Het muziekdraadje 152

Rehab

Maandag 25 juli 2024

In de Club van 27 zijn artiesten opgenomen die allemaal op 27-jarige leeftijd zijn overleden. De club bestond aanvankelijk slechts uit vijf mensen. Het begon allemaal met Brian Jones, daarna kwamen Jimi Hendrix, Janis Joplin (mijn vorige draadje), Jim Morrison en Kurt Cobain. Robert Johnson werd er postuum aan toegevoegd, maar er zijn nog veel meer musici en zangers overleden op die leeftijd. Wie kent bijvoorbeeld nog de tijdens een optreden geëlektrocuteerde gitarist Lesley Harvey of de basgitarist van Uriah Heep, Gary Thain.

In dit illustere rijtje is in 2011 ook de Engelse zangeres Amy Winehouse terechtgekomen. Zij was de eerste Britse die vijf Grammy Awards won, maar kwam vooral negatief in het nieuws vanwege haar verslaving aan alcohol en drugs. Al op tienjarige leeftijd vormde Winehouse met haar vriendin Juliette Ashby het rapduo Sweet ‘n’ Sour. In 1997 maakte zij haar televisiedebuut in The Fast Show, maar dat was geen succes en mede vanwege haar neuspiercing werd zij geschorst.

Eenmaal afgestudeerd zong Winehouse bij een jazzband en had een knipperlichtrelatie met soulzanger Tyler James, die een opgenomen demo van haar opstuurde naar Island Records wat haar een platencontract opleverde. Haar debuutalbum Frank werd lovend ontvangen. Omdat zij stomdronken was kon zij op Pinkpop 2007 niet optreden en werd vervangen door de Nederlandse band Krezip, die twee jaar later ook voor Depech Mode inviel.

Het door haarzelf geschreven nummer Rehab, en in 2006 uitgebracht, gaat over de weigering zich te laten opnemen in een ontwenningskliniek. Zij werd daarin ondersteund door haar vader. Zelf zingt Winehouse: They tried to make me go to rehab. I said no, no, no. En zij refereert ook aan haar vader als zij zingt I ain’t got the time and if my daddy thinks I’m fine. He tried to make me go to rehab. I won’t go, go, go. En hoe dat allemaal afliep weten wij vier jaar later.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 151

Try (Just a little bit harder)

Maandag 18 november 2024

Bij het uitzoeken voor Het muziekdraadje van deze week raak ik min of meer geïnspireerd door mijn echtgenote die diverse podcasts volgt en op die over het leven van Janis Joplin is gestuit. Deze Amerikaanse zangeres, die tot de Club van 27 behoort, heb ik pas één keer eerder opgevoerd in de bijna drie jaar dat deze reeks nu loopt.

Op twintigjarige leeftijd raakte Joplin reeds verslaafd aan drugs. Haar muzikale doorbraak kwam in 1967 tijdens het Monterey Pop Festival waar zij met de band Big Brother and the Holding Company speelde. Met die band maakte zij twee albums waarvan de tweede Cheap Thrills maar liefst acht weken op de nummer 1 positie in de Verenigde Staten staat.

In 1968 verlaat zij samen met Sam Andrew de band, die daarna uit elkaar valt en later een herstart maakt. Joplin gaat solo verder met Andrew en wordt eerst ondersteund door The Kozmic Blues Band waarmee zij in 1969 ook op Woodstock optreedt. Zij maakt nog twee albums waarvan de laatste, PearI, postuum verschijnt na haar dood in 1970. Op dit Pearl wordt zij bijgestaan door The Full Tilt Boogie Band.

In het vervolg op het vorige draadje kom ik terecht bij Try (Just a litte bit harder) dat op haar eerste soloalbum I Got dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama! staat. Het nummer is geschreven door Chip Taylor en Jerry Ragovoy en wordt in 1970 ook op single uitgebracht.

Try just a little bit harder, so I can love, love him, I tell myself, zo begint deze stevige song waarin haar stem excelleert. Het is een zoektocht en een doorzettingsvermogen, zichzelf oppeppen. It’s a dream, I don’t want nobody to wake me. Het is een lied van weinig tekst. Maar woorden als work on, push on, need on, move on blijven bij mij hangen. You’ve gotta try, zingt zij. Helaas heeft dat haar niet geholpen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 150

Everybody hurts

Maandag 11 november 2024

In het vorige muziekdraadje wilde de zanger vechten tegen zijn situatie en ook in mijn keuze voor deze week draait het om een worsteling, een gevecht tegen depressie. Een nummer dat een Grammy Award opleverde. Vier jaar na het uitkomen van Everybody hurts verliet drummer Bill Berry de band mede omdat hij aan een zware depressie leed.

De band is in dit geval de Amerikaanse groep REM, ontstaan in Athens Georgia. Berry en bassist Mike Mills speelden al een tijdje samen toen zij Peter Buck en zanger Michael Stipe ontmoeten. Zonder dat er een echt plan achter zat speelden zij enkele nummers en kwamen daarmee al snel in het alternatieve rockcircuit van Amerika terecht. In 1981 werd de eerste single opgenomen. Pas tien jaar later volgde ook in Nederland hun doorbraak met Losing my religion.

Twee jaar later verscheen Everybody hurts. Een stevige ballad mede door de emotionele zang van Stipe terwijl de muziek voor een groot deel op rekening van Berry kan worden geschreven, ondanks dat hij tijdens deze song de drums niet beroert maar er gebruik wordt gemaakt van een drumcomputer. In 2010 is er nog een opname van dit nummer gemaakt met Robbie Williams, Mariah Carey en Rod Stewart waarvan de opbrengst naar slachtoffers van de aardbeving in Haïti ging. Het paste ook wel bij de band die politiek geëngageerd was en zich zowel lokaal als internationaal inzette voor een betere wereld.

De tekst start met When your day is long and the night is yours alone, when you’re sure you’ve had enough of this life well hang on. Don’t let yourself go. ‘Cause everybody cries, everybody hurts sometimes. De zanger neemt je mee en geeft aan If you feel like you’re alone. No, no, no, you are not alone. De zanger herhaalt zichzelf en roept op And everybody hurts sometimes. So hold on, hold on.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 149

Kreupel

Maandag 4 november 2024

Klonk er een waarschuwing door in het vorige Muziekdraadje dan geldt dat zeker voor het werk van de Nederlandse band Bots die vooral bekendheid kreeg door zijn maatschappijkritische teksten. Onze oosterburen omarmden deze groep en ten tijde van de val van de Berlijnse muur was dat niet alleen in het westen maar ook in het oosten het geval.

In eerste instantie was dat met Zeven dagen lang dat eerst door de Duitse groep Oktoberklub was vertaald in Was wollen wir trinken maar daarna door Bots zelf werd uitgebracht als Sieben Tage lang. Maar ook Das weiche Wasser tegen de plaatsing van kruisraketten scoorde goed.

Voor Bots begon alles met Hans Sanders, die door Peter Koelewijn bij de Rockets werd gehaald en later ook bij diens geflopte 4PK speelde. Sanders maakte daarna nog onderdeel uit van Dirty Underwear en Fanfare toen hij in 1974 voor een afstudeerproject aan de Sociale Academie van Eindhoven samen met Bonkie Bongaerts het muziekcollectief Bots startte. De andere leden waren Sjors van de Molengraf, Peter de Vries en Floris Teunissen van Manen.

Met steun van Koelewijn dook de band de studio in. Dat resulteerde in 1975 in het album Van kwaad tot erger. Daarvoor waren al twee singles verschenen. De tweede gaat over jongeren uit de arbeidersklasse die tevreden zijn met hun baantje. Op de B-kant van Lied van de werkende jeugd staat het nummer Kreupel waarin een jongere wel in opstand komt over zijn situatie.

Ik heb weer liggen dromen van een goeie baan, van een eigen villa met een oprijlaan. Net alsof ik baas was van m’n eigen werk. Kon ik maar zo leven dat ik het niet merk. Maar verdomd ik voel me kreupel, ik voel me rot, want ik kom niet aan de slag, zo begint het. De steun en het arbeidsbureau komen voorbij. Ik wil ervoor vechten en ik ben het zat om nog langer heen en weer getrapt te worden tussen steun en arbeidsbureau als een willoze bal. Inderdaad dat is Bots en dat was toen.

Opa IJsbeer