Het muziekdraadje (een terugblik)

Tweede jaargang 2023 deel 1

Het nummer waarmee ik de tweede jaargang begin is door mij bewust gekozen. Alleen de titel is al een plaatje en dan dat gitaarwerk van Ritchie Filmore plus de stem van Ian Gillian die overgaat in een gil, een compositie die bovendien eindigt in een meerstemmig gegil. Inderdaad Child in time staat bij mij al jaren op één, ondanks dat de zweem van plagiaat boven dit nummer van Deep Purple hangt.

Er straalt kracht vanuit en dat geldt voor meer songs en uitvoeringen en ik kom daarmee al snel bij het hese geluid van Colin Blunstone die met The Zombies She’s not there uitbrengt. Veel covers volgen onder andere door Blunstone zelf onder de naam Neil MacArthur en natuurlijk van Mariska Veres met het Shocking Jazz Quintet.

Ook aan Suzie Q ga ik niet voorbij. Een nummer van Dale Hawkins dat een hit wordt voor The Rolling Stones, José Feliciano en Creedence Clearwater Revival. Het is ook de titel van een Nederlandse televisiefilm waarin actrice Carice van Houten debuteert.

Het zijn niet alleen stevige nummers die ik heb opgenomen in mijn lijst. Op de eerste dag van mei kom ik met het schitterende Morgenrood, dat is geschreven door een broer van de vroegere socialistische voorman Pieter Troelstra. Al eerder in de lijst ben ik een straatje om gegaan met showmaster Rudi Carell en heb met Toon Hermans een feestneus opgezet.

In dat eerste half jaar heb ik ook weer volop aandacht aan de blues besteed. Bijvoorbeeld een eerbetoon aan BB King, maar ook Elmore James komt voorbij. Zijn muziek is door menig popartiest gecoverd. Veel popmuziek is immers ook aan de bluesmuziek gelieerd. Dat geld ook voor de muziek van Blind Blake waar Bob Dylan, Ralph McTell en Ry Cooder mee aan de haal zijn gegaan. Met zijn Too Tight Blues sluit ik dat half jaar af, een nummer dat zich overigens niet echt in een hokje laat passen.

 

Opa IJsbeer

 

De eerste zes maanden

053 – Child in time – Deep Purple

054 – My daily wish – Otis Spann

055 – Samen een straatje om – Rudi Carell

056 – Dust my broom – Elmore James

057 – No milk today – Herman’s Hermits

058 – She’s not there – The Zombies

059 – How my heart was won - Di-rect

060 – Mien waar is mijn feestneus – Toon Hermans

061 – Catfish Blues – Robert Petway

062 – Non ho l’età – Gigliola Cinquetti

063 – I’m walking – Fats Domino

064 – Hou je echt nog van mij Rocking Billy – Ria Valk

065 – Whole lotta love – Led Zeppelin

066 – Susie Q – Creedence Clearwater Revival

067 – The thrill is gone – BB King

068 – Behind a painted smile – Mathilde Santing

069 – I wanna be your man – The Rolling Stones

070 – Morgenrood – Stem des volks

071 – Loan me a dime – Duan Allman & Boy Scaggs

072 – Gloria - Them

073 – Johnny B Goode – Chuck Berry

074 – Blijf bij mij – Ruth Jacott en Paul de Leeuw

075 – Down home girl – Memphis Minnie

076 – The life I live – Q65

077 – Distant drums – Jim Reeves

078 – Too tight blues – Blind Blake

Het muziekdraadje 157

Paradise by the dashboard life

Maandag 30 december 2024

In het vorige Muziekdraadje heb ik over een doorbraak van een zangeres geschreven en het nummer waarmee ik de derde jaargang afsluit maakt van Marvin Lee Aday een wereldster. Deze naam zal weinigen iets zeggen, in de muziekwereld staat hij immers bekend als Meat Loaf. Zijn vader heeft na de geboorte in het ziekenhuis de naam ‘Meat’ op zijn wieg laten zetten, later is dat ML geworden naar zijn initialen en klasgenoten noemen hem voor het eerst Meat Loaf, omdat hij steeds zwaarder wordt, terwijl hij zeker niet een van de grootsten is.

In 1968 vormt hij zijn eerste band Meat Loaf Soul en speelt daarmee in het voorprogramma van Them. De naam van de groep verandert diverse keren en als Floating Circus warmt de band optredens op van groepen als The Who, The Stooges en Grateful Dead. Aday sluit zich aan bij de cast van Hair en speelt uiteindelijk ook in zo’n vijftig films.

In 1977 verschijnt zijn elpee Bat out of Hell met daarop Paradise by the dashboard light geschreven door Jim Steinman. Een nummer over de verleiding in een auto met Ellen Foley als zangeres. In de clip die opgenomen wordt is echter zangeres en actrice Karla Devito te zien. Ook tijdens liveoptredens is die er vaak bij. Het radiofragment, een honkbalverslag, is speciaal hiervoor opgenomen met Phil Rizzuto, die vroeger zelf honkbal speelde en later verslaggever werd. Bij die opnames is hij niet op de hoogte van de seksuele lading van het nummer.

Het nummer start met: I remember every little thing as it happened only yesterday. Maar het nummer heeft veel stevige regels zoals C’mon! Hold on tight!  En wat te denken van Thought it’s cold and lonely in the deep dark night I can see paradise by the dashboard light. Maar ook: Stop right there. I gotta know right now! Before we go any further! Do you love me? Will you love me forever? Do you need me? Laat ik het daar maar bij houden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje (een terugblik)

Het muziekdraadje (een terugblik)

Eerste jaargang 2022 deel 2

Met enig gegrinnik ben ik de terugblik op het eerste half jaar van Het muziekdraadje geëindigd en dat doe ik weer als ik start met het vervolg. Daarin komt de volgende zin voor, eigenlijk de eerste zin van het laatste nummer dat de uitvoerend zangeres heeft opgenomen. I’d like to do a song of great social and political import. It goes like this. Het staat op het postuum uitgebrachte album Pearl, van Janis Joplin, een zangeres die bij de Club 27 hoort.

Bij het volgende nummer beaam ik na vier weken vakantie in Griekenland Goin’ back right through the city Through the country, rivers so pretty People wonder why I’m going back home Just the place where I belong. Inderdaad geschreven door George Kooymans van Golden Earring, een single die door mijn zus ooit is gekocht en voor haar in de lijst is gezet. Hoewel ik zelf ook wel van dit soort muziek en nummers houd.

Mijn eerste vriendin was gek van de Bee Gees en mede daarom heb ik ooit hun eerste album aangeschaft met daarop New York Mining Disaster 1941, is er nog iemand die nog weet dat velen dachten dat dit een Beatles-nummer was. Niet zo vreemd hoor want George Harrison verklaarde dat hij deze song kocht omdat het muzikaal op de stijl van die band leek.

Een heel andere stijl vind ik terug in zomerhits, meestal afkomstig uit landen als Italië, Frankrijk en Spanje. Eigenwijs als ik ben ga ik naar de zangeres Haris Alexiou, die over een gouden stem beschikt. Op haar Oi filoi mou haramata denk ik al weer snel terug aan Griekse avonden, muziek en dan toch nog wat tranen, want een tranentrekker is dit nummer wel.

Als ik door die lijst wandel kom ik die vaker tegen, net zoals bijzondere uitvoeringen, covers van anderen zoals het nummer Still loving you, van het Duitse Scorpions. In dit geval is het in een nieuw jasje gestoken door de in Italië geboren Roemeense zangeres Alexandra Dodoi die onder de artiestennaam Rockmina vooral nummers van andere groepen speelt.

Vooral in mijn jeugd heb ik talloze hits uit volle borst meegezongen, maar ook wel met mijn kinderen zoals Ik moet dit jaar de ezel zijn. Toen ik dat hoorde ging ik door de grond. En ik ben niet eens de voorkant. En dat zingen deden zij echt niet alleen bij kerst. Of ik zelf nu door de grond ga?

 

Opa IJsbeer

 

De lijst van het tweede half jaar 2022

027 - Mercedes Benz – Janis Joplin

028 - Back home – Golden Earring

029 – The blues blues – Alvin Lee ft George Harrison

030 – Terug naar de kust – Maggie McNeal

031 - Travelin’ band – Creedence Clearwater Revival

032 – Kangoeroe eiland – Cocktail Trio

033 – New York Mining Disaster 1941 - Bee Gees

034 – Delilah – Tom Jones

035 - Still loving you – Rockmina

036 – I’m a king bee – Slim Harpo

037 – Ben ik te min – Armand

038 – Oi filoi mou haramatas – Haris Alexiou

039 – Born to be wild – Steppenwolf

040 -  (Get your kicks on) Route 66 -The Rolling Stones

041 – Met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard

042 – The train is coming – Roosevelt Sykes

043 – Ring, Ring I’ve got to sing – Ferre Grignard

044 – Great balls of fire – Jerry Lee Lewis

045 – November boogie – Sonny Boy Williamson

046 – Room to move – John Mayall

047 – Kalverliefde – Robert Long

048 – Marina – Rocco Granata

049 – Nutbush City Limits – Tina Turner

050 – Frank Mills – Bojoura

051 – De kerstezel – Kinderen voor Kinderen

052 – Appleknockers flophouse – Cuby + Blizzards

Het muziekdraadje (een terugblik)

 Eerste jaargang 2022 deel 1

De Top 2000 heb ik achter mij gelaten, maar dat wil dus niet zeggen dat muziek mij niets meer doet. Ondanks dat ik slechthorend ben mag ik graag naar muziek luisteren. Vooral oudere nummers, het moderne werk volg ik niet meer. De song die mij het meeste aanspreekt is Summertime. Zo ben ik deze serie op 3 januari 2022 begonnen als een vervolg op een reeks columns die in 2018 is gestart met verhalen over onder andere de buurtsuper, artikelen die niet allemaal op dezelfde dag in de week zijn geplaatst.

Omdat ik wil blijven schrijven heb ik vervolgens nagedacht over een nieuwe reeks, dat is dus Het muziekdraadje geworden. Weliswaar staat in iedere aflevering een muzieknummer centraal maar het gaat toch ook heel veel over de uitvoerenden.

Mensen die dit draadje lezen hebben gemerkt dat ik vaak over mijn voorliefde voor bluesmuziek heb geschreven en dat is met het tweede nummer ook aangegeven. De titel daarvan is Looking back en meteen een eerbetoon aan de terugblik. Behalve met John Mayall doe ik dat bijvoorbeeld ook met Robert Johnson, Jeff Healey en Bo Didley om slechts enkele namen te noemen die in het eerste half jaar voorbij zijn gekomen.

Hollandstalig werk ontbreekt niet en daarbij kies ik al vlot voor een bijzondere uitvoering van een chanson uitgevoerd door Corry Brokken, niet veel later gevolgd door Mag ik dan bij jou. Opnieuw een eerbetoon aan een Nederlandse zangeres. En een Nederlandse zanger? Dat kan ook, en Het ei is toch wel een knipoog waard.

Dat er humor aanwezig is in de muziek heb ik al met het derde draadje laten zien. Een nagenoeg onbekend nummer dat te lang is om in reguliere muziekprogramma’s op de radio te laten horen, maar dat ik wel via een zaterdagavondprogramma voor het eerst op de radio heb gehoord. Het is een nummer van de Swamp Boogie Queen, zoals Katie Webster wel is omschreven. Red Negligee is niet alleen vanwege de lengte geen hit geworden, maar eerder een conference dan een echt muzieknummer, maar ik vind het zo mooi dat... Inderdaad ik grinnik en het mag niet ontbreken op mijn lijst.

 

Opa IJsbeer

 

De lijst van de eerste zes maanden.

001 - Summertime  - Brainbox

002 - Looking back - John Mayall

003 - Red negligee - Katie Webster

004 - Milord - Corry Brokken

005 - If I had a hammer - Trini Lopez

006 - Mag ik dan bij jou - Claudia de Breij

007 - Crossroads - Robert Johnson

008 - Eloise - Barry Ryan

009 - While my guitar gently wheeps - Jeff Healey

010 - Sageru - Massada

011 - Gimme Shelter – The Rolling Stones

012 - Still got the blues (for you) – Gary Moore

013 - The wizard - Black Sabbath

014 - Seemann, lass das Träumen – Freddy Quinn

015 - Red rover – Mailer Mackenzie Band

016 - Around and around – Brian Jones en Keith Richards

017 - Noordzee - Boudewijn de Groot

018 - Little red rooster – Big Mama Thornton

019 - Sylvia’s mother – Dr. Hook & The Medicine Show

020 - Soft royce - Alquin

021 - Little Ships - Blue Diamonds

022 -  I’m a man – Bo Didley

023 - Storm and thunder - Earth & Fire

024 - Het ei – Jaap Fischer

025 - Zorba’s – Mikis Theodorakis

026 - These boots are made for walking - Nancy Sinatra

Het muziekdraadje 156

Love is a battlefield

23 december 2024

Het is een flinke stap van bijna een kwart eeuw van het ene draadje naar het andere. 1984 is volgens velen een heel belangrijk muziekjaar. Voor een groot deel van Europa is het ook het jaar waarin Patricia Mae Andrzejewski doorbreekt. Van deze in New York geboren zangeres verschijnt vijf jaar eerder haar eerste album In the heat of the night en dat is al meteen raak.

Voor Pat Benatar, zij gebruikt de achternaam van haar eerste echtgenoot, is het in 1983 geschreven Love is a battlefield haar grootste hit. Zij bereikt in 1984 daarmee in ons land de eerste plaats van de hitlijsten en blijft daar vier weken staan. In Australië topt het zelfs vijf weken. Het nummer is geschreven door Holly Knight samen met Mike Chapman als een liefdesliedje. Producer Neil Giraldo besluit om na wat experimenten met een drummachine het tempo iets te verhogen en dat betekent meteen de doorbraak.

De videoclip die van dit nummer wordt opgenomen heeft daar eveneens aan bijgedragen. Het laat een rebelse Benatar zien, een tienermeisje dat van huis wegloopt. Ze wordt een taxi dancer en begint een opstand tegen een clubeigenaar als die een van de dansers lastig valt. De dansers winnen die strijd en gaan ieder hun eigen weg. Ook Benatar die achter in een bus naar een onbekende bestemming verder reist.

Zingt u mee: We aren young, heartache to heartache we stand. No promises, no demands. Love is a battlefield. We are strong, no one can tel lus we’re wrong. Searching our hearts for so long, both of us knowing. Love is a battlefield. Het zijn de bekende terugkerende regels van dit nummer. Maar ook hoor ik We’re losing control. Will you turn me away or touch me deep inside? And before this gets old, will it still feel the same? There’s nog way this will die.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 155

Kom van dat dak af

Maandag 16 december 2024

Voortbordurend op het vorige Muziekdraadje kan ik heel simpel die titel doormidden hakken en daar twee verschillende artikelen over schrijven, maar tegendraads als ik ben wordt een andere afslag genomen naar Nederlandstalig werk en kom uit bij Peter Cornelis van Elewijck. Inderdaad dat is in eerste instantie zijn naam. Pas later krijgt hij de naam van zijn vader omdat die nog getrouwd is met een andere vrouw.

Peter Koelewijn helpt al jong mee in de viswinkel van zijn ouders, staat op de markt met vis en wordt kortstondig journalist, maar omdat zijn muzikale carrière een vlucht neemt stapt hij die wereld in. Zijn eerste single Kom van dat dak af is al improviserend in elkaar gezet toen Peter en zijn Rockets in 1959 twee uur lang de gelegenheid krijgt om in Heemstede muziek op te nemen. De sessie loopt iets uit en als afronding wordt dit nummer alsnog in één take opgenomen.

Muziekproducent Co de Kloet ziet er een hitje in en stunt door het nummer in een uitzending van Tijd voor teenagers, van de VARA, driemaal te draaien en het wordt misschien daarom ook inderdaad een nummer 1-hit in 1960 en later nog een paar keer uitgebracht. Aanvankelijk bestaat de eerste beloning slechts uit een reiskostenvergoeding, maar dat contract wordt ongeldig verklaard omdat Peter nog minderjarig is.

Er zijn meerdere covers gemaakt, ook in het Duits en Zweeds. En dit lied is voor Peter Koelewijn de start als schrijver van liedjes en producent van bijvoorbeeld Q65, Armand, Bonnie St. Claire en het Lowland Trio.

Of iets wel of niet is goed is laat ik ook ditmaal in het midden, maar wie herkent niet de begintonen en de tekst Hé, hé, hé. Kom van dat dak af, ‘k waarschuw niet meer. Veel meer hoef ik toch niet te zeggen. Nog even dan hohohohoheh, van dat dak  af en eindigt alles met fors gerinkel.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 154

Come on (let the good times roll)

Maandag 9 december 2024

Muziek en New Orleans zijn stevig elkaar verbonden door gospel-, jazz-, rock and roll- en bluesmuziek. De huidige bijdrage van Het Muziekdraadje wordt beschouwd als een blues standard maar inderdaad het gaat veel verder dan de zo bekende bluesnummers. Het heeft bovendien weer een bijzondere geschiedenis.

Come on is in 1960 geschreven door Earl Silas Johnson IV die in zijn jeugd gospels zong en al vroeg werd geadviseerd zich op de bluesmuziek te richten. Als Earl King trad hij op in diverse clubs in New Orleans en in een van die clubs ontmoette hij zijn idool Guitar Slim. Hij imiteerde hem zo goed dat hij Guitar Slim verving tijdens een tour met diens band toen Eddie Jones, de werkelijke naam van Guitar Slim, gewond was geraakt bij een auto-ongeluk.

Als Earl Johnson nam Earl King zijn eerste plaat op. Come on werd door hem aanvankelijk uitgebracht onder de titel Darling Honey Angel Child. In datzelfde jaar (1960) nam hij het voor Imperial Records nogmaals op met behulp van nieuwe teksten en verscheen het met de toevoegingen Part I en Part II. Voor de tekst liet Earl King zich leiden door het nummer Let the Good Times Roll van Louis Jordan terwijl muzikaal er invloeden van Freddie King zijn te horen, terwijl zijn stem soms lijkt op die van John Mayall.

 In 1968 nam Jimi Hendrix het nummer op als albumvulling voor zijn derde album. Hendrix speelde dit nummer echter al toen hij op de middelbare school in bandjes optrad. Andere vertolkers zijn Dr John, James Booker, Stevie Ray Vaughan (Part III) en Steve Miller Band.

Nog even wat tekst. People talkin’ but they just don’t know what’s in my heart, zo begint King. Come on sugar, let the good times roll. En later volgt nog: A love is nice if it’s understood. It’s even nicer when you’re feelin’good. You got me flippin’ like flag on a pole, come on sugar let the good times roll.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 153

House of the rising sun

Maandag 2 december 2024

Bijna honderd jaar geleden is de tekst van dit nummer uit Het muziekdraadje al geschreven en gepubliceerd door William F Burroughs. Het gaat om een zogenaamde traditional en de tekst is nog ouder. Bij ons is het vooral bekend geworden door The Animals. Maar onder andere folkzangeres Joan Baez (1960)¸ Nina Simone (1961) en Bob Dylan (1962) zetten House of the rising sun eerder op de plaat en eind jaren zestig had de Amerikaanse rockband Frijid Pink met een rauwere versie succes.

De allereerste opname is nagenoeg vergeten. Die is van Clarence Earl McCurry die de achternaam van zijn grootvader gebruikte en optrad als Clarence Ashley of Tom Ashley. Hij trok al met een zogenoemde medicine show in 1913 door de zuidelijke Appalachen. Zijn eerste plaat nam hij in 1928 op voor Gennett. Een paar jaar later speelde hij met Doc Welsh en Gwen Foster in de Carlonina Tar Heels en daarmee namen zij in 1933 The Rising sun blues op.  De allereerste versie dus.

Waar gaat het over? Het lied neemt ons mee naar het leven van de zanger. Hij of zij heeft dat vergooid en is terechtgekomen in een gevangenis of een bordeel. Daar zijn de kenners het niet over eens. Feit is dat in New Orleans een hotel heeft gestaan met de naam Rising Sun en dat dit voor prostitutie wordt gebruikt, terwijl in dezelfde stad ook een vrouwengevangenis heeft gestaan met in het midden een groot rond raam dat door de gevangenen Rising Sun werd genoemd.

Laat ik de begintekst pakken, die kent toch bijna iedereen: There is a house in New Orleans, they call The Rising Sun, and it’s been the ruin of many a poor boy and God, I know I’m one. Net zoals de frase: Oh mother, tell your children not to do what I have done, spend your lives in sin and misery in the house of The Rising Sun.

Opa IJsbeer