Hendrik #057

Fiets zonder stuur

 Maandag 25 november 2019

Nederland wordt wel eens omschreven als een echt fiets land. Maar uitgevonden hebben we de fiets niet. In de achttiende eeuw experimenteerde een Franse graaf al met een loopfiets. Die werd in Duitsland verbeterd door Baron Karl von Drais. In de tweede helft van de negentiende eeuw bouwde de Fransman Pierre Michaux een vélocipède, die met trappers bij het voorwiel werd aangedreven. De overbrenging via ketting gebeurde in 1868.

Vanaf het allereerste begin zijn er allerlei soorten fietsen geweest: met een hoog wiel, driewielers, daarna met vier wielen, bakfietsen en ligfietsen om er maar een paar te noemen. Een van de bijzondere fietssoorten is de eenwieler. En die zijn er nog steeds en echt niet alleen in het circus. Hoe je met een fiets zonder stuur kunt sturen? Vraag dat maar aan de mensen die er wedstrijden op fietsen. Die zijn er zeer bedreven in.

Volgens onze verkeersregels is het verboden om te fietsen terwijl we het stuur niet vast houden; met losse handen noemen we dat. Een vreemde uitdrukking eigenlijk, dat losse handen. Ik zie het al voor me, fietsen terwijl je handen ergens boven je hoofd zweven of achter je aan wapperen. Er zijn mensen die er zeer bedreven in zijn in dat fietsen met losse handen. Wielrenners trekken bijvoorbeeld jasjes aan en uit onder het fietsen. En jongeren zie ik het ook vaak doen. Zelf heb ik dat kunstje ook geleerd, maar tegenwoordig is mijn evenwicht niet zo goed dat ik het nog aandurf.

Afgelopen week zag ik bij mijn buurtsuper een bijzondere fiets staan. Een fiets met en ook weer zonder stuur. Inderdaad raadselachtig. Gelukkig heb ik de eigenaar bezig gezien. In een handomdraai heeft hij het stuur van zijn fiets gehaald en heeft daar een stevig werkend slot van gemaakt, waarmee hij zijn fiets vastzet zodat het niet meevalt om hem te stelen.



Opa IJsbeer

Hendrik #056

De verkeerde deur

 18 november 2019

 Wij zijn na ruim twaalf jaar gestopt als vaste oppas opa en oma voor onze vier kleinkinderen nu de jongste een paar maanden geleden ook naar de basisschool is gegaan. Het geeft ons meer tijd voor andere dingen, meer tijd voor onszelf, voor elkaar. Alleen in bijzondere gevallen springen wij uiteraard nog bij.

Dat vaste oppassen hebben we altijd in onze eigen woning gedaan. Omdat onze oudste dochter in een andere stadskern woont, hebben wij haar twee kinderen alleen opgevangen toen ze nog niet naar school gingen en die twee nooit uit school gehaald. Het duo van onze jongste dochter woont in hetzelfde stadsdeel en hun oudste heb ik eerst eenmaal daarna twee keer en uiteindelijk zelfs drie keer in de week uit school gehaald. Soms op de fiets, bijna zes kilometer heen en zes kilometer terug, soms met de stadsbus. Met twee bussen zelfs en als er geen goede aansluiting is ben ik ongeveer drie kwartier onderweg voor ik bij de school ben.

Vorige week heb ik dat tweetal voor het eerst samen opgehaald (met de bus). Hun school is een zeer grote school met ongeveer duizend leerlingen. Die komen uit diverse deuren naar buiten en de leraressen en enkele leraar begeleiden het jongste spul tot op het schoolplein waar het grut moet wachten op ouders, grootouders of buitenschoolse opvang.

Die van ons komen uit twee verschillende deuren en de oudste mag dan naar de jongste komen. Braaf sta ik bij de goede deur te wachten. De jongste is er al snel. Ik stel mij voor aan de (inval)juf als Opa IJsbeer. Daarna wacht ik tot zijn broer uit de volgende deur komt. En dan ineens staat hij voor mijn neus. Is uit de verkeerde deur gekomen, want hij vindt het leuk om binnendoor te lopen.



Opa IJsbeer

Hendrik #055

Samen werken en samenwerken

 Maandag 11 november 2019

 Elf november is de dag dat… Vandaag is het een dag met voor mij een emotioneel randje, maar daar zal ik jullie niet mee lastig vallen. Vandaag is ook de dag van Sint Maarten, de dag dat kinderen zingend langs de deuren gaan. Niet bij jullie? Nou in mijn geboortedorp is dat ook zo en deze Sint Maarten-traditie heb ik pas leren kennen toen ik 42 jaar geleden in Almere ben komen wonen.

Nu ben ik voorbereid. En heb vorige week al snoepgoed voor de kinderschare gekocht. Vrijdagmiddag heb ik een aantal zakjes met voornamelijk verpakt snoep gemaakt. Iets minder dan een jaar geleden, want het aantal kinderen dat in deze buurt langs komt dunt uit. En is er niets meer te vergeven, dan heeft iemand die toch aanbelt gewoon pech.

Ik vraag mij sowieso af of er veel kinderen de moeite nemen om aan te bellen, want zoals het er nu bij ons uitziet is geen pretje. Geen stenen paadje meer. Onze tuin wordt namelijk vandaag van planten ontdaan. En niet alleen die van ons, maar ook van onze buren. Samen laten wij ons voortuintje betegelen en voorzien van een doorlopende gezamenlijke plantenbak van cortenstaal. Maar eerst hebben we de stenen en de tegels eruit moeten halen. Onze buren zijn al bezig als ik zaterdag terugkom van het voetbal van mijn oudste kleinzoon. De andere buurman helpt mee. En als ik mij dan heb omgekleed zijn de buurmannen ook al bezig aan mijn tegels. Sterke mannen zijn het, jonge kerels nog in de kracht van hun leven en deze opa zegt tegen die hulp uiteraard geen nee. Samen werken wij de stenen en de tegels weg. En onze samenwerking leidt straks tot een mooie strakke, gezamenlijke tuin.



Opa IJsbeer

Hendrik #054

Slangenbezweerder

 Maandag 4 november 2019

 Vandaag start ik met de eerste aflevering van een nieuwe serie artikelen; verhalen, belevenissen, observaties en ontmoetingen. Of ik nog wel eens in de buurtsuper zal komen? Misschien wel, ik kan het niet uitsluiten. Eerder deze maand heb ik de boodschappen op een zaterdag overgeslagen en ben redelijk vroeg naar Alkmaar gereisd voor een poëziemiddag met als rode draad Marsman. Tevens heb ik de gelegenheid genomen voor de rubriek Beeldbepalend een aantal foto’s te schieten.

Terwijl ik het beeld @thieuschellekens op de Paardenmarkt fotografeer spreekt een man mij aan. Hij stelt zich voor als Jan Visser, project- en programmamanager in Alkmaar. We dollen wat; hij vindt die paardenexpositie maar niets, bovendien wat heeft Alkmaar nu met paarden. Die zijn nooit belangrijk geweest. Maar ik zet hem aan het denken met mijn opmerking dat paarden wel degelijk belangrijk zijn geweest bij het beleg, want de stad is echt niet alleen door voetvolk belegerd maar ook door ruiters. En dat door dijken door te prikken niet alleen het voetvolk, maar ook de commandanten op hun paarden de stad niet meer kunnen innemen. ‘Ja zo heb ik het nog nooit bekeken’, antwoordt hij.

Vervolgens vraagt hij wat het oudste beroep is. Daar kent hij nog een mop over. Ja, wat ik zal daar nu eens op zeggen. Slangenbezweerder roep ik zo maar. Hij begint te schateren. ‘Hoe kom je daar nu op?’

Ik verwijs hem naar het Paradijs. Er zijn twee mensen, Adam en Eva. Er is iets met een appel die niet mag worden gegeten. Edoch Eva wordt door een slang overgehaald en zet haar tanden in de mooie gave appel. En door wie is die slang nu eigenlijk gestuurd. ‘Door satan’, zegt Jan Visser. Nee echt niet, dat is de slangenbezweerder, dat is dus een ouder beroep dan jouw prostitué.


Opa IJsbeer