Het muziekdraadje 200

Griechischer wein

Maandag 27 oktober 2025

Alweer het tweehonderdste Muziekdraadje en daarvoor heb ik een Duitstalig lied uitgekozen dat past in mijn thema van deze maand en ook nog eens verwijst naar heimwee naar het land waar ik met veel plezier mijn vakanties doorbreng.

Griechischer wein is een schlager van zanger en componist Udo Jürgens, die in 1966 als eerste Oostenrijker het Eurovisie Songfestival won, toen met Merci, Chérie. Zijn ouders waren Duitsers, die bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog naar het neutrale Zweden vluchten en na de oorlog zich in Karinthië vestigen, waar de zanger ook is geboren.

De muziek van dit draadje componeert Jürgens in 1972 na een bezoek aan het eiland Rhodos waarna hij twee jaar nodig heeft een geschikte tekst te maken, te vinden. Die tekst wordt uiteindelijk geschreven door Michael Kunze, nadat allerlei clichés de revue zijn gepasseerd.

‘Es musste einfach im Ruhrgebied spielen, damals in den Jaren der eersten Gastarbeiter aus Griechenland’, zo geeft de zanger aan hoe het idee is ontstaan om een lied over verlangen en heimwee, de terugkeer naar het eigen vertrouwde land, het ooit verlaten eiland. In Duitsland wordt het nummer goed ontvangen en zowel in Duitsland als Zwitserland bereikt het de hoogste positie op de muziekranglijst aldaar. In Oostenrijk eindigt het op plek twee. Het is gecoverd in diverse talen, zo zingt Bing Crosby over Come share the wine en Guus Meeuwis maakt er Schrobbelèr van, een kruidenlikeur die populair is in Tilburg.

Afsluitend een stukje liedtekst:  Es war schon dunkel als ich durch Vorstadstrassen heimwärts ging, da war ein Wirtshaus aus dem das Licht noch auf den Gehsteig schien, zo begint het lied, die even later de bezoekers beschrijft: Da sassen Männer met braunen Augen und mit schwarzem Haar und aus der Jukebox erklang Musik die fremd und südlich war. En ik ga naar het refrein: Griechischer Wein is so wie das Blut der Erde. Komm’, schenk dir ein. Zelf laat ik de wijn staan en prefereer een glas tsipouro.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 199

Sweet wine

Maandag 20 oktober 2025

Het thema van Het Muziekdraadje voor de maand oktober is inderdaad wijn, dat heeft een opmerkzame volger van dit draadje ongetwijfeld door. En een goede wijn behoeft toch geen krans, zo is het ook met de vertolkers van dit nummer: Cream. Die naam is heel bewust gekozen omdat de leden niet bescheiden zijn over hun plek in de muziekscene en zich het neusje van de zalm vinden.

Cream is een echte supergroep die vanaf 1966 tot 1968 actief is en jaarlijks een album aflevert. Ook nadat de groep is uiteengevallen komt er nog een studioalbum Goodbye. Het nummer waar ik voor kies, Sweet Wine, verschijnt op de debuut LP Fresh Cream.

De band is ontstaan op initiatief van drummer Ginger Baker, die onder andere al bij de Britse bluesgigant Alexis Korner in diens Blues Incorporated samenspeelt met de Schotse bassist en zanger Jack Bruce. Samen spelen zij ook nog bij de Graham Bond Organisation, waarna Bruce gevraagd wordt mee te doen met John Mayall’s Bluesbrakers. Daar speelt hij met Eric Clapton en als dit drietal bij Baker thuis aan het jammen slaat is het ontstaan van de groep een feit.

Deze groep steunt op de composities van Bruce het snerpende gitaarwerk van Clapton en het ritmewerk van Baker. De band ontwikkelt een eigen stijl waarbij ieder lid veel van zichzelf kan laten horen. Maar kritiek in het muziekblad Rolling Stone betekent ook het einde omdat Clapton zich die kritiek aantrekt en gaat twijfelen om nog op dezelfde voet door te gaan.

Maar goed het nummer dus. Who wants the worry, the hurry, of city life?, zo begint het. Money, nothing funny, wasting the best of our life. Het is nu toch wel duidelijk: Sweet wine, haymaking, sunshine day breaking we can wait ‘till tomorrow. Car speed, road calling, bird freed, leaf falling. We can bide time. En daarna krijgt de muziek alle ruimte en houd ik mijn mond.

 

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 198

Red red wine

Maandag 13 oktober 2024

Een paar jaar eerder dan het nummer uit het vorige Muziekdraadje is Red red wine geschreven en op de plaat gezet. Maar het duurt daarna nog ruim vijftien jaar voor het via een versie van de Engelse reggaeband UB40 een hit wordt en zelfs de eerste plaats bereikt van de UK Singles Chart en niet alleen daar maar onder andere ook in ons land komt het zo hoog.

Ik wil het echter vooral over het nummer zelf en de Amerikaanse songwriter en zanger Neil Diamond hebben, die Red red wine in 1967 opneemt voor zijn tweede studioalbum Just for you, uitgebracht op het Bang Records label.

Een jaar later stapt Diamond over naar een andere muziekuitgever waarna Bang Records gewoon het eerdere werk van Diamond blijft uitbrengen op singles. Vaak worden er dan extra instrumenten aan de opnames toegevoegd. In het geval van dit nummer is er door Bang zonder toestemming van Diamond aan de opname nog een achtergrondkantoor toegevoegd toen het op single is gezet. Een versie die daarna nooit op een vinylalbum of cd is terechtgekomen, dat in tegenstelling van een live-versie van de zanger, dat een plaats heeft gekregen op The Greatest Hits (1966-92).

Het is overigens niet alleen door UB40 gecoverd, maar eerder ook al ook door Peter Tetteroo, vooral bekend van de Tee-Set, in 1968, de Jamaicaanse reaggiezanger Tony Tribe n 1969 en de Amerikaanse zanger en danser Vic Dana in 1970.

Red, red wine go to my head. Make me forget that I still need her so, zo begint het nummer dat verwijst naar drinken om ellende te vergeten. En niet veel later It’s up to you, all I can do, I’ve done but memories won’t go. En uiteraard is er ook nog I’d have sworn that with time thoughts of you would leave my head. I was wrong and I find just one thing makes me forget. Nee vergeten is dit nummer zeker nog niet.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 197

Sweet Jane

Maandag 6 oktober 2025

Ook nu weer heb ik naar iets speciaals gezocht voor Het Muziekdraadje, een nummer dat ik eigenlijk zelf nauwelijks ken. Dat geldt ook voor de uitvoerenden en de schrijver van het lied. De naam The Velvet Underground ken ik uiteraard wel maar hun muziek is niet bij mij blijven hangen. En datzelfde geldt ook voor de auteur van Sweet Jane Lou Reed.

Ik wil het in dit deel toch vooral over die band hebben. Die groep is in 1964 geformeerd in New York met al snel een unicum: een vrouwelijke drummer. Maureen Tucker is een van de eerste vrouwen in de popgeschiedenis achter een drumstel. Na het horen van Not Fade Away van Buddy Holly koopt zij een drumstel en raakt al snel in de ban van bluesmuzikant Bo Diddley en de Nigeriaanse percussionist Babatunde Olatunji.

Tucker is er bij de oprichting van Velvet Underground nog niet meteen bij, maar vervangt in 1965 Angus MacLise op aanraden van Sterling Morrison en is vanwege een zwangerschap er ook daarna niet altijd bij. Als ik vervolgens ook nog John Cale noem dan heb ik meteen alle belangrijke namen uit de beginfase van deze experimentele rockgroep wel genoemd. Toch tel ik er nog een bij op: Christa Päffgen, een Duits fotomodel en actrice, die onder haar artiestennaam Nico ook als zangeres bekend is. Zij is erbij als de band in 1967 het eerste album uitbrengt.

Het nummer Sweet Jane gaat over het travestietenkoppel Jack en Jane en heeft diverse versies onder andere een cover van Cowboy Junkies. Het begint met een heerlijke gitaarsolo. Het origineel is in 1970 opgenomen en in 1973 uitgebracht als single. Qua tekst begint het met: ‘Standin’ on a corner suitcase in my hand. Jack’s in his car, says to Jane, who’s in her vest, me baby. I’m in a rock ’n roll band. Ik eindig met een tekst die in de oorspronkelijke versie niet terug te vinden is: ‘Heavenly wine and roses, seems to whisper to her when she smiles.’

Opa IJsbeer