Het muziekdraadje 139

Manhattan

Maandag 26 augustus 2024

Na de subtitel van vorige week overweeg ik heel even om New York, New York als Het Muziekdraadje 139 te kiezen, maar dat vind ik toch net iets te voor de hand liggend en daarom stof ik het oude Manhattan maar eens af. Het is geschreven door het duo Lorenz Hart en Richard Rodgers in 1925 voor de revue The Garrick Gaieties. Die show is een parodie op het leven in New York en is eigenlijk bedoeld om geld in te zamelen voor gordijnen voor een nieuw theater.

In het lied wordt Manhattan beschreven met zijn stinkende metro in de zomer als een zwoel briesje, terwijl de eigenlijk raspende handkarren op Mott Street gently gliding by. Hoofdpersonen is een net getrouwd stel dat te arm is om de dure toeristische hoogtepunten te bekijken en maken derhalve vooral een wandeling door de stad waarbij zij vooral naar de goedkopere plekken gaan. Voor hen geen duur restaurant, maar een voor de midden- en arbeidersklasse.

Het nummer is door talloze artiesten op de plaat gezet. Ik noem er slechts een paar: Dinah Washington, Ella Fitzgerald, Mel Torme, Oscar Peterson, The Supremes. Zelf kies ik ditmaal voor een duet uit 2004, bijna tachtig jaar nadat het is geschreven, een uitvoering van Rod Stewart en Bette Middler voor Stardust: The Great American Songbook Volume III.

Niet alle versies zijn allemaal hetzelfde. Het begint met Summer journeys to Niagara and to other places aggravate all our cares, we’ll save our fares. En waar doe je dat dan? We’ll have Manhattan, the Bronx and Staten Island too. It’s lovely going through the zoo. Zo meandert het lied door de stad tot And My Fair Lady is a terrific show, they say. We both may see it close some day. The city’s glamor can never spoil the dreams of a boy and goll. We’ll turn Manhattan into an isle of joy.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 138

Celebration day

Maandag 19 augustus 2024

Voortbordurend op de lettergreep day van vorige week beland ik bij een compleet andere stijl muziek. Gelukkig maar zullen sommigen denken. Achter de titel schuilt voor mij iets bijzonders maar daar hebben de schrijvers Jimmy Page, Robert Plant en John Paul Jones geen enkele weet van. Met deze namen weet menigeen dat het vandaag over Led Zeppelin gaat.

‘Her face is cracked from smiling. All the fears that she’s been hiding. And it seems that pretty soon everybody’s gonna know’, natuurlijk kan ik het bij dit begin van de songtekst laten. Maar met dit lied dat als derde op het in 1970 uitgebrachte album Led Zeppelin III staat is iets bijzonders aan de hand. De intro is een doordringend en monotoon geluid van een synthesizer bespeelt door bassist Jones. Dat is aanvankelijk niet de bedoeling, het komt in de plaats van een drumtrack van John Bonham.

Tijdens de opname van Celebration Day in het voormalige armenhuis Headley Grange maakt de band gebruik van de mobiele Rolling Stones studio. Een technicus neemt per ongeluk iets op over de drumpartij en omdat de band niet precies weet hoe die intro precies in elkaar steekt wordt het einde van het tweede albumnummer Friends gebruikt.

Plant wordt tijdens het schrijven geïnspireerd door de stad New York en tijdens de concerttour door de Verenigde Staten en Canada wordt het regelmatig aangekondigd als The New York Song. Opnames van drie concerten in Madison Square Garden in New York in 1973 worden gebruikt voor het live-album The Song Remains the Same. Vreemd genoeg staat het nummer niet op de film met dezelfde titel die in 1976 wordt uitgebracht. In 2007 worden de opnames hergebruikt en nu staat het nummer wel op het album Celebration Day en in de gelijknamige film. Alleen de gitaarsolo van Page is veranderd. Wat kan er technisch toch veel.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 137

A lover’s holiday

Maandag 12 augustus 2024

Talloze jmensen zijn opgegroeid met discomuziek. In 1979 richtte zakenman Fred Petrus een bijzondere groep op: Change. Het is een samenwerkingsverband tussen Amerika en Italië. In Europa worden de meeste nummers van dit bandje geschreven en opgenomen in een studio in Bologna. Daarna wordt het nummer naar de Verenigde Staten gestuurd waar Amerikaanse zangers het inzingen. De twee combinaties worden gemixt waarna het eindproduct op het Atlantic label verschijnt.

Het Italiaanse gedeelte komt voor rekening van Mauro Malavasi en Davide Romani. Het eerste album van Change komt in 1980 uit. Op dit album is ook Luther Vandross te horen, die doorbreekt als zanger. Vandross doet een jaar later ook mee als achtergrondzanger op het tweede album van Change, maar mag vanwege contractuele tegenstrijdigheden geen solo zingen.

Het project eindigt in 1987 met de dood van Petrus. In 1990 wordt door Romani nog geprobeerd het project nieuw leven in te blazen onder de naam X-Change. Door gebrek aan geld stokt dit al snel. Nadat Romani een deal sluit met Fonte Records komt er in 2010 alsnog een album uit onder de naam Change your mind. In 2018 volgt Love 4 Love.

Aan Change hebben talloze zangers en zangeressen meegedaan. Op het eerste album heeft naast Vandross Jocelyn Brown een belangrijke bijdrage. Vergevorderd in vakantietijd stof ik de eerste hit A lover’s holiday maar eens af.

‘Not a cloud showd out in the sky that very night in Pitch Back City. I was so damned scared, it was dark, it was so dim, it was a shame’, zo begint het. En na het simpele refrein en een tussenstuk eindigt het weer met het begincouplet. ‘The lights were low and the party so dull. Just not good enough.’ En daar laat ik het maar bij.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 136

Change your ways

Maandag 5 augustus 2024

In de tweede aflevering van Het Muziekdraadje (Looking back) heb ik al over muziek van hem geschreven en ook daarna is zijn naam nog diverse keren genoemd. Enkele weken geleden zelfs nog in samenhang met Eric Clapton schreef ik over Ramblin’ on my mind. Deze aflevering is voor jou John Mayall. Twee weken geleden overleed deze grootheid van de Britse bluesmuziek op negentigjarige leeftijd.

Tijdens een poëtisch eerbetoon aan Salon-orichter Juul Baars zag ik in Utopodium in Lelystad de hoes van het bijzondere album Jazz Blues Fusion hangen. Dit album is in 1972 uitgebracht door Polydor van live-optredens van Mayall in november 1971 in de Boston Music Hall en een maand later in Hunter College New York.

Op dit album werkt Mayall samen met gitarist Freddy Robinson die samenspeelde met de blueslegende Howlin’ Wolf maar ook met Ray Charles. Larry Taylor stelde zijn basgitaar in dienst van Canned Heat, The Monkees en Jerry Lee Lewis om maar een paar namen te noemen. Ron Selico roerde de drums voor James Brown maar ook voor Frank Zappa. Het blazersgedeelte op het album is afkomstig van Blue Mitchell (trompet) en Clifford Solomon (saxofoon).

Tijdens optredens heeft Mayall zijn bandleden en andere muzikanten altijd veel ruimte gegund om zich te profileren, iets toe te voegen aan een optreden. Studio-opnames zijn meestal strakker geregisseerd maar ook daar staat het fenomeen van The Bluesbreakers niet immer op de voorgrond. Op het album Jazz Blues Fusion laat hij met onder andere piano en harmonica zich echter ook genoeg horen en zijn zang blijft bijzonder. Het album begint met Country Road, tussendoor komen onder andere  Good Time Boogie, Dry Throat en Got to be this way voorbij. Allemaal wat langere nummers. Ik eindig daarom maar bij het laatste nummer van de eerste zijde van de LP. Change your ways. Dankjewel dat jij mij zo hebt laten genieten van jouw muziek en van de blues.

Opa IJsbeer