Hendrik #140

Oranje

Maandag 28 juni 2021

Geen toeterende auto’s door de Nederlandse straten tijdens dit Europees Kampioenschap, omdat de Turken niets hebben gepresteerd. Geen vaartocht door de grachten van Amsterdam, zoals in 1988. De bondscoach heeft daarover wel gedroomd. Het tegendeel is nu waar; het opruimen van de voetbalversierselen is gisteren begonnen. Het is niet zo heel veel geweest, want de straten en woningen zijn niet zo versierd zoals tijdens andere toernooien.

Het klopt, na de eerste gewonnen wedstrijd zijn er wat meer mensen aan de slag gegaan, maar toch… Echt uitbundig is het dit jaar nauwelijks geweest. Een enkele uitzondering daar gelaten, maar daar zijn het ook uitzonderingen voor. Ik heb voor mezelf (en misschien voor jullie ook een beetje) geprobeerd te achterhalen waarom het oranjegevoel dit toernooi ontbreekt.

Ik heb onze Oranje (koning) zien dansen op de tribune. Zijn vuist zien ballen bij een doelpunt. Hem valt gebrek aan enthousiasme in ieder geval niet te verwijten, terwijl hij toch regelmatig een bak stront over zich heen gekieperd krijgt.

Heeft het gebrek aan saamhorigheid misschien te maken met een steeds grotere tweedeling in de maatschappij? Met een mengeling van culturen, rassen? Gebrek aan vertrouwen in onze bestuurders, die zich plotsklaps niets meer kunnen herinneren. En op die enkele opgestapte bestuurder na geen verantwoordelijkheid nemen voor hun daden. Of gaan wij gebukt onder de coronamaatregelen en kunnen en willen wij daardoor niet uit ons dak gaan? Ik weet het niet!

Het kan natuurlijk ook nog door het voetbal en de voetballers komen. De analisten, critici en de miljoenen voetbalkenners (lees bondscoaches) in ons land hebben echter al genoeg gezegd over het debacle in Boedapest. Dus waarom moet ik daar zo nodig ook nog mijn plasje overheen doen?

Opa IJsbeer

Hendrik #139

Zomer

Maandag 21 juni 2021

De langste dag! Nee, niet de film maar die ene bijzondere dag in het jaar, de dag dat de zon loodrecht boven de evenaar staat en daarna iedere dag weer een stukje de andere kant op schuift. De dag dus dat wij hier, op het noordelijk halfrond, de meeste zonuren hebben. Vandaag staan wij daar vermoedelijk niet automatisch bij stil omdat het een bewolkte en regenachtige dag is. Maar toch…

Bijna acht jaar geleden heb ik, in de herfst, een verpleegkundige in het Flevoziekenhuis laten schrikken door te zeggen dat de zon schijnt, terwijl het op dat moment regent. Ik heb haar toen snel gerustgesteld, door te zeggen dat alles goed is en ik geen woorden door elkaar haal, maar dat ook op regenachtige dagen de zon schijnt voor mensen die daar moed uitputten. Voor die mensen prikt de zon door de wolken en raakt hun rechtstreeks in het hart.

Met die gedachte sta ik vandaag op en zie het langzaam licht worden. Met die gedachte omarm ik vandaag de zomer en dat de temperatuur een fors aantal graden lager is dan vorige week? Ach alleen een zeurkous zal zich daar vermoedelijk druk over maken. Zelf heb ik er sowieso geen moeite mee en zal deze speciale dag maar als een mooie tussendoor dag beschouwen. De geplande fietstocht zet ik uit mijn hoofd en ik richt mij op een korte ochtendwandeling. Een aantal zaken zijn zeker. Ook deze langste dag duurt 24 uur. En ook deze langste dag komt niet meer terug. En het zomerweer? Of dat nu nat is of warm, ik kan daar niets aan veranderen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #138

Accent

Maandag 14 juni 2021

Welke betekenis hechten wij aan taal? Dezelfde woorden betekenen lang niet altijd hetzelfde, neem het woord vlucht. Ik neem bijvoorbeeld regelmatig een (vakantie)vlucht naar het lieflijke eiland Lesvos. Anderen gaan er naartoe met rubberbootjes, op de vlucht voor oorlog, geloofsvervolging of om economische redenen in de hoop ergens in West-Europa het walhalla te vinden.

De gang van deze mensen heeft iets weg van een volksverhuizing. Zoiets is trouwens van alle tijden. Voor volksverhuizers hebben wij diverse woorden, die veelal onder het begrip migrant vallen. De minst bekende classificatie is vermoedelijk de doorreismigrant of transmigrant, iemand die ergens tijdelijk verblijft op doorreis van het ene naar het andere land. Of ik hier de Molukkers (van Indonesië naar Nederland in de hoop op een vestiging in de Molukken) onder kan scharen?

Bekender zijn emigranten, mensen die het land verlaten. Voorbeelden zijn er voldoende; naar Canada, Verenigde Staten, Australië en ook naar Griekenland verhuizen nog steeds mensen. Soms uit liefde voor een land of persoon, maar soms uit economische redenen. En uiteraard volgt de immigrant, die naar een land komt. Zodra een vluchteling in een land is gevestigd is het dus een immigrant nadat hij, of zij, eerst als emigrant het eigen land heeft verlaten. Snapt u er nog iets van?

De laatste groepering is de remigrant, een emigrant die terugkeert naar het land van herkomst. Een paar dagen geleden heb ik een gesprek met een man die in 1953 als vijfjarige jongen met zijn ouders naar Canada is gegaan en vorig jaar november terug naar Nederland is gekomen met zijn vrouw en in de Almeerse Molenbuurt is neergestreken. Hij spreekt nog perfect Nederlands, met slechts een licht accent, in tegenstelling tot sommige BN’ers die na een verblijf van enkele maanden in de VS al een vet Amerikaans accent hoog proberen te houden.

Opa IJsbeer

Hendrik #137

Opruimen

Maandag 7 juni 2021

Maandag wasdag en dinsdag… Ach laat maar, vandaag weer tijd voor mijn blog. Het bed verschonen en de was doen, maar vooral leven en laten leven. Ik kijk om mij heen en zie dat er nog steeds mensen en bedrijven zijn die zorg hebben voor dorp en stad, zorg hebben voor de natuur. En opruimen wat anderen achterlaten.

Een paar jaar geleden heb ik mij voorgenomen om een stukje berm in de omgeving schoon te maken. Ik heb daarvoor zo’n grijper aangeschaft, maar sorry… het is er niet van gekomen. Onlangs zie ik een oude triatleet door onze straat scharrelen met een plastic zak met afval, die hij onderweg bij elkaar heeft geraapt uit struiken en vanaf straatstenen, tegels en het asfalt.

In dit straatje heeft hij niet zo heel veel werk, maar er zijn plekken die zonder hulpvaardige handen verworden tot een vuilnisbelt. En dat is zeker het geval in de omgeving van hangplekken, bankjes en parkeerplaatsen, maar ook in tunneltjes en gewoon langs de weg. Het gaat dan om het bekende snaaigoed, chipszakken, de verpakkingen van koeken, maar ook de doosjes van KFC en McDonald’s kom je overal en nergens tegen. Wel meenemen, maar de verpakking weggooien.

Een bedrijf als McDonald’s doet nog enige moeite om in een bepaalde straal rond een filiaal de achtergelaten rotzooi te verwijderen. Daarvoor wordt personeel ingezet, die niet alleen de merk genoteerde bende oppakt, maar echt alles meeneemt. ‘Ik doe dit werk al elf jaar, meneer’, zegt een man als ik hem op een vroege ochtend aanspreek en hem bedank voor zijn inzet. ‘Het lijkt wel of het steeds meer wordt. Ik snap ook niet waarom mensen dit doen, gewoon alles maar op straat gooien. Maar bedankt meneer en u ook een fijne dag.’

 

Opa IJsbeer