkte hij wel mee met allerlei grootheden als Alvin Lee, Bob Dylan en Bill Wyman.

Bijna alle nummers op zijn eerste door Columbia Records uitgegeven soloplaat schreef Taylor zelf. Bovendien bespeelde hij ook zelf bijna alle gebruikte instrumenten. Op Baby I want you is behalve deze in Drenthe wonende artiest alleen Mike Driscoll te horen op drums.

De openingswoorden van dit nummer heb ik al prijsgegeven. Een lied over liefde met teksten als Loving you so long. Nights are so endless. We’re always too late for the mornings that follow, though we better come down and reach for tomorrow. Het is eigenlijk gewoon een simpele zich steeds weer herhalende tekst. Baby I want you and I love you more each day. En Baby I need you and you know that I do. Moet ik na vijftig jaar huwelijk nog meer zeggen dan…

Opa IJsbeer