Het muziekdraadje 26

These boots are made for walking!

Maandag27 juni 2022

Na de Griekse dans van vorige week trek ik de stoute schoenen aan en laat iets anders horen. Een nummer dat op de eerste plaats van de Billboard Hot 100 terechtkwam in 1966 en door Lee Hazelwood is geschreven. Een nummer dat bovendien in diverse stijlen is uitgebracht, zoals country, pop, metal, punk rock en dance. En onder de uitvoerende artiesten kom ik namen tegen als Loretta Lynn, Jane Fonda en Megadeth.

Aanvankelijk had Hazelwood These boots are made for walking! voor zichzelf geschreven, maar hij werd overgehaald om het door een jonge vrouw te laten zingen: Nancy Sinatra. En zowel voor de auteur als de dochter van was dit een succes en niet alleen in Amerika, maar onder andere ook in ons land werd het een nummer één hit.

Omdat Nancy Sinatra dit nummer onder andere zong in Vietnam voor Amerikaanse soldaten die daar vochten wordt het nummer wel eens met die oorlog geassocieerd. Maar eigenlijk gaat het over een verloren liefde. You keep sayin’ you’ve got somethin’ for me. Somethin’ you call but confess. You’ve been a’messin’ where you shouldn’t ‘ve been a’messin’ and now somewone else is getting all your best.

Het zijn niet alleen de woorden die mij bij dit bijzondere intrigeren, maar ook de muziek en het prachtige ritme. En als ik dan naar de stem van Nancy Sinatra luister dan zie ik het bijna voor mij. One of these days these boots are gonna walk all over you.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 25

Zorba’s

Maandag 20 juni 2022

Wie het muzikale nummer Zorba’s nog nooit heeft gehoord en de sirtaki nog nooit heeft zien dansen is nog nooit in het echte Griekenland geweest. Want op ieder Grieks feest wordt dit meeslepende nummer wel een keer gedraaid, gespeeld of gedanst. Het lied is geschreven door de Griekse componist en tekstdichter Mikis Theodorakis, die meer dan duizend werken op zijn naam heeft staan en vorig jaar is overleden.

Ondanks zijn linkse inslag, hij was onder andere parlementslid voor de communistische KKE, stelde hij zich later kandidaat voor Nieuwe Democratie, omdat het land ten onder leek te gaan aan schandalen. Maar bekender werd Theodorakis door zijn muziek.

Daar heeft Zorba’s dance zeker aan meegeholpen. Dit lied werd wereldberoemd door de film Zorba de Griek, waarvoor Theodorakis de soundtrack schreef. De dans die hierin wordt uitgevoerd heet de sirtaki genoemd. Het is ontleend aan de oude rebetiko, de Griekse vorm van folkloristische muziek ook wel Griekse blues genoemd, met de Amerikaanse blues heeft dat  geen enkele verwantschap.

Voor de film werd Zorba’s dance uitgevoerd met een bouzouki en het nummer werd in 1965 op een single uitgebracht. Talloze artiesten hebben het in een groot aantal verschillende versies uitgebracht. Trio Hellenique kwam er mee op de eerste plaats van de Vlaamse hitlijst, Herb Alpert speelde het met zijn Tijuana Brass Band, Dalida zong een Franse tekst en tegenwoordig speelt André Rieu het zo nu en dan. Voor de Britse popgroep Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich vormde het nummer een inspiratiebron voor hun nummer Bend it, dat onder andere in Duitsland de nummer 1-status bereikte.

En zelf klap ik in Griekenland mee met het ritme als het nummer tijdens een traditionele avond gespeeld wordt in een taverna of kafenion. En de sirtaki dansen? Nee, daar waag ik mij niet aan.

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 24

Het ei

Maandag 13 juni 2022

Een cultheld? Zo mag je Jaap Fischer van mij best noemen. Deze in Utrecht geboren zanger zong in Leiden voor zijn medestudenten al snel zijn eigen liedjes en begin jaren zestig werden er enkele ep’s door hem uitgebracht die aanvankelijk alleen in de studentenwereld werden verkocht. Ook voor de commerciële jongens bleek Jaap Fischer interessant.

En toch… Zelf hoorde ik pas tijdens een reünie van een jongerenreis zijn liedjes voor het eerst omdat een van de deelneemsters ze met begeleiding van haar eigen gitaar zong. Ik was verkocht en wilde meer weten van deze zanger en zijn onzinnige, humorvolle en vaak rake teksten.

Bij mij was Het ei gelegd en daarmee kom ik op de titel van het nummer van dit draadje. ‘Ik kocht een ei, de melkboer zei: ’t komt zo onder de kip vandaan, ik ben nog te laat van huis gegaan om het mee te kunnen nemen.’

Maar het ei heeft ondertussen zo zijn eigen idee over wat er met hem of haar moet gebeuren: ‘Denk eens dat het een jongetje is dat je zo gaat staan bakken. Denk eens dat het je broertje is dat zacht sist in de pan.´ Ziet u het voor u, hoe dat ei de boter in glijdt. ‘Wat dan, wat dan?’

Fischer komt tot de conclusie dat dit natuurlijk niet kan. ‘Ik rolde het zorgvuldig in een deken.’ En na twee weken begon het ei te kraken en toen daagde het kuiken de zanger uit. ‘Haha, ’t was geen jongetje dat je had willen bakken. Haha ’t was je broertje niet dat in de pan was gegaan. En ik had me voor de zoveelste keer door een kuiken laten verlakken’, zo komt Fischer tot inkeer.

Tegenwoordig wil Fischer van Het ei niets meer weten en zingt (nieuwe) liedjes als Joop Visser.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 23

Storm and thunder

Maandag 6 juni 2022

Ongeveer een maand geleden heb ik het nummer Sylvia’s mother aangehaald. In ongeveer dezelfde periode, enkele maanden eerder, krijg ik de koude rillingen van gitaren, drums en toetsengepingel, maar bovenal het stemgeluid van Jerney Kaagman, die bijna houterig op het podium, Storm and thunder zingt. Het is niet de eerste single, hit, van Earth & Fire, maar wel het nummer waardoor ik deze Nederlandse groep ben gaan waarderen.

Jerney Kaagman was overigens niet de eerste zangeres van deze band, dat was Manuela Berloth, die vanwege een oogziekte afhaakte en de succesvolle periode dus niet heeft meegemaakt. Later verhuist zij naar Amerika.

Maar laat ik het toch vooral over dit nummer hebben dat is geschreven door de broers Chris en Gerard Koerts met bassist Hans Ziech. De eerste woorden komen bij mij als ochtendmens meteen al binnen: ‘Darkness of the night has gone. A blackbird sings a song at dawn. Crystal drops of morning dew are covering all the grass.’ Ik zie dit beeld regelmatig voor mij tijdens mijn ochtendwandelingen. ´The landscape wears its morningdress.’

Langzaam maar zeker word ik muzikaal opgewarmd door de band. De vijfbandleden, inclusief de nauwelijks bewegende zangeres, bereiden mij net zoals binnendrijvende wolken op een broeierige zomerdag voor op de weeromslag. ‘The haymakers, they go away.´

En dan barst het geweld los, muzikaal en Jerney Kaagman laat zich gelden. ‘Storm and thunder beat the nature. Down gushes the rain and wind cracks the trees.’ Diepe eerbied heb ik voor dit natuurgeweld, terwijl ik het toch regelmatig tart, alleen die bliksem daar word ik liever niet aan herinnerd. Eenmaal heb ik die op korte afstand zien inslaan in een boom. En die knal, maar dat gebeurde pas enkele jaren nadat ik dit nummer voor het eerst heb gehoord.

Opa IJsbeer