Het muziekdraadje 104

Het dorp

Maandag 25 december 2023

Zo op Eerste Kerstdag denk ik aan toen. Aan de tijd dat er in mijn ouderlijk huis nog vrolijkheid was en na de kerstdienst – wij woonden bij mijn opa in – familieleden langs kwamen om een bakkie te doen met een mannetje erbij. Daarna kwamen er kleine glaasjes op tafel. Wij, als kinderen, dronken Rivella en ranja met een rietje. Die tijd bestaat niet meer en dat dorp is totaal veranderd.

In Het muziekdraadje kies ik vandaag voor Het dorp, in 1965 geschreven door Hugo Verhage, die onder zijn pseudoniem Friso Wiegersma het lied La Montagne van Jean Ferrat met een Brabants sausje overgoot. Zijn dorp is Deurne, mijn dorp is Huizen. De zanger is Wim Sonneveld. De eerste regel komt meteen binnen: Thuis heb ik nog een ansichtkaart. Die ansichtkaart bezit ik niet, wel diverse boeken met foto’s (ook van ansichtkaarten) over hoe mijn dorp er toen uitzag.

En langs het tuinpad van mijn vader, gaat naar het gemeentemuseum De Wieger, inderdaad het ouderlijk huis van Verhage. Het tuinpad van mijn ouderlijk is verdwenen. Het huis staat er nog en is door Schipper enkele jaren geleden omgetoverd tot een winkelpand, dat nu woonspecialist Bekenkamp herbergt. Boven, op zolder, zijn enkele appartementen getimmerd.

Het lied Het dorp is een paar keer op single uitgebracht, steeds met een andere B-kant. Een echte hit is het nooit geworden, maar in de Evergreen Top 1000 scoort het al jaren. Nostalgie viert hoogtij. Ook bij mij en ik ruik bijna Ik weet nog hoe het was. De boerenkind’ren in de klas. Een kar die ratelt op de keien. En later Wat leefden ze eenvoudig toen in simp’le huizen tussen groen met boerenbloemen en een heg, maar blijkbaar leefden ze verkeerd het dorp is gemoderniseerd en nou zijn ze op de goeie weg.

Dat dorp dus.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 103

On the road again

Maandag 18 december 2023

Er zijn titels van muzieknummers die door meerdere artiesten zijn gebruikt. Dat geldt bijvoorbeeld voor On the road again, dat als titelsong wordt gebruikt voor de gelijknamige film. Dit nummer is geschreven door Willie Nelson, die ook in de film speelt.  Veel eerder dan Nelson schreef Floyd Jones zijn versie naar aanleiding van de bluessong Big Road Blues van Tommy Johnson. Als co-auteur van Jones staat Alan ‘Blind Owl’ Wilson genoteerd, die met Bob ‘The Bear’ Hite 1965 in Los Angeles de blues- en rockband Canned Heat startte. De naam van deze groep verwijst overigens weer naar een ander nummer van Johnson.

Een echte hitmachine is Canned Heat nooit geworden. Hun bekendste nummer is ongetwijfeld Going up the country, dat gebruikt is als thema voor de documentaire van het Woodstock Festival. Voor de opname van On the road again maakt de groep voor het eerst gebruik van drummer Adolfo ‘Fito’ de la Parra.

In diverse landen wordt het als single uitgebracht. In Amerika komt het niet verder dan de zestiende plaats op de Billboard Hot 100. Op de Single Top 100 van ons land wordt de derde plek genoteerd, de hoogste notering van alle lijsten.

De gitaarboogie van Canned Heat is voor velen het startpunt geworden van een jamsessie, ook voor de groep zelf. Het 40 minuten durende Refried Boogie is daar een voorbeeld van, maar ook Boogie Chillen van blueslegende John Lee Hooker vindt hier de oorsprong in.

Ik rond af met de song: Well, I’m so tired of crying but I’m out on the road again. I ain’t got no woman just to call my special friend, waarmee dit allemaal begint. En het eindigt met: But I ain’t going down that long, old lonesome road all by myself. I can’t carry you baby, gonna carry somebody else.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 102

No surrender

Maandag 11 december 2023

De nummers uit Het muziekdraadje zijn meestal belegen en sommige hitmachines ontbreken in de lijst omdat ik met de uitvoerenden absoluut geen klik heb. Zo aan het einde van het jaar komen de lijstjes weer tevoorschijn en ik vraag mij af, wie heeft No surrender op zijn lijstje gezet. Dit nummer is te vinden op de vijfde studioplaat van de Nederlandse band Kane. Het album uit 2009 heeft dezelfde titel en slechts een jaar later is er ook een liveversie uitgebracht met de actrice Carice van Houten.

De Haagse rockband is in 1998 opgericht door zanger Dinand Woesthoff met gitarist Dennis van Leeuwen en stopte in 2014. Dit jaar hebben Woesthoff en Van Leeuwen nog een nieuwe single uitgebracht als promotie voor een vierdelige documentaire over de groep op Videoland.

Het nummer No surrender gaat over het overwinnen van obstakels en je eigen weg vinden, aldus Woesthoff, die verantwoordelijk is voor de tekst. En zo zijn de bandleden ook de studio ingegaan om het in twee takes op te nemen. ‘We hadden altijd één grote wens, met z’n allen de studio in, aftikken en spelen’, zegt Van Leeuwen. Dat aftikken gebeurt ditmaal niet door drummer Joost Kroon, maar door Van Leeuwen. ‘Ik had een totale niet-drummer benadering en maak ook een fout halverwege. Die zit er gewoon in.’

‘We learned more from a three-minute record, baby, than we ever learned in school’, zingt Woesthoff. Het is duidelijk, net zoals: ‘Now young faces grow sad and old. And hearts of fire grow cold. We swore blood brothers against the wind, now I’m ready to grow young again.’ En dat einde: ‘Blood brothers in the stormy night with a vow to defend. No retreat baby, no surrender. Oh, oh, oh.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 101

Der letzte Sirtaki

Maandag 4 december 2023

Het wordt weer eens tijd voor een Duits nummer, maar is het wel echt Duits vraag ik mij in eerste instantie af bij de titel van deze aflevering van Het muziekdraadje. Het heeft immers iets Grieks in zich, maar bezoekers van Schlagerfestivals weten beter, dit is puur een Duits nummer dat bij de aanwezigheid van de vertolker van Der letzte Sirtaki steevast ten gehore werd gebracht.

Ludwig Franz Hirtreiter wist al snel wat hij wilde worden: acteur. Hij speelde enkele kleine rollen als Alexander Gildo en krijgt in 1958 samen met Conny Froboess de hoofdrol in de film Hula-Hopp, Conny. Een jaar later heeft hij ook succes als zanger en zijn platenmaatschappij Electrola zet hem op de markt als Rex Gildo.

Niet alleen solo levert hem dat meerdere hits op, maar ook als duo met Conny Froboess, Angela Durand, Vivi Bach en Gitte (Haenning) heeft hij succes. In de jaren tachtig verdwijnt hij bij het grote publiek langzaam uit beeld, mede door de verhalen over verslaafdheid aan pillen en alcohol, maar ook geruchten van een seksuele relatie met zijn privésecretaris beschadigen zijn imago.

In 1999 komt er een einde aan zijn leven na een val uit een raam in München. Hij heeft die avond nog opgetreden in Bad Vilbel. Over zijn dood zijn de volgers van Sexy Rexy het niet eens: zelfmoord, moord of een ongeluk. Drie dagen na die val overlijdt hij in een ziekenhuis. Drie dagen nadat hij zijn talloze successen voor het laatst heeft gezongen.

‘Musik erklang um Mitternacht im Hafen. Wo sich die Fischier von Rhodos beim Sirtaki trafen. Der fang war gut und voll waren ihre Taschen. Drum gab’s ein Fest un da lachten alle ein Mädchen an’, ik luister en denk na over zijn leven en stel mij voor hoe de zanger zijn Sirtaki danst.

Opa IJsbeer