Hendrik #070

Met stip

Maandag 24 februari 2020

Drie mannen zijn al voor acht uur aan het werk langs de Lage Vaart in Almere Buiten. De een is in de weer met een motorzaag, nummer twee hanteert een grijper en nummer drie is ingehuurd voor de afvoer van…

In Almere zijn vooral snelgroeiers geplaatst, bomen die de gemeente niet alleen een groen karakter geven maar er ook voor zorgen dat de grond droog wordt gemaakt doordat de wortels van die bomen water aan de polderbodem onttrekken. Grondwater dat ook via talloze slootjes, tochten, weteringen, kanaaltjes en vaarten wordt afgevoerd.

Een deel van die snelgroeiende bomen is aan vervanging toe en voor het omzagen en verwijderen zijn deze mannen ingehuurd. De bomen die moeten worden weggehaald zijn met rode en blauwe stippen gemarkeerd, waarom dat onderscheid?

‘Mogelijk dat hier de rode verf op was, dat daarom ook blauw is gebruikt’, legt een van de mannen uit. ‘Maar in het bos is er wel degelijk verschil. Rood en oranje moet worden omgezaagd en blauw moet meer ruimte krijgen. Daar moeten we vanaf blijven. Die boom moet blijven staan. En dan heb je soms ook nog groen, dan moet je ook voorzichtig zijn omdat er vogels in nestelen of bijvoorbeeld vleermuizen.’

De dikke stammen zijn door de man met de grijper op stapels gelegd, de dunnere stammen en de takken eveneens; allemaal op eigen stapeltjes. En worden door de derde man afgevoerd. ‘Die dikke stammen gaan naar een zagerij. Daar worden ze in planken of balken gezaagd. De rest gaat in de versnipperaar en wordt afgeleverd bij een biomassacentrale’, zegt nummer drie tegen mij.

Omdat ik al regelmatig tijdens een forse storm een gekwelde boom heb zien liggen in de groenstrook langs de vaart, heb ik vrede met het werk van deze drie mannen. Ook omdat ik weet dat in deze groenstrook over enige tijd weer jongere bomen zonder stip worden geplant.



Opa IJsbeer

Hendrik #69

Il Silenzio

Maandag 17 februari 2020

De afgelopen dagen heb ik het nummer Il Silenzio een paar keer langs horen komen. Een nummer waar mijn vader zo van genoot. In de uitvoering van Nini Rosso. Een nummer dat bij de jaren zestig hoort. Afgelopen dagen is er vooral veel muziek uit die jaren gedraaid, dus zo gek is het niet, dat ook dit nummer nog eens uit een verstoft hoekje is geplukt.

In alle stilte laat ik het nummer op mij inwerken en denk terug aan die tijd. Een stille tijd is het zeker niet; de periode waarin mijn bewust zijn zich ontwikkelt. Het is een tijd van groei en protest. Protesten tegen oorlog, protesten tegen wat er ook maar te protesteren valt. De rellen in Amsterdam rond het Lieverdje en niet alleen daar maar in alle grote wereldsteden zijn er wel rellen vooral tegen oorlog.

En eind jaren zestig ontstaat ook Dolle Mina een beweging, voortgekomen uit de socialistische jeugd. Die strijdt voor gelijkheid tussen man en vrouw. Elders in de wereld zijn ze al verder en de eerste actie hier vindt plaats in 1970. En of het succes heeft? Vraag daar de vrouwen maar naar die onderdrukt worden, die klein worden gehouden.

Sinds 1960 is er wel veel veranderd en ook weer niet. De mensheid is mondiger geworden, mede door de komst van internet. Bijna iedereen heeft een mobiele telefoon zodat je overal kunt bellen of gebeld worden. Je overal het nieuws kunt volgen. Maar de grote ongelijkheid in de wereld bestaat nog steeds, zowel in denken, doen en beloning. Ik denk hierover in De Stilte – Il Silenzio.



Opa IJsbeer

Hendrik #68

Wat gaat het weer doen?

Maandag 10 februari 2020

Verwachtingen kunnen op het laatste moment nog worden bijgesteld. Veroordeel daarom niet meteen de brenger van de verwachting, want het zijn slechts woorden. Wees echter vooral blij met de boodschap, soms ook de waarschuwing. Deze woorden tik ik terwijl er een storm raast over Schotland, een storm die daar voor schade zorgt. En hier?

Alweer heel wat jaren geleden heb ik het weer onderschat, ben vroeg van huis gegaan om een volleybalwedstrijd te verslaan. Een wedstrijd tussen Omniworld en Dynamo Apeldoorn. Inzet is de Supercup, het duel wordt afgewerkt in Amsterdam. Een memorabele wedstrijd die in 2002 in een 3-0-overwinning eindigde voor de Almeerse sterrenformatie van Martin Teffer.

De wedstrijd eindigde echter in mineur na een scheldpartij in de derde set van voormalig international Joost Kooistra (Dynamo), die daarvoor een rode kaart kreeg. Omniworld had de vorige twee sets gewonnen. Toon Gerbrands (de huidige directeur van PSV) was coach van Dynamo en kon niet meer wisselen, waardoor het duel was afgelopen. Iedereen was het erover eens dat Omniworld de zege verdiende, alleen de wijze waarop was zowel voor spelers als publiek niet leuk. ‘Over de kaart zelf is geen discussie mogelijk’, zei Dynamo-aanvoerder Bas van de Goor na afloop.

Gerbrands had iets meer moeite en vocht de beslissing aan. Op zijn gelaat stormde het, zo zag ik en de coach had moeite zich in te houden, wierp zijn medaille weg.

Buiten stormde het ondertussen ook. Het openbaar vervoer reed niet meer en daar was ik afhankelijk van. Een supporter van Omniworld gaf mij een lift naar de polder, zodat ik het openingsverhaal van het sportkatern van het Dagblad van Almere kon tikken. Andere regionale kranten name het verhaal over.

Vanmorgen heb ik de wind nog even getrotseerd en tik mijn krabbel voor maandag en wacht ondertussen af wat het weer gaat doen.


Opa IJsbeer

Hendrik #67

De week van

Maandag 3 februari 2020

Aan veel dagen is al een motto gehangen. De dag van de poëzie, ook wel gedichtendag genoemd, ligt alweer een paar dagen achter ons. En de week van de poëzie is alweer gevorderd tot de vijfde dag. Aan sommigen gaat zoiets volkomen voorbij, die hebben hier helemaal niets mee. Zij vragen zich het nut ervan af, zien poëzie louter alleen als rijmelarij, snappen de zin ervan niet.

Dat mag en ik ga dat hier ook niet uitleggen, want heel simpel gezegd: sommige gedichten snap ik ook niet, weet niet wat de poëet wil zeggen en vind het werk veel te hoog gegrepen. Sommigen vinden dat iets alleen poëzie mag worden genoemd als er (veel) metaforen in zijn gestopt, want anders wordt het een vorm van proza. Ook daar heb ik een mening over: laat iedereen lekker zijn gang gaan, er plezier in beleven. Er zijn al genoeg regels in het leven en er worden er steeds meer opgelegd. Handhaving is een goed iets, maar het kan ook allemaal uit de hand lopen. Een aantal regels lijkt volledig onzinnig. Handhaven is dan niet meer te doen.

Omdat bijna alles tegenwoordig een etiket opgeplakt krijgt, ook binnen de poëzie, heb ik mijn werk in een eigen rubriek gestopt: krabbels. Ik zal mijzelf ook geen dichter noemen en blijf liever dichter bij mijn eigen werk en ben een krabbelaar. Ik fiets het liefste door alle regeltjes heen en gebruik wat ik op dat moment leuk vind. Laat mijn gedachten vrij en als de geschreven regels mij niet zinnen, gooi ik die weer weg. Ik blijf er niet te lang bij stilstaan. En vind iemand iets mooi, dan is dat mooi meegenomen en anders dan…



Opa IJsbeer