Het muziekdraadje 144

I can’t quit you baby

30 september 2024

Net als de vorige aflevering van Het Muziekdraadje is het nummer van deze week geschreven door  bluesfenomeen Wille Dixon, die vooral bekendheid kreeg als auteur van liedjes maar ook zong en zowel gitaar als contrabas speelde, meestal als begeleiding van andere bluesmuzikanten. Otis Rush heeft als eerste zijn I can’t quit you baby opgenomen in de Boulevard Recording Studios in Chicago voor Cobra Records.

Het werd door Rush als single uitgebracht en reikte tot de zesde plaats op de Billboard’s Rhythm & Blues Records chart in 1956. Niet alleen Rush nam dit op maar ook Led Zeppelin deed dat voor hun debuutalbum in 1969. Daar tussendoor was ook John Mayall met zijn Bluesbreakers ermee aan de haal gegaan. Mayall nam dit op voor zijn album Crusade.

Dat was het eerste album waaraan ook Mick Taylor meedeed. Taylor had als zestienjarige indruk gemaakt op Mayall door tijdens een concert in Welwyn Garden City na de pauze mee te spelen met diens Bluesbreakers als invaller van Eric Clapton die niet was komen opdagen. Na het vertrek van Peter Green uit de Bluesbreakers sloot Taylor zich bij de band aan tot hij als vervanger van Brian Jones toetrad tot de Rolling Stones.

Zoals de titel al aangeeft draait het lied om niet te kunnen opgeven, dat laten al die uitvoerenden in diverse versies meteen weten en pas later volgt waarom. In de tekst kom ik allerlei herhalingen tegen ter versterking. When you hear me moanin’ and groanin’ baby You know it hurts me way down inside. En daarna ook Well, when you see me cryin’ baby don’t let my tears fall in vain. Lord, I do’nt know what to do, you know my heart is filled with pain. Uiteindelijk kom ik uit bij de beginregel Well I can’t quit you baby, but I put you down for awhile.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 143

I want to be loved

23 september 2024

Na driemaal een duet en vervolgens een Nederlandstalig trio ligt de keuze voor The Fabulous Four te veel voor de hand en keer ik terug naar een muzikale liefde uit mijn tienerjaren. Op voorspraak van George Harrison van The Beatles kregen The Rolling Stones in 1963 een platencontract bij Decca Records.

Manager Andrew Loog Oldham bepaalde dat Come on de eerste single moest worden maar het grote succes voor het vijftal bleef nog even uit. De volgende single, I wanna be your man, geschreven door John Lennon en Paul McCartney voor hun tweede album With the Beatles, slaat beter aan. Voor Het muziekdraadje ga ik echter terug naar de B-zijde van de eersteling van The Rolling Stones, mede omdat het is geschreven door bluesman Willie Dixon. Maar ook vanwege de titel I want to be loved. Geldt dat niet voor velen van ons?

Dit nummer is dus uit de tijd dat deze Engelse band in het muziekcircuit bekend stond als een bluesgroep. Hun eerste optreden was niet voor niets als vervanger van Blues Incorporated in de beroemde Marquee Club toen nog als sixtet met oprichter Elmo Lewis (artiestennaam van Brian Jones) op gitaar. Mick Jagger (zang), Keith Richards (gitaar), Dick Taylor (bas), Ian Stewart (piano) en Mick Avory (drums). De opname van mijn keuze kent echter een andere bezetting, want Taylor en Avory waren al vervangen en Stewart speelde wel vaak mee, maar hoorde in naam niet langer bij de band.

Wie naar dit nummer luistert zal enkele keren een bekend zinnetje tegenkomen I love the way you walk. Inderdaad helemaal hetzelfde, maar toch. Het begint allemaal met The stars in your eyes set my soul on fire. De ogen zijn vaak de ziel van de liefde. Your voice is like an angel above me. The touch of your hand drives me insane, but baby I want to be loved.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 142

Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien

Maandag 16 september 2024

Na driemaal een duo te hebben gepresenteerd in Het muziekdraadje wordt het tijd voor verandering en wat is er dan leuker een Nederlandstalig trio ruimte te geven. Een drietal dat ik eerder aan het werk heb gezet.

Begin jaren vijftig vormden Ad van de Gein, Tonny More en Carel Alberts Het Cocktail Trio en bezorgden Nederland na een donkere oorlog een glimlach op het gelaat met hun liedjes. Nadat eerstgenoemde vanwege ziekte enkele optredens moest laten schieten viel de groep uiteen ondanks dat met Henny Langeveld geprobeerd is een stand-in te gebruiken.

Omdat het over muziek gaat in deze serie laat ik de muziek doordraaien in Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien. Een nummer dat oorspronkelijk is geschreven door het duo Frank Guida en Joseph Royster, voorzien is van een Nederlandse tekst door André Meurs en is uitgebracht in 1965.

Een tijd waarin menig café nog een jukebox had staan waarin je voor geld favoriete singles kon laten horen. Net zoals die apparaten is ook het liedje langzaam maar zeker weggezakt en ik vraag mij af wie heeft dit nummer nog in zijn Spotify-lijstje staan?

Leuk blijft zo’n oude herinnering van een jukebox en dit bijzondere nummer waarin het trio wordt ondersteund door een koortje. Na enig geschreeuw, gepraat komt het toch op gang en het refrein zegt zoveel. ‘Wie heeft de sleutel van de jukebox gezien? Wie heeft ‘m ergens gevonden misschien?’ En ‘Want de plaat is kapot en dat ding zit op slot!’

Ik kan mij in de tekst wel vinden begrijp dat er in een café onrust kan ontstaan. Een oplossing? ‘De stroom uitschakelen kan niet, dat bleek ook de knop van ’t licht.’ Je begrijpt het al nood breekt wetten en ‘Asjemenou buuuh.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 141

How do you do

Maandag 9 september 2024

Veel mensen zijn wel eens aangezien voor een ander, dat is ook mij wel eens overkomen. Zelfs samen met mijn vrouw. Onder andere op de trouwdag van mijn zus is ons gevraagd of wij Willem Duyn (Big Mouth) en Sjoukje van ’t Spijker (Maggie MacNeal) waren. Niet dus. Dit zangduo is door Hans van Hemert gesmeed trad in de beginjaren zeventig op als Mouth & MacNeal.

Voor het Muziekdraadje zet ik in op hun How do yo do dat door Van Hemert is geschreven samen met Harry van Hoof. Het is de grootste hit van dit duo en bereikte niet alleen in Nederland en België de eerste plaats op de muzieklijsten maar ook in Denemarken, Nieuw-Zeeland en Zwitserland. Bovendien de tweede plek in Canada en de achtste plek op de Billboard Hot 100 in de Verenigde Staten.

In dat laatstgenoemde land gingen er meer dan een miljoen platen over de toonbank. Misschien werd die verkoop daar en in down under aangewakkerd doordat rond het duo een mysterieus sfeertje werd gecreëerd en zij vanwege de vliegangst van Duyn nooit samen die oversteek hebben gemaakt. Wat tevens meespeelde is dat het nana-nana in het Engelstalig gebied werd gezien als een seksuele handeling.

Het nummer is onder andere ook door James Last en Gil Ventura gecoverd. Die Windows haalde er zelfs in 1972 in Duitsland de eerste plaats mee. Ruim twintig jaar na het uitbrengen stofte The Wanna-Bees het nummer af. Overigens ook Farce Majeure ging ermee aan de handel en maakte een parodie over ongezonde eetgewoonten.

Het start met Once I said I wanted you, I don’t remember why. Ik often wonder if it’s true, that you could make me cry. Maar als ik dan aankom bij How do you do Mm mm, I though Wa-na na-na na-na just me and you and then we can¸dan hoef ik niets meer te schrijven.

Opa IJsbeer

  

Het muziekdraadje 140

Tonight

Maandag 2 september 2024

In dit draadje borduur ik verder op het begrip duetten. Daarbij kom ik terecht bij een van de bijzondere liedjes die door enerzijds een duo is geschreven, maar anderzijds ook veel bekendheid heeft gekregen door een duet met één van de auteurs. Ik heb het dan in eerste instantie over David Robert Jones, beter bekend als David Bowie. Medeauteur is James Newel Osterberg jr, oftewel The Godfather of Punk Iggy Pop.

Laatstgenoemde bracht Tonight uit op zijn tweede soloalbum Lust for Life in 1977. Bowie zette het in 1984 op de plaat, waarbij het gelijknamige album Tonight verscheen en later als tweede single van dit album. Bowie maakt daarbij gebruik van de stem van Tina Turner (Anna Mae Bullock) zonder haar naam te vermelden. Echt veel doet het nummer niet, tot...

Een jaar later zingen Bowie en Turner het nummer tijdens een concert van Tina Turner in het National Exhibition Centre in Birmingham. Een opname van dit duet wordt in 1988 uitgebracht op haar livealbum Tina Live in Europe en verschijnt tevens als single in diverse landen. Niet overal met evenveel succes maar in ons land wordt het grijs gedraaid en bereikt de nummer 1-status in de Nederlandse Top 40. In Vlaanderen reikt het tot de derde positie.

Het nummer kent overigens ook nog een Duitstalige versie. Der letzte Tanz verschijnt als B-kant van de single Anne van Herman van Veen. Hij vertaalde het daarna ook nog naar het Nederlands als… inderdaad De laatste dans.

Wie kent inmiddels niet de openingswoorden van dit lied? Everything will be alright tonight. No one moves. No one talks. No thinks. No one walks tonight. Inderdaad zo simpel is het om een hiet te maken. I am gonna love you ‘till the end. En ze gaan nog veel verder. I will love you ‘till I die. Laten wij dat laatste nog maar even uitstellen.

Opa IJsbeer