Hendrik #157

Belangrijk

Maandag 25 oktober 2021

Midden in een relaas zonder woorden zitten. Of iets anders zeggen dan je eigenlijk van plan bent. Het overkomt iedereen wel eens, maar hoe ga je daar dan mee om? Stop je in het eerste geval helemaal of brei je er alsnog een einde aan? Met of zonder humor? En bij de tweede situatie, ga je dan door of kom je erop terug? Of ligt zoiets aan de situatie?

Een week geleden merk ik tijdens een voordracht dat ik in het begin van het tweede gedicht onzin aan het verkopen ben. Nu doe ik dat wel vaker, maar ditmaal spreek ik woorden uit die niet op het papier staan. Omdat het aan het begin van het gedicht is besluit ik onmiddellijk af te breken, te melden wat er met mij gebeurt (niets ernstigs gelukkig) en begin opnieuw. Zonder hakkelen of verdere mispeer haal ik het einde, vervolg nog met een derde gedicht en bedank daarna de toehoorders voor hun aandacht.

Het voorval gebeurt redelijk aan het begin van een poëzie bijeenkomst en na de afsluiting word ik door een van de organisatoren aangesproken. En er ontstaat een ontspannen gesprek met vragen en antwoorden. Voor het eerst eigenlijk dat wij zo met elkaar spreken terwijl wil elkaar al wel vaker zijn tegengekomen.

Inderdaad soms moet er iets gebeuren om met elkaar in contact te komen, echt in contact te komen. Niet alleen een groet en een automatisch: hoe gaat het ermee. Een gesprek tussen twee mensen wordt ook wel communicatie genoemd en hoeft niet eens altijd urenlang te duren. Soms spreek ik mensen aan tijdens mijn wandeling, die zondag word ik aangesproken en heb even het gevoel belangrijk te zijn.

Opa IJsbeer

 

Hendrik #156

Bedankt

Maandag 18 oktober 2021

Er is over gezongen en er is over geschreven, proza en poëzie: het zijn de kleine dingen die het doen. Inderdaad juist die hele kleine dingetjes maken het verschil tussen sociaal en asociaal. Maar hoe vaak denkt u tegenwoordig laat maar…

Thuis word ik er gisteren op geattendeerd dat de ritssluiting van mijn rugzakje nog open staat. Gelukkig zitten er alleen voor mij waardevolle spullen in en die wil ik inderdaad niet kwijt. Maar toch bedankt. Op het station in Amsterdam tik ik op mijn beurt een man op zijn schouder omdat zijn rugzak ver openstaat. Het deert hem niet en verstoord loopt hij door en mompelt iets. Zo maak je toch geen vrienden.

Op mijn terugweg loopt een vrouw met een grote open handtas waar je zoiets uit kunt graaien. De portemonnee ligt bovenop. Alleen al de tas aan de binnenkant dragen zorgt voor meer veiligheid. En ja zij verruilt de tas van de ene kant naar de hand. Zo is het ook veel veiliger om kinderen aan de binnenkant te laten fietsen of als dat niet mogelijk is voor je uit omdat je dan als volwassene indien nodig kunt corrigeren. Het zijn inderdaad die kleine dingen die het verschil maken.

Op diverse kruispunten met snelheid werende druppels staan van die beschermende blokken zodat automobilisten de stoep niet op gaan bij het ronden. Als kind is er niets leukers om van die blokken te springen. Ook onze kleinkinderen hebben dat gedaan. Alleen nooit de straatkant op, want als je valt en er komt een auto aan dan… Vlak bij huis zie ik een kind dat doen en ik wijs daarop. ‘Ach dat heb ik mij nooit zo gerealiseerd. Bedankt ik zal daar op gaan letten.’ Het zijn de kleine dingen die het verschil maken.

Opa IJsbeer

Hendrik #155

Het web

Maandag 11 oktober 2021

Er zijn van die dagen dat ik met mijn vergelijkingen de plank volledig missla. Dat mijn vragen niet worden beantwoord en dat het lijkt alsof ik zomaar rondloop als een kip zonder kop. Op die momenten zie ik niet wat er voor mij op mijn pad ligt en voel ik de kou mijn lichaam binnen kruipen. En ik kan daar niets aan veranderen.

Althans het overkomt mij en dan voel ik mij als die steen die Bram in de rivier heeft gelegd en mee gespoeld wordt naar de zee. En al dat water om mij heen slijpt mij tot wat ik ben, met zijn zwakke en sterke punten.

Waar ga ik de mist in? Dat vraag ik mij regelmatig af, maar ook waarom? Wat gebeurt er met mij en wat gebeurt er om mij heen? Ik zie het niet! En dat geldt voor dagen dat ik figuurlijk dan wel letterlijk met mijn hoofd in de wolken loop. In beide gevallen is er voldoende schoonheid in de wereld om mij heen te ontdekken.

Tijdens mijn ochtendwandelingen schiet ik mijn plaatjes. Lukraak maar ook bewust. Ook op mistige dagen. Gelukkig ben ik niet de enige die op mistige dagen van de kleine, spookachtige wereld geniet. Een man legt het mij uit waarom en wat hij fotografeert: ‘Die bomen die de armen naar jou uitstrekken, jou willen grijpen. De wazige reflectie in het water.’

Ja dat is het, ik knik, vervolg mijn weg. Weet weer dat ik ieder moment van de dag bezig ben met het weven van mijn levensweb. En op sommige dagen is het web zichtbaarder dan op andere dagen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #154

De ring

Maandag 4oktober 2021

In de ban van de ring heeft voor mij een speciale betekenis gekregen en zal misschien wel hier en daar een gelijkenis kennen met het gelijknamige boek van Tolkien, maar dat is dan louter gebaseerd op toeval omdat ik dat boek nog nooit heb gelezen. Ook de film is door mij nog nooit bekeken dus mocht er ergens in de tekst toch sprake zijn van plagiaat dan…

De magie die er uitgaat van een ring heb ik jaren geleden achter mij gelaten. Ooit heb ik diverse ringen gedragen, dat is begonnen met een zegelring. Daar is een tweede bijgekomen en vervolgens een verlovingsring die later met een extra inscriptie (op dierendag in 1974) gewijzigd is in een trouwring. Ook heb ik nog enige tijd ringen van mijn vader gedragen, maar die heb ik afgelegd, zoals ook mijn zegelringen en tenslotte ook mijn trouwring.

Daarmee heb ik mijn gelofte van eeuwige trouw tot aan den dood overigens niet verbroken. Soms flakkert het wel eens, maar ook na 47 jaar is het kaarsje nog niet opgebrand. Het afleggen van die trouwring heeft zelfs alles met liefde te maken. Mijn vrouw is er namelijk in 2013 als de kippen bij toen ik even de wereld niet meer zie en heeft mij ook daarna liefdevol bijgestaan.

Het heeft ertoe bijgedragen dat mijn zinvolle leven is verlengd, er weliswaar (emotionele) veranderingen hebben plaatsgevonden, maar de liefde nog steeds overeind is gebleven. Dat er uiteindelijk ook nog een operatie nodig is geweest om kans op herhaling te verkleinen, ach dat verstevigt de band. Dat de ring toen af moest was noodzakelijk en pijnlijk, want die ring wilde er niet af en is doormidden gezaagd; dat ging met veel hitte gepaard.

 

Opa IJsbeer