Hendrik #049

Hollandse pot

 30 september 2019

 Na twee weken vakantie in Griekenland is het goed om weer thuis te zijn, dicht bij kinderen en kleinkinderen, dicht bij onze vrienden, de buren groeten als ik hen tegenkom. Vanaf de eettafel onze groene tuin in kijken, mij verwonderen over de koolmeesjes die iedere dag af en aan vliegen. Het duivenpaar dat steeds weer terugkeert in onze tuin.

Misschien ben ik ook wel iemand van vaste patronen, van tradities. Dat ik daarom steeds weer naar Griekenland op vakantie ga, omdat ik als kind al geraakt ben door de mythologische verhalen. Dat ik waarde hecht aan Zwarte Piet en niets heb met een Regenboog Piet. Dat er een piek hoort in een kerstboom. En dat na een buitenlandse vakantie een Hollandse stamppot zo heerlijk smaakt. Andijvie met spekjes en een balletje gehakt. Deze Hollandse kost heeft voor gisteren op het menu gestaan.

Een bijna vast ritueel na de vakantie is dat ik de koffers meteen naar boven breng, soms gevolgd door het draaien van een eerste was. En daarna op de fiets naar de buurtsuper; brood, kaas, vleeswaren en melkproducten voor het ontbijt, alsmede perssinaasappelen. En de benodigdheden voor de Hollandse pot.

Vrijdagmiddag heb ik inderdaad alles voor het ontbijt van de volgende dag al meegenomen. Omdat het zo lekker makkelijk is om te maken heb ik verder nog Chinese kool, prei, rijst en marinade meegenomen voor een nasi; een van de vele oosterse gerechten die in ons land zijn ingeburgerd en een volledig eigen Nederlandse smaak hebben gekregen. Mede namens de vele bijproducten van dat oer Hollandse bedrijf dat in een achtertuin in Baarn is opgericht.



Opa IJsbeer

Hendrik #048

Lege schappen

 Maandag 23 september 2019

 De grootste drukte is voorbij. De Griekse eilanden en de toeristische delen van het vaste land stellen zich in op de winter. Voor sommige gebieden geldt dat er gehoopt wordt op veel sneeuw, want inderdaad Griekenland is niet alleen een land van veel zon en zonnige vakanties, maar kent ook tal van bekende sneeuwgebieden met diverse skipistes. Van dat laatste is op het eiland Kefalonia geen sprake. Op toeristisch vlak moet het eiland het hebben van zon en wind. Inderdaad ook wind want hier leggen veel zeiljachten aan die genieten van de zee en de Ionische eilanden.

In de tweede helft van september zie je vooral grijze koppen in de taveernes en op de terrassen, de meeste jongeren zijn vertrokken. Ook in de horeca neemt de drukte af en mensen hebben meer tijd voor een ander. Slechts een enkeling is nog gehaast.

Ook in de minimarkten en sommige kleinere supermarkten is het merkbaar dat het einde van het vakantieseizoen eraan komt. Vooral bij de winkels die de deuren sluiten wanneer het laatste vliegtuig is vertrokken. Een enkele winkel sluit zelfs al iets eerder, omdat de laatste versproducten zijn verkocht en het geen zin heeft nog vleeswaren, kaasproducten, melk, groente, fruit en vlees in te kopen. Want hoeveel is nog zinvol. Wat wordt er nog verkocht. In de supermarkt van Karavomylos worden de schappen iedere dag iets leger. Twee setjes knijpers, nauwelijks jam om uit te kiezen, slechts drie soorten vleeswaren.

De lokale bevolking die hier overwintert komt er alleen voor de hoogst noodzakelijke boodschappen en doet de rest bij de grote ketens in de stad. De minimarkt teert hier duidelijk op de toeristen, zoals wij, die water, frisdranken, een zakje chips, koffie, eieren en broodbeleg voor het ontbijt aanschaffen. O ja, ook nog een setje knijpers voor het ophangen van de handwas.



Opa IJsbeer

Hendrik #047

Lemonade

 Woensdag 18 september 2019

Tijdens mijn vakanties heb ik al heel wat minimarkets en kleine supermarkten bezocht. De meeste vakanties vinden plaats in Griekenland, op een eiland maar ook wel op het vaste land. En ja het is weer zo ver, ook deze week ben ik al in enkele Griekse supermarkten geweest.

Omdat wij de eerste dagen gebruik maken van de ontbijtservice van Makis Veronis, in de hoofdstad van het eiland Ithaka, hoeven wij weinig boodschappen te doen. Wat water, lemonade, een flesje ouzo, wijn, wat hartigs. Maar ook wat avondbrood, toastjes met smeersels. En verder hebben we een spuitflesje aangeschaft waardoor ik wat minder last heb van muggen. Die moeten meestal alleen mij hebben, maar zijn ondertussen ook al aan mijn wederhelft begonnen.

Gisteren zijn wij in een bijna volledig verlaten dorp geweest, Anogi. Het woord minimarket is eigenlijk nog te veel en die benaming vind je ook niet boven de deur van het gebouw. Het is bovendien ook veel meer, zo is hier Sofia’s Café gevestigd volgens de benaming op een bord naast de deur. En voor de avonduren wordt hier ook een diner geserveerd, maar voor dat laatste moet je wel vooraf reserveren want anders vind je de hond in de pot. En dat terwijl de Grieken er toch om bekend staan zeer hartelijk te zijn en dat je eigenlijk wel kan aanschuiven.

Goed hier waren wij vanmiddag en besloten iets te gaan drinken. Langs de wanden stonden enkele gruttersartikelen, er waren boeken te koop en er was een schilderijenverkooptentoonstelling met prijzen variërend van honderd tot negenhonderd euro. Ook werd er verse lemonade verkocht. Inderdaad kakelvers geperst en schudden maar. Het drankje werd geserveerd met een vers blaadje munt.



Opa IJsbeer

Hendrik #046

Weg poetsen

 Maandag 9 september 2019

 Ik moet iets zuiniger zijn op mijn tanden. Dat bewustzijn is aanwezig, maar… Inderdaad dan komt er weer een maar. Bij mij is dat nog steeds de tandarts. De angst voor de slager die slacht, pijn doet waar het niet nodig is.

Dat is al vroeg begonnen. Die angst. In mijn kinderjaren. Door enkele forse, onnodige correcties van mijn tandenslager. En daarom laat ik in de volle wachtkamer wel eens mijn beurt voorbijgaan, diep gebogen over stripbladeren die op tafel liggen. Veel later flikt mijn diensttandarts mij een kunstje, tekent niet af dat ik tweemaal op controle ben geweest, waardoor ik mijn automatische verzekering kwijtraak. En dat betekent dokken.

In Almere krijg ik het vertrouwen in de tandarts enigszins terug. Eerst via de kindertandarts en daarna door een vrouw die bijna met fluwelen handen mijn gebit onder handen neemt. Alleen die wortels…

Zij heeft een stapje terug gedaan en omdat wij jaren geleden verhuisd zijn binnen de stad, heb ik twee jaar geleden een nieuwe tandarts gezocht in eigen omgeving. Een kleine praktijk zodat ik in ieder geval steeds door dezelfde tandarts wordt geholpen. Want dat vertrouwen… Ja inderdaad, die angst zit diep geworteld. Dat poets je niet zomaar weg.

Dat poetsen doe ik net zoals iedereen met een borstel. Daar zijn zoveel soorten van. Qua grootte en ook qua hardheid van borstelharen. Elektrisch heb ik heel kort geprobeerd, maar dat ligt mij niet. Twee keer in het jaar vervang ik mijn borstel. Niet precies om het half jaar, maar zo halverwege het voorjaar en tegen het einde van de zomer. Momenten om op vakantie te gaan. In mijn buurtsuper koop ik de borstel; van een harde ben ik overgestapt op zacht. Ja die angst.



Opa IJsbeer

Hendrik #045

De berg

 Maandag 2 september 2019

 Voor fruit gaat mijn vrouw regelmatig naar de markt, maar de rest van het fruit koop ik in de buurtsuper. Mijn vrouw gebruikt het fruit voor haar smoothies, voor de kleinkinderen ligt er altijd wel een appel en meestal ook een banaan of aardbeien. En na onze warme maaltijd wordt er ook regelmatig fruit gegeten. De ochtend begint bovendien met koffie, melk en vers geperste sinaasappelsap. Een netje perssinaasappelen is meestal goed voor twee dagen sap.

Het meeste fruit in de buurtsuper ligt al verpakt. Het valt mij op dat voor het losse fruit er alleen plastic zakjes liggen en geen papieren zakjes. Hierdoor ziet de kassière meteen wat erin zit, maar voor het milieu is zoiets duidelijk minder geschikt.

Een voormalig collega heeft eens een week geprobeerd haar boodschappen te doen zonder artikelen in plastic aan te schaffen. Nou dat viel haar vies tegen, vooral omdat inderdaad sommige producten bijna altijd in plastic zijn verpakt. Soms moest zij er een flink eind voor omrijden, maar voor het krantenverhaal was dat haar wel waard. En niet alleen daarvoor, ook voor moedertje natuur die zij met haar actie hielp om de plastic berg te verminderen.

Mijn vrouw heeft bij een andere supermarkt onlangs speciale zakjes gekocht om juist dat plastic uit te bannen. Ik vergeet ze iedere keer mee te nemen naar mijn buurtsuper als ik boodschappen doe. En ondertussen blijf ik mij verbazen dat een paprika strak in het plastic is verpakt, hetzelfde geldt voor de biologische komkommer. Een krop sla, een bosje lente-ui. Het gaat maar door. Hoe komen wij ooit van die berg af.



Opa IJsbeer