Hendrik #144

Woke

Maandag 26 juli 2021

Het lezen van reacties op nieuwssites sla ik over, omdat de meeste mensen over het algemeen ongenuanceerd losgaan. Dat kunnen zij meestal ook veilig omdat het anoniem kan en zij daar nauwelijks persoonlijk op worden aangesproken. Inhoudelijk voegen die reacties bovendien zelden iets toe.

Op sociale media (bijvoorbeeld Facebook) gebeurt het ook regelmatig dat mensen schelden of zeer bot reageren. En dan haak ik meteen af. Daar ontstaan echter ook zeer serieuze discussies die mij aan het denken zetten. En dan zijn er uiteraard ook nog een aantal onderwerpen die op voorhand al met veel humor worden behandeld.

Soms lees ik iets wel, soms reageer ik ook en soms lach ik mee. Sommige veranderingen laat ik liever aan mij voorbijgaan omdat ik de achterliggende gedachte niet snap of omdat ik het te ver vind gaan. Dat sommige mensen zich niet lekker in hun eigen vel vinden zitten dat begrijp ik volledig en die mensen krijgen van mij ook alle ruimte om zichzelf te ontdekken. IK kan er echter niet bij dat op iedereen maar weer een eigen postzegel moet worden geplakt. Waarom toch? Wij zijn toch allemaal mensen?

Het aantal afkortingen rijst momenteel de pan uit en dat doet mij aan Amerika, overheid en leger denken. Die zijn daar ook zo goed in. Ik volg ze niet meer. Genderneutraal is tegenwoordig helemaal in. Hij en zij… verboden? Het woord hen is voor mij echter een persoonlijk voornaamwoord in meervoudsvorm. Maar ook denk ik aan een kip, de vrouwelijke kant daarvan. En ja die leggen nu eenmaal een ei. En de kwestie van wie er het eerst is, de kip of het ei? Beticht mij maar rustig van haantjesgedrag, of mag dat woord ook niet meer, het zal mij toch echt een worst zijn.

  

Opa IJsbeer

Hendrik #143

Lekker

Maandag 19 juli 2021

Word ik met het verstrijken van de jaren milder? Of juist agressiever? Die vraag durf ik mijzelf wel te stellen. Het antwoord daarop kan ik niet geven, want hoe ik naar mijzelf kijk is niet per se hetzelfde als de manier waarop anderen mijn gedrag ervaren. Dat mijn handelwijze anders is geworden besef ik en bemerk ik ook.

Een klein voorbeeld; op de eerste werkdag van het jaar is het een gewoonte om elkaar op de werkvloer niet alleen een gelukkig nieuwjaar te wensen, maar om elkaar ook te knuffelen, elkaar drie zoenen te geven. Aan dat knuffelen en dat zoenen heb ik mij altijd onttrokken. En een enkele collega heeft daar wel eens een opmerking over gemaakt. Iets waarop ik op dat moment geen antwoord heb kunnen geven en pas later bespreekbaar heb gemaakt. Diverse vrouwen hebben mij toen bedankt en aangegeven ook helemaal niet zo gecharmeerd te zijn van die zoenen.

Op dat gebied ben ik dus zeker veranderd. Zelfs in coronatijd geef ik de begroetingszoenen aan bekenden. Maar alleen aan hen die daar ook voor openstaan. Deze week nog aan onze vriendelijke Griekse gastvrouw en ook onze autoverhuurder is door mij in de armen gesloten. En zo kan ik er nog enkele opnoemen.

Veranderd ben ik dus. Wel houd ik nog van tradities, maar ben gelukkig niet van slag als een traditie niet door kan gaan. Ach een traditie wil ik het niet noemen, maar tijdens een vakantie op zondag een ijsje eten… Een moord zal ik daar niet voor doen, maar lekker is het wel.

Opa IJsbeer

 

Hendrik #142

Ikke

Maandag 12 juli 2021

Van nul tot… nee, ik ben geen snelheidsfreak die per se een snelle auto onder zijn gat wil hebben. Het van nul tot… gaat ook niet over de wedloop naar de ruimte door een stelletje freaks die van gekkigheid niet meer weten wat zij met hun geld moeten doen. Voor het meer en meer en steeds sneller en beter en hoger hebben zij veel geld over. Maar dat wordt dan wel weer door ons, zeg maar de consumenten, opgebracht nadat wij bijna afhankelijk zijn gemaakt van de o zo handige hebbedingetjes.

Ik ben opgegroeid in een tijd dat het salaris nog handje contantje, persoonlijk door de kassier,  wordt betaald. Nee, niet in de kroeg zoals het door sommige bedrijven gebeurde en misschien nog wel gebeurt. Ik krijg mijn maandsalaris netjes mee in een envelopje en neem dat dan op de fiets mee naar huis. Eenmaal ben ik dat geld onderweg, op een mooie zonnige zomerse dag, verloren. En vermoedelijk ben ik heel erg dom, want er is sprake van een eerlijke vinder.

Na enige tijd gaat mijn baas over tot het overmaken van het loon naar een bankrekening. En ja, ik ben er inmiddels aan gewend zelf ook bedragen over te maken, tikkies te versturen. In het begin nog een beetje onwennig, maar het gaat mij steeds makkelijker af. Over een jaar weet ik vermoedelijk niet beter. Contant geld heb ik zelden meer, maar ik zie gelijktijdig ook de service van bijvoorbeeld de banken steeds minder worden.

En dan komt de afronding. Het van nul tot… gaat ook niet over geld. Het gaat over het aantal besmettingen dat in een week tijd van nog geen duizend is opgelopen tot meer dan het tienvoudige. Gewoon omdat wij recht hebben op vrijheid. En een ander dan maar tot slaaf maken.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #141

Bolide

Maandag 5 juli 2021

Luide bastonen komen uit de speakers van een snelle auto, die al vroeg in de ochtend de parkeerplaats bij het Buitenhout langs de Trekweg opdraait. Het is een plek waar ’s avonds regelmatig jongeren bij elkaar komen, hun fastfood-hapjes naar binnen werken en wat drugs gebruiken. Overdag is het voor diverse hondenbezitters het vertrekpunt voor een ommetje door het bos met hun viervoeter.

De nog jeugdige chauffeur komt swingend zijn zwarte bolide uit en spreekt mij aan. Ik geef aan dat de keiharde muziek niet mijn smaak is. Hij schat mij in als een liefhebber van klassieke muziek. Ach sommige klassieke werken waardeer ik inderdaad, maar geef mij maar de blues en ik verwijs hem naar het werk van Robert Johnson. Deze zanger/gitarist is in 1938 op 27-jarige leeftijd overleden en liet slechts een klein oeuvre na, bijna allemaal klassiekers die door anderen later zijn gecoverd.

Ik vraag hem wat hij zo vroeg juist op deze plek heeft te zoeken. ‘Ik kom net terug van mijn werk. Werk als beveiliger in een hotel. Zeven dagen in de week, geen dag vrij. Mijn partner werkt ook, in de verpleging, en zij gaat zo weer naar haar werk en hier ontmoeten wij elkaar even’, antwoordt hij.

Zeven dagen in de week werken, inclusief iedere avond, komt mij bekend voor. Ik heb dat jaren lang gedaan. Heb daar een goed inkomen voor terug gekregen, maar dat is niet mijn drijfveer geweest. Nee, ik heb het als een hobby uitoefenen beschouwd. En hij? Wat drijft hem? ‘Ja, deze auto kost nu eenmaal een bom duiten. Daarvoor moet ik wel hard werken.’

 

Opa IJsbeer