Het muziekdraadje 165

Koud in mijn hart

Maandag 24 februari 2025

Wat is winterkou vraag ik mij af in een periode dat wij in sommige delen van ons land nauwelijks sneeuw hebben gezien. Wat kan ik daarmee voor Het muziekdraadje en hoe verwerk ik dat naar een Nederlandse inbreng? En van wie dan? Kan ik iemand boeien met de Nijmeegse zanger en componist Frank Boeijen die sinds het verlaten van de middelbare school muzikaal aan de weg timmert.

Eerst met gitarist Wout Pennings met wie hij samen een album opneemt in eigen beheer. Later worden die nummers nogmaals opgenomen met hulp van toetsenist Jan Rietman en achtergrondzangeres Jody Pijper.

Het is het begin van een muzikale carrière en ook de start van de Frank Boeijen Groep waar Pennings slechts enkele jaren deel van uitmaakt om vervolgens onder andere artiesten als Lenny Kuhr en Rob de Nijs te gaan begeleiden. De Groep brengt zo’n elf albus uit in diverse samenstelling en kent wisselend succes. In 1991 neemt Boeijen het album Wilde Bloemen op waaraan ook Henk Hofstede, Harry Sacksioni en Henny Vrienten een bijdrage leveren.

Koud in mijn hart is de eerste single van dat album maar echt pieken doet het nummer niet. Of dat door de deprimerende titel komt? En die woorden, die bij hem inderdaad vaak wat zwaar overkomen? Maar laat niet alleen de woorden tot je doordringen, maar luister ook eens naar de muziek. Toch eindig ik met wat tekst.

‘Misschien was ik stil en dacht je wat denkt hij nou. En misschien dat ik wel iets anders wou. Ik was heel even weg. Ik was er even niet want weet je liefste. Het was een beetje koud in mijn hart.’ En natuurlijk stap ik dan over naar eenvoud. ‘Maar schijn bedriegt. Ik wist het even niet.’ Maar ook: ‘En alles in me zegt: ja als ik jou daar zo mooi zie staan. En alles in me verlangt naar een beetje warmte in mijn hart.’ Luister rustig verder. Ik eindig met: ‘Vergeet het maar.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 164

Tombe la neige

Maandag 17 februari 2025

De maand februari staat voor mij in het teken van de koude, hoewel je met de opwarming van de aarde rustig kunt zeggen dat ook deze maand minder koud is dan in het verleden. Heeft de schrijver en zanger van het lied dat al geweten toen hij zijn Tombe la neige geheel tegen de wens van de producers in als zomerhit wil uitbrengen.

Ik heb het dan over de zomer van 1963. Dit nummer geschreven door de in 1943 op Sicilië geboren Salvatore Adamo verschijnt daarna als openingsnummer een jaar later op zijn album Tombe la neige. Adamo is dan al Belg. Op zijn derde is hij met zijn ouders naar het Belgische Ghlin verhuisd omdat zijn vader in Henegouwen in de mijnen gaat werken.

Zoals zoveel andere kinderen begint hij met zingen in het kerkkoor, hij leert tevens gitaarspelen en doet in 1960 mee aan een zangwedstrijd die hij wint met Si j’osais. Op Valentijnsdag datzelfde jaar volgt al een radio-uitzending en nadat hij een jaar later in Parijs een zangwedstrijd heeft gewonnen mag hij een plaat opnemen.

Zijn echte doorbraak volgt echter in 1963 met Sans toi, ma mie. In Wallonië scoort hij met Tombe la neige een nummer 1-hit. In Vlaanderen reikt het nummer tot de tweede plek. Niet veel later wordt het gecoverd door Danièle Vidal en Paul Mariat. Deze eeuw heeft Adamo het nog uitgebracht als duet met Laurent Voulzy. Daarvoor is het al in talloze andere talen uitgebracht soms door hemzelf, soms door anderen.

Waar gaat het over? Adamo vergelijkt de eenzaamheid, kilheid die hij ervaart bij een niet beantwoorde liefde met vollende sneeuw. Misschien herkent u het nog: Tombe la neige. Tu ne viendras ce soir en mon coeur s’habille de noir ce soyeux cortege. Tout en larme blanches. L’oiseau sur la branche pleure le sortilege. Herkenbaar? Ik huil mee met Me crie mon désepoir mais tombe la neige impassible manege.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 163

Cold weather blues

Maandag 10 februari 2025

De maand februari is de kortste maand van het jaar, tevens een aparte maand en in ons Nederlandse kikkerland vaak ook de koudste van het kalenderjaar. Als ik daar dan een speciaal nummer voor uit zoek dan kom ik al snel uit bij mijn geliefde blues, een muziekgenre dat zoveel diverse facetten kent dat je het eigenlijk niet onder één noemer mag verzamelen.

Een van de vertolkers van de bluesmuziek is McKinley Morganfield, die naam prijkt bij talloze bluessongs als auteur maar op affiches zal je die naam eigenlijk niet tegenkomen. Muddy Waters, zijn artiestennaam, begint op zijn zevende al met optreden op pleintjes met een mondharmonica, tien jaar later speelt hij gitaar en overleeft in Mississippi door zich te verhuren als dagloner. Als dertigjarige verruilt hij zijn geboortestreek voor Chicago, schakelt over op de elektrische gitaar en is de grondlegger voor de zogenaamde Chicago sound.

Zijn eerste muziekopnames blijven nog onaangeroerd liggen. In 1948 breekt hij door met I can’t be satisfied voor Aristocrat Records, het latere befaamde Chess Records. Hij wordt door de broers Chess gekoppeld aan andere muzikanten als Little Walter, Jimmy Rogers, Willie Dixon en Otis Spann. Waters reist naar Engeland waar zijn stijl wordt opgepikt door bands als The Pretty Things en The Rolling Stones.

Ondanks zijn grote waarde voor de muziek heeft hij in Nederland nauwelijks hits, maar wel veel volgers. Voor het muziekdraadje pik ik zijn Cold Weather Blues er zomaar tussenuit. Het staat op zijn album Folk Singer uit 1964 met een nog jonge Buddy Guy op een akoestische gitaar op de achtergrond.

‘Call my baby, you know the little girl fail to come’, zo begint het. Laat je rustig meeslepen door zijn woorden ‘People I’m gonna have to go. Well you know I’m going back down south, where the weather suits my clothes.’ Inderdaad een echt winterlied. ‘So cold up north that the birds can’t hardly fly. I’m going back south and let this winter pass on by.’ Gaat u mee naar het zuiden of blijft u nog even in noordelijke wintertijd achter?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 162

February Stars

Maandag 3 februari 2025

Met welk nummer kun je de maand februari het beste beginnen? Dat zijn er talloze en toch voor Het muziekdraadje pik ik een redelijk onbekend lied eruit, February Stars, het is het lied van de frontman van Foo Fighters.

Deze Amerikaanse rockband is ontstaan toen na de dood van Kurt Cobain de band Nirvana uiteenviel en het is opgericht door de toenmalige drummer van Nirvana Dave Grohl. Die heeft overigens zichzelf leren drummen door te luisteren naar punk en rockmuziek en is in 1986 op zeventienjarige leeftijd al toegetreden tot de vroegere punkgroep Scream.

Tijdens tournees van Nirvana heeft deze Grohl meestal een gitaar bij zich en schrijft en componeert talloze liedjes, die overigens nooit door Nirvana worden gespeeld en dus op de plank blijven liggen.

Hoe nu verder? Grohl wordt na het overlijden van Cobain als drummer gelinkt aan diverse andere bands en accepteert bijna een  plek bij Tom Petty and the Heartbreakers. Maar wil hij dan altijd drummer blijven? Doodzonde zo realiseert hij zich terwijl hij door Ierland reist en een lifter oppikt. Die vertelt hem: ‘You can’t outrun this thing, so it’s time to push through and find some sort of continuation,’ vertelt Grohl in een interview over dat gesprek.

Hij gaat terug naar Amerika en krijgt de gelegenheid zijn eigen materiaal op te nemen. In zes dagen tijd ligt er voldoende om het debuutalbum Foo Fighters uit te brengen. En pas hierna wordt een band geformeerd om het opgenomen werk ook live uit te voeren. Er komt een tweede album The Colour and the shape. Dat gaat niet zomaar want Grohl is niet tevreden met het drumwerk van William Goldsmith en doet dat thuis over. Goldsmith voelt zich verraden en vertrekt en wordt vervangen door Taylor Hawkins die zichzelf aanbiedt bij Foo Fighters.

Genoeg over Grohl, door naar February Stars, afkomstig van dat tweede album. ‘I’m hanging on here until I’m gone. I’m right where I belong just hanging on’, zo begint het nummer dat is geschreven door Grohl samen met Nate Mendel en Pat Smear. Snel gaat het verder met ‘Even though I watched you come and go, how was I to know you’d steal the show.’ En krijgt u al gedachten bij het vervolg, ach luister gewoon naar dit nummer.

Opa IJsbeer