Het muziekdraadje 61

Catfish blues

Maandag 27 februari 2023

The Rolling Stones danken hun naam aan een oud bluesnummer van wie de echte auteur niet bekend is. Muddy Waters gebruikte namelijk voor zijn lied Rollin’ Stone het arrangement en de woorden van het door Robert Petway in 1941 uitgebrachte Catfish Blues. Later deed Waters het nog eens dunnetjes over en noemde het nummer toen Still a fool.

Waters stond daarin overigens niet alleen want wat te denken van de legendarische Jimi Hendrix die in 1967 diverse keren Experiencing the blues speelde, in feite dus het nummer Rollin’ Stone. Johnny Winter deed het met de titel Tribute to Muddy. En dat allemaal met Catfish Blues van Petway als ondergrond of zit het toch nog anders?

Van Petway is niet zo heel veel bekend. Mogelijk is hij in 1903 geboren in Yazoo City onder de naam Robert Pettyway of Petaway, ook zijn overlijdensdatum is in nevelen gehuld. Van hem is één publiciteitsfoto bekend uit het jaar 1941. Wel is bekend dat hij bevriend was met Tommy McClennan die in dezelfde omgeving is geboren en op de achtergrond te horen is van een van de slechts zestien door Petway opgenomen nummers. McClennan speelde overigens bijna hetzelfde nummer onder de titel Deep Blues Sea en wordt soms ook wel de schrijver van dit nummer genoemd.

In de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw werd het thema catfish al door diverse blueszangers gebruikt om het libido van de zanger te benadrukken. Het is daarom ook niet ondenkbaar dat het nummer al een jaar of tien tot twintig ouder is dan het door Petway uitgebrachte lied. En geloof het of niet maar hij had succes met Yeah, I love I love my baby. Yeah, she’s gone, scream and shout when my train comes rollin’ in and I come rollin’out.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 60

Mien waar is mijn feestneus

Maandag 20 februari 2023

Met carnaval heb ik weinig, misschien mede doordat ik een protestantse opvoeding heb genoten. Dat gevoel van mij overgeven aan feesten heb ik nooit onder de knie gekregen. Ach en de liedjes die daarbij horen zijn over het algemeen zo bizar dat… Toch besteed ik in deze aflevering van Het muziekdraadje aan het fenomeen carnavalskraker. Meestal zijn dit commercieel opgezette liedjes.

Dat geldt ook voor Mien waar is mijn feestneus dat in 1968 de belangrijkste carnavalshit was. Dit nummer is op single gezet door Toon Hermans, maar Willem Duys had voor zijn platenlabel Iramac bedacht dat dit nummer gezongen moest worden door Wim Sonneveld, maar die wilde niet overstappen naar dat label.

Producer werd Harry Knipschild omdat Duys een dubbele boeking had. Omdat de in het westen opgenomen carnavalsmuziek meestal een te hoog tempo kende ten opzichte van de muziek beneden de rivieren werd het nummer bewust in een vertraagd tempo uitgevoerd. De opname zelf ging snel. Ook Toen Hermans had niet veel tijd nodig voor zijn partij. En tenslotte werd nog een koortje opgenomen met doorklinkende theeglazen met Duys, Knipschild, Maurice Hermans en Dick Binnendijk.

Laat ik het uiteindelijk over de tekst hebben. Wie herinnert zich nog de óverspannen bakker, een brave man uit Tiel, ging naar een psychiater met een splinter in z’n ziel. Of Hij was ’n grote bokser een superzwaargewicht. Hij danste langs de touwen en in het witte licht, maar hij kreeg een linkse loeier en vijftienhonderd piek en na die laatste poeier toen zeitie laconiek. M’n neus, m’n neus, Mien waar is m’n neus?

En heeft u het refrein nog nooit meegezongen, dan geef ik u nu de kans. Mien waar is m’n feestneus, Mien waar is m’n neus? Waar is m’n feestneus gebleven?

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 59

How my heart was won

Maandag 13 februari 2023

Mijn muzikale smaak is gevormd in de jaren zestig, of eigenlijk beter gezegd in de tweede helft van die jaren. De muziek uit de vroege jaren zestig zijn aanvankelijk aan mij voorbij gegaan omdat met name de popsongs niet of nauwelijks thuis zijn gedraaid. Vooral mijn vader heeft daar een rol in gespeeld. Afgelopen week heb ik mijn hart echter kunnen ophalen en de ene na de andere hit uit die periode heb ik op de radio voorbij horen komen.

Voor Het muziekdraadje kies ik echter, tegendraads als ik vaak ben, voor iets totaal anders, hoewel de titel wel raakvlakken heeft met dat decennium maar ook een link heeft met Valentijnsdag. How my heart was won is een single dit jaar uitgebracht door de Haagse band Di-rect. Deze groep is in 1999 opgericht door Dick Westland (vader van de drummer) en Dennis van Hoorn, de toenmalige drummer van Najib Amhali. Beiden maakten dus geen deel uit van de groep. De bandleden waren nauwelijks droog achter de oren en de leeftijd varieerde van vijftien tot negentien jaar.

Di-rect had het tij mee, mede omdat zij mochten optreden in het voorprogramma van Kane. Ook het vertrek van Tim Akkerman als leadzanger deerde de band niet en Marcel Veenendaal werd als nieuwe zanger gekozen.

Een echte van deze groep kunt je mij niet noemen, toch kies ik vandaag voor dit redelijk nieuwe nummer en vraag om te luisteren naar Begging you to stay. Who cared that we got carried away. En tussendoor hoor ik de gitaar van Spike. Maar zoek ik naar de woorden Wondering who’s right or wrong. Just makes you feel so alone. I don’t want to be on my own. Will you be my hero?

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 58

She’s not there

Maandag 6 februari 2023

Dat ik gek ben op bluesmuziek heb ik al regelmatig laten doorschemeren in Het muziekdraadje. Weliswaar is She’s not there geen bluessong, maar de openingsregel heeft zijn oorsprong uit No one told me van de bluesgigant John Lee Hooker. En ook qua inhoud heeft het iets weg van een veel gebruikt bluesthema.

Rod Argent schreef het nummer met horten en stoten voor de band The Zombies, waarvan hij mede-oprichter was. Tijdens de opname van het debuutalbum van deze Britse popband had Argent pas een couplet klaar, maar muziekproducent Ken Jones was onder de indruk en gaf aan ermee door te gaan. Een maand later stond het op tape en inderdaad, het was op het lijf geschreven van de hese zanger van de band, Colin Blunstone.

In onze omgeving hadden The Zombies niet zoveel succes met het in 1964 opgenomen She’s not there, maar in de Verenigde Staten en in Canada werd het wel een hit. Een jaar na het uitbrengen was er al een cover door The Jaybirds, The Ventures brachten in hetzelfde jaar een instrumentale versie uit en Colin Blunstone coverde het onder de schuilnaam Neil MacArthur. In ons land zong Mariska Veres een versie met het Shocking Jazz Quintet. Van de ruim veertig covers is die van Santana ongetwijfeld het bekendst.

Het lied gaat over ontrouw, in dit geval over de vrouw die vlak voor het geplande huwelijk met Rod Argent hem liet zitten. Well, no one told me about her, the way she lied. Duidelijker kan ik bijna niet zijn. But it’s too late to say you’re sorry, how would I know, why shoud I care? Please don’t bother tryin’to find her. She’s not there. En de rest? Ach luister er zelf maar naar.

Opa IJsbeer