Het muziekdraadje 109

Bye bye love

Maandag 29 januari 2024

De link vinden met het vorige draadje is voor mij niet zo heel moeilijk, die is te vinden in de titel en in de tekst van het vorige artikel. Bye bye love is de tweede single van The Everly Brothers en is geschreven door Felice en Boudleaux Bryant. Don Everly, de schoonvader van Axl Rose, bedacht de gitaarintroductie en dat werd er aangeplakt. Het leverde het duo Don en Phil Everly meteen een wereldhit op.

The Everly Brothers zijn grootgebracht met countrymuziek en dat is ook in hun muziekkeuze te horen. Daarbij worden zij onder andere ondersteund door Chet Atkins, die als gitarist meedoet op dit nummer en platen produceert voor onder andere Perry Como, Elvis Presley, Jim Reeves en Waylon Jennings. Stuk voor stuk grootheden. Hij is ook de vormgever van de Nashville Sound waaruit later de countrypop is ontstaan.

De broers Everly hebben ruim dertig hits op hun naam staan maar begin jaren zeventig is het voor hen over en uit. Zij proberen het nog wel solo, komen in 1983 weer bij elkaar maar hun succesperiode is echt voorbij. Met hun muziek zijn zij een voorbeeld geweest voor bijvoorbeeld The Beatles, Beach Boys, Flying Burrito Brothers en Simon & Garfunkel. Hun hit Bye bye love is onder andere gecoverd door The Blue Diamonds, Ray Charles, Roy Orbison, George Harrison en Jimmy Rodgers.

‘Bye bye love, bye bye happiness, hello loneliness I think I’m gonna cry-y’, zo zingt het duo. Maar ook: ‘There goes my baby, with-a someone new. She sure looks happy, I sure am blue. She was my baby ‘till he stepped in. Goodbye to romance that might have been.’ Inderdaad meer hoef ik toch niet te zeggen opnieuw een nummer over liefdesverdriet. ‘Hello emptiness I feel like I could di-ie. Bye bye my love, goodby-ye.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 108

Sweet Child O’ Mine

Maandag 22 januari 2024

Het ene draadje met het andere verbinden levert weer een ander nummer en ander verhaal op. Ook muzikaal wordt er ditmaal een forse sprong gemaakt ondanks dat de uitvoerende groep in de vorige draad al is verschenen. Ik heb het dan over de Amerikaanse hardrock band Guns N’ Roses, die in 1985 is opgericht in Los Angeles.

Met hun derde single Sweet Child O’ Mine bereikte de band wereldwijd succes. In de Verenigde Staten kwam het zelfs op één terecht van de Billboard Hot 100. In Nederland en België werd het slechts een bescheiden hit, terwijl het in de jaarlijks terugkerende Top 2000 wel een redelijke klassering noteert.

Het nummer is geschreven door leadzanger en medeoprichter van de groep Axl Rose, samen met de gitaristen Saul Hudson, beter bekend als Slash, en Izzy Stradin. Het intro is een riffje dat Slash gebruikt als oefening om op te warmen voor optredens en door Stradin is omarmd. Na het nodige aandringen van onder andere Rose gaat Slash ermee akkoord dat dit riffje wordt gebruikt. Vervolgens heeft ook het einde van het nummer nog de nodige hoofdbrekens gekost. ‘Where do we go now’, die vraag levert uiteindelijk de afsluiting op.

Het nummer is geïnspireerd op Sail Away Sweet Sister van Queen. Rose zong tijdens concerten weleens het refrein van dit nummer a capella. Het nummer gaat over Erin Everly, de dochter van Don Everly. Zij is op dat moment zijn vriendin en trouwt later  met Rose.

She’s got a smile that it seems to me, zingt Rose. Reminds me of childhood memories where everything was as fresh as the bright blye sky. Hij zingt over haar blauwe ogen en haar haren. Her hair reminds me of a warm safe place where as a child I’d hide and pray for the thunder and the rain to quietly pass me by.

En dan het einde, zoals reeds gezegd: Where do we go?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 107

Me and a Gun

Maandag 15 januari 2024

Liefde(sverdriet) en geweld zijn de meest voorkomende onderwerpen in de muziekwereld. Drank en protestsongs komen daar snel achteraan. Ook in Het Muziekdraadje zijn dit onderwerpen die regelmatig terugkeren. In het werk van de Amerikaanse zangeres en pianiste Tori Amos zijn die eveneens terug te horen.

Sinds 1994 is Amos spreekbuis en ambassadrice van RAINN (Rape, Abuse & Incest National Network), dat slachtoffers van seksueel geweld hulp biedt. Zelf is zij in 1984 verkracht en daar zingt zij over in Me and a Gun dat in 1992 is verschenen op het album Little Earthquakes. Dit album betekent de doorbraak van Amos die als vijfjarige werd aangenomen op het Peabody Conservatorium, maar als elfjarige wordt weggestuurd omdat ze liever haar eigen interpretaties van Beethoven en Mozart speelt.

Twee jaar later krijgt zij de kans om in een homobar in Washington te gaan spelen. ‘Geen veiliger plek voor een dertienjarig meisje’, verklaarde haar vader dominee Edison Amos. In 1984 begint zij met onder andere Matt Sorum, later nog een tijdje drummer bij Guns N’Roses, haar eigen groep Y Kant Tori Read, een verwijzing naar haar afkeer van bladmuziek.

Amos heeft inmiddels zestien albums op haar naam staan en talloze singles zonder grote hits te scoren. Me and a Gun verscheen als B-kant op Silent All These Years. Over die verkrachting zei de zangeres in 1994 tijdens een interview ‘How am I alive to tell you this tale when he was ready to slice me up? In the song I say it was Me and a Gun but it wasn’t a gun. Ik was a knife he had. En ook: And if he hadn’t needed more drugs, I would have been just one more news report, where you see the parents grieving for their daughter.’

Moet ik nog meer zeggen? Amos zingt zonder muziek.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 106

Strange fruit

Maandag 8 januari 2024

In de vorige aflevering van Het Muziekdraadje heb ik de naam van Billie Holiday laten vallen als auteur van het lied waarmee ik de derde jaargang ben gestart. Ditmaal kies ik voor een jazzy song waarmee zij ooit een aantal jaren achtereen in de Top 2000 heeft gestaan. Ik doel daarmee dus niet op Summertime wat ook door haar is gezongen, maar op Strange fruit, dat overigens niet van haar hand is maar geschreven is door Abel Meeropol onder het pseudoniem Lewis Allen.

Meeropol was een onderwijzer uit de Bronx met Russisch-Joodse roots en schreef in 1937 Bitter fruit. Dit gedicht werd in januari van dat jaar geplaatst in een krant. Het gaat over een lynchpartij in het zuiden van de Verenigde Staten waarbij de lichamen van zwarte Amerikanen als vreemd fruit werden opgehangen in bomen. Vermoedelijk heeft Meeropol zich hierbij laten inspireren door de foto van het lynchen van Thomans Shipp en Abram Smith die in 1930 werden opgehangen in Marion in Indiana.

Hij schreeft dit ‘because I hate lynching and I hate injustice, and I hate the people who perpetuate it’, verklaarde Meeropol ooit. Als lied werd het voor het eerst gezongen in 1939 in Café Society aan de Sheridan Square in New York door Holiday. Columbia Records weigerde het nummer op te nemen, waarna zij het met Milt Gablers alsnog opnam voor Commodore Records.

En daarna volgde een lange reeks artiesten die het coverden. Ik noem slechts enkelen: Nina Simone, Tori Amos, Julia Feldma, Lis Mackintosh, Trijntje Oosterhuis, Diana Ross, Beth Hart met Joe Bonamassa.

Uiteindelijk toch nog wat tekst. Southern trees bear a strange fruit. Blood on the leaves and blood at the root, black bodies swinging in the Southern breeze, strange fruit hanging from te poplar trees. Het eindigt met For the sun to rot, for the trees to drop, here is a strange and bitter crop.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 105

Tell me more

Maandag 1 januari 2024

De intro bepaalt het verdere verloop, zo is dat met een verhaal, zo is het ook met een muziekstuk. De derde jaargang van Het muziekdraadje begint met een rustig aanloopje gevolgd door de prachtige stem van Tineke Schoemaker. Het nodigt de liefhebber uit naar meer, alleen de verstokte tegenstanders van muziek van de Haarlemse bluesband  Barrelhouse zullen meteen afhaken en niet verder lezen over Tell me more.

Het is dit jaar vijftig jaar geleden dat de band is opgericht en dat is meteen reden voor een nieuwe theatertour. Begin jaren tachtig valt de groep uiteen maar in 1993 komt Barrelhouse weer bij elkaar en gaat verder in de originele bezetting. Een jaar later volgt het album Fortune Changes waarop als derde nummer Tell me more is te horen.

Dit is ook de periode waarop ik de groep een paar keer live heb zien optreden en onder indruk ben geraakt van de gitaarmuziek van de broers LaPorte, gesteund door Jan Willem Sligting op bass, Hans van Dam op piano en Bob Dros op drums.

Het nummer is overigens geschreven door Billie Holiday (eigenlijke naam Eleanora Fagan Gough) en wie de moeite neemt het origineel te beluisteren komt tot de ontdekking dat de intro van beide versies verschilt waarbij bij Holiday de trompet van Roy Eldridge komt bovendrijven.

Tell me more and more and then some you know what I long to hear, nodigen Holiday en Schoemaker ons uit. I want more and more and then some of that I love you only dear. Natuurlijk gaat het over liefde en verdriet, verlies, verraad. I’ve made that old mistake know the awful ache of a heart that’s doubble crossed. The waitin’s been so long, hard to believ’n if I’ve missed my guess, happiness is lost.

Opa IJsbeer