Hendrik #031

Favoriet

 Vrijdag 31 mei 2019

 De maand mei zit er bijna op. Het vorige verhaal is alweer bijna anderhalve week geleden geplaatst vanuit Plomari. Precies een week terug zijn wij op Lesvos van het zuiden naar het noorden verkast en omdat het ontbijt hier in Mira Mare voor ons wordt verzorgd heb ik in Petra nauwelijks een minimarket van binnen gezien.

In dit noordelijke kustplaatsje komen wij al heel lang en daar heb je meerdere van dit soort winkels: de mini market waar van alles is te koop en meestal maar van een merk. Vlakbij ons het appartementencomplex waar wij voor het eerst kwamen staat een winkel van een gezin uit Skoutaros en dat is sindsdien mijn favoriet daar. Omdat daar alles nog zo heerlijk ongecompliceerd gaat. De eigenaren spreken geen woord Engels en alles gaat met aanwijzen en gebaren. En iedere keer kom ik met de juiste spulletjes terug. Een gesprek voeren in het Engels is alleen met de zoon mogelijk. Maar die staat er zelden.

Een paar jaar geleden is op vijftig meter afstand een grotere winkel gekomen, waar alles ook meteen een stuk onpersoonlijker is. Die ook tussen de middag dicht is en dat gebeurt alleen in mini-zaakjes in zeer kleine dorpen. Ik kom daar zelden en laat dit ook deze vakantie achterwege.

Tweemaal ben ik tot op heden in een minimarkt geweest aan de westzijde van Petra, maar vandaag maak ik een kleine wandeling en stap even ‘mijn’ winkeltje binnen aan de andere kant van het dorp; de eigenaresse glundert. Een bekend gezicht. Ik loop naar de koeling met drankjes en pak een flesje water. Dat heb ik nodig voor de wandeling, want zonder water is bij deze temperaturen heel dom. De rekening: 40 eurocent.

Opa IJsbeer

Hendrik #030

Mini market

 Zondag 19 mei 2019

 Verandering van spijs doet eten, daarom even geen verhaal vanuit mijn buurtsuper, maar vanuit een mini market. Waarom? Gewoon omdat het kan en ze bestaan. De kleine buurtwinkeltjes in Griekenland waar nog van alles te koop is. Alleen niet in grote hoeveelheden en de keuze is ook beperkt; geen vijf verschillende merken, tenzij het over ouzo gaat want dit verhaal komt uit de ouzohoofdstad van Griekenland: Plomari.

In dit dorpje zijn wij neergestreken en ook hier kopen wij onze producten bij een buurtsuper. De eerste indruk is rommelig. En toch zit er regelmaat in de opbouw van wat er te koop is. Nee ik ga dat niet allemaal opsommen, maar voor de dagelijkse producten kun je hier uitstekend terecht en omdat er schuin aan de overkant een bakker zit hoef ik voor brood hier niet te zijn. Maar kaas, vleeswaren, melk en jus d’orange zijn er wel te verkrijgen. Net zoals vers fruit en enkele groentes, aardappelen. Genoeg om ook voor de zaterdag een traditioneel soepje te maken. De bouillon niet van een mergpijpje, maar uit een zakje.

Kruidenierswaren horen uiteraard ook thuis in zo’n familiewinkel waar in dit geval de man achter de kassa zit. Vrolijk, vriendelijk en servicegericht. Dat laatste ontbreek nog wel eens bij de grotere winkels waar het personeel soms verveeld zit te wachten tot het tijd is om naar huis te gaan. Deze man heeft echter plezier in zijn werk en in de contacten met bekenden en vreemden.

Een ding heb ik niet begrepen. In de winkel hangt een grote spiegel aan de wand. Misschien ben ik wel naïef, maar is deze spiegel inderdaad opgehangen om diefstal te voorkomen of om iets te verbergen. Zit hier misschien een kantoor wachter van waaruit een deel van de winkel is te zien.

Opa IJsbeer

Hendrik #029

Koel

 Maandag 13 mei 2019

 Op mijn CV staan beroepen als belastingambtenaar, kazensjouwer, administratief medewerker, inkoper van fournituren, telefonisch verkoper en journalist. In mijn jeugd ben ik bij een plaatselijke supermarkt ook nog een tijdje vakkenvuller geweest. Het inpakken van een boodschappentas heb ik daar geleerd. Tijdens de drukke momenten op vrijdag en zaterdag, op zondag was de winkel gesloten, hielp ik namelijk klanten met het inpakken van tassen en/of dozen en bracht die desgevraagd ook nog naar de auto. Een service die vaak een fooi opleverde en vooral op zaterdag was dat een lucratieve bezigheid.

Op mijn curriculum vitae heb ik dit stukje arbeid nooit vermeld. Als vakkenvuller werd ik trouwens ook ingezet als magazijnmedewerker en stond regelmatig in de koelcel. Veel jongens hadden daar een hekel aan, maar zelf vond ik dat nooit erg.

De winkels van toen en nu verschillen veel. Er stonden enkele vriezers en er was een koeling voor het vlees, maar melk stond gewoon in karren of in vakken. Er is veel veranderd. In mijn buurtsuper worden de twee lange wanden bijna geheel in beslag genomen door koelingen, want veel producten moeten tegenwoordig gekoeld worden verkocht.

Behalve die koelingen en vriesvakken staat er nog een aparte koelcel voor melkproducten. Zelf neem ik mijn karretje nooit mee die koelcel in omdat het lastig manoeuvreren is en omdat een boodschappenkar ook nog eens veel ruimte inneemt. Staat er zo’n kar dan zal ik mij niet opwinden en wacht geduldig en koel tot ik erbij kan. Geen verhitte kop derhalve of een snauw, maar ik wens de personen nog een prettige dag en meestal levert dat een warme glimlach op.

Opa IJsbeer

Hendrik #028

Zo cool

 Maandag 6 mei 2019

 Regelmatig heb ik hier al geschreven dat voor mij de zondag niet heilig is, door mij soms wordt gebruikt om boodschappen te doen in de buurtsuper. Meestal ben ik dan op zaterdag een dag op pad geweest. Ook zaterdag ben ik weer vroeg weggegaan. Mijn echtgenote heeft toen de honneurs waar genomen, is naar de markt geweest, waar zij onder andere een bosje tulpen heeft gekocht, en is aansluitend naar een supermarkt gegaan zodat ik het gehele weekend geen winkel van binnen heb gezien.

Vandaag ga ik weer met mijn jongste kleinkind, die bijna iedere maandag bij ons is. Afgelopen vrijdag waren zijn neef en nichtje hier. Mijn oudste kleinzoon van twaalf mocht alleen ‘thuis’ blijven toen ik met de ‘prinses’ naar de buurtsuper ging. Maar eerst moest zij aantonen dat zij met haar voeten bij de stepjes van de scooter kon. En dat lukte en zo maakte zij haar eerste reisje achterop. ‘Zo cool’, vond zij dat en zij beloonde dat met heerlijke tocht door de winkel.

IJverig zette zij de diverse producten in het boodschappenkarretje. Prei, wortelsliertjes, mie, boemboe, kipfilet, brood, crackers, vleeswaren, perssinaasappelen en melkproducten. Bij de kassa werd alles weer op de band gezet, eerst de zware dingen en de pakken en als laatste de lichtere spulletjes. Het inpakken van de tas heb ik niet aan haar overgelaten, dat nam ik voor mijn rekening. Na de boodschappen door naar de bloemenman. De rozen vond zij mooi, maar die stonden er nog. Onze keuze viel uiteindelijk op Spaanse zonnebloemen. En die pasten nog net op de tas. En de prinses die genoot.

Opa IJsbeer