Het muziekdraadje 65

Whole lotta love

Maandag 27 maart 2023

In deze aflevering van Het Muziekdraadje stap ik over naar een stevigere vorm van rock, het is het openingsnummer van het tweede album van de Britse rockband Led Zeppelin, dat in 1969 verschijnt en tevens als single wordt uitgebracht, alleen niet in eigen land. In de Verenigde Staten was Whole lotta love zelfs de eerste hit voor deze band.

Het nummer is gebaseerd op You need love en ja daar gaan we weer, dit nummer is geschreven door Willie Dixon, een Amerikaanse bluesbassist, -pianist en -zanger maar vooral schrijver van talloze bekende bluessongs. Ditmaal voor Muddy Waters, die dit in 1962 heeft opgenomen. Maar onder andere ook Rolling Stones, Doors, Jeff Beck, Manfred Mann en veel recenter de Belgische Selah Sue coverden diverse van zijn nummers.

Over het ontstaan van het nummer gaan verschillende verhalen. Zo verklaarde bassist en toetsenist John Paul Jones dat de gitaarriff ontstaan is tijdens het spelen van Dazed and Confused. Maar gitarist Jimmy Page  ontkent dat en verklaart dat het is ontstaan tijdens het oefen voor het tweede album bij hem thuis. ‘We waren samen bij mij thuis. Ik had die gitaarriff al en van daaruit is het nummer ontstaan.’

Steve Marriott van Small Faces verwijst naar hun versie van You need love. Volgens hem hebben Jimmy Page en Zeppelin-zanger Robert Plant diverse optredens van The Faces bezocht en lijkt de zang van Plant op zijn uitvoering. ‘Het klinkt hetzelfde, zelfs de pauzes op het eind van het nummer zijn hetzelfde.’

Over de tekst zal ik kort zijn. Veel herhalingen en het begint met You need cooling, baby I’m not fooling. Zelf luister ik vooral naar de muziek, de kracht en sluit af met Cool, my baby, A-keep it cooling baby.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 64

Hou je echt nog van mij Rocking Billy

Maandag 20 maart 2023

In Het Muziekdraadje wordt het tijd voor een Nederlandstalig nummer en ik val ditmaal voor Ria Valk. Nadat zij binnen een maand heeft geleerd gitaar te spelen mag Ria Valk de van een buurjongen geleende gitaar houden. Het vervolg? Eind jaren vijftig wint zij eerst het cabaret der onbekenden op het Amsterdamse Thorbeckeplein, wordt vervolgens tweede bij een Elvis-imitatiewedstrijd en treedt op in onder andere Nieuwe Oogst en in Frankrijk voor Nederlandse militairen in La Courtine.

Haar eerste single in 1961 is meteen een groot succes. Het door de latere Abba-manager Stig Anderson geschreven Är du kár i mej ännu is voor Ria Valk vertaald door Willy Rex, pseudoniem van tekstschrijver Willem Carel Munnik, tot Hou je echt nog van mij, Rockin Billy en bereikt in ons land de tweede plaats van de hitranglijst en blijft 28 weken in de hitlijst staan.

Het is een nummer met een beetje rock-‘n-roll en ietwat country. Dat laatste mede doordat tijdens de opname van een promotiefilmpje in een koeien- en schapenstal geloei is te horen. Er zit veel humor in zoals bij veel door Ria Valk gezongen liedjes, veel onderhuids verdriet en nog meer goedgelovigheid. En eigenlijk begint dat al meteen bij de openingszin en de rest van het eerste couplet met het alleszeggende Heus ik twijfel nou toch wel een beetje. Twijfels over en aan haar lief Billy die naar Amerika is vertrokken om kwartier te maken of toch…

In Amerika zou je beginnen een fabriekje in leverpastei. Het geld leende Billy ondanks haar aarzeling van de bedrogen zangeres, die tot laatst naïef blijft. Stuur me alsjeblieft weer m’n mooie matras want daarin zit m’n geld en m’n pas.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 63

I’m walking

Maandag 13 maart 2023

De naam van Fats Domino is onlosmakelijk verbonden aan rock-‘n-’roll, toch staat hij ook bekend als rhythm-and-bluespianist. Overigens niet zo vreemd want rock-‘n-roll en ook soul zijn eigenlijk afkomstig uit deze muzieksoort, die ook raakvlakken kent met jazz en gospelmuziek. Vandaag in Het muziekdraadje kies ik voor I’m walking van Antoine Dominique Domino zoals deze Amerikaanse legende eigenlijk heet.

De naam Fats dankt hij aan zijn eerste album The Fat Man, dat in 1949 verscheen en waarvan meer dan een miljoen platen zijn verkocht. Halverwege de jaren ’50 brak hij door met Ain’t that a shame. In ons land haalde hij 35 keer de Top 40 en trad hij in 1980 voor het eerst op bij het North Sea Jazz Festival.

Het nummer I’m walking schreef Fats Domino samen met Dave Bartholomew, die oorspronkelijk trompetist was en optrad als bandleider, componist, arrangeur en platenproducer. Hoewel Bartholomew voor talloze andere musici werk schreef had hij vooral succes met Fats Domino.

Als ik ’s morgens vroeg aan de wandel ben, verschijnen er regelmatig liedjes in mijn hoofd, liedjes die ik neurie of flarden ervan luid meezing. En als dan de stem van deze grootheid doordringt en ik de saxsolo van Herbert Hardesty en de drums van Earl Palmer hoor, ga ik helemaal los.

I’m walkin’, yes indeed and I’m talkin’ ‘bout you and me. I’m hopin’ that you ’ll come back to me. I’m lonely as I can be, I’m waitin’ for your company. Inderdaad dit zijn de beginwoorden van dit lied dat toch volledig gemaakt lijkt voor zo’n vroege wandeling waarin ik mij alleen waan. Het is een lied van eenzaamheid en liefde. I’m gonna run right by your side, for you pretty baby I’ll even die. En de afloop? Opnieuw: I’m hope that you’ll come back to me.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 62

Non ho l’età

Maandag 6 maart 2023

Van de Nederlandse deelnemers aan het Songfestival van dit jaar heb ik nog nooit gehoord en hun namen ben ik ook al weer kwijt. Het schijnt een duo te zijn dat enkele solosingles heeft uitgebracht. Hun namen zal ik, nu afgelopen week het lied dat zij gaan zingen is bekendgemaakt, wel vaker tegenkomen. Omdat ik het Songfestival absoluut niet meer volg vermoed ik dat die ook niet echt bij mij zullen blijven hangen.

Maar dat geldt voor meerdere namen, ook van vroegere winnaars. Wie kan zich bijvoorbeeld nog de Italiaanse Gigliola Cinquetti herinneren. Zij won in 1964 op zestienjarige leeftijd met het liedje Non ho l’età dat zij vorig jaar in Turijn tijdens de stemming van de finale nogmaals op het festival ten gehore bracht. Tien jaar na haar winnende deelname werd zij achter ABBA  tweede met het nummer Si, dat door de RAI toen werd geboycot omdat het door sommigen werd gebruikt als een stemadvies tijdens een referendum over echtscheidingen.

Waarom mijn vader, die geen woord Italiaans sprak, zo gecharmeerd was van Non ho l’età is mij een raadsel. Mogelijk vanwege de stem in combinatie met de melodie, want bij mij komen de woorden Non ho l’età per amarti meteen bovendrijven en dat heeft niets te maken met het feit dat Sandra Reemer het ooit in een Nederlandse vertaling heeft gezongen, maar omdat de single thuis is grijs gedraaid.

Vooralsnog houd ik het er maar op dat hij werd aangetrokken door un amore romantica. Immers de zangeres zong zelf dat zij niet de leeftijd had van die van mijn vader, te jong was om met hem uit te gaan, per uscire sola con te. Maar hoe veel mannen zouden er stiekem hebben gehoopt dat… Se tu vorrai aspettarmi. Quel giomo avrai tutto il mio amore per te.

Opa IJsbeer