Hendrik #136

Eerst uitstappen

Maandag 31 mei 2021

Waarden en normen. We hebben die allemaal meegekregen van onze ouders, opvoeders. En als ouders geven wij die weer door aan onze kinderen, net zoals opvoeders dat weer doorgeven aan de kinderen die aan hen zijn toevertrouwd. Vaak voegen wij er wel iets aan toe, laten het touwtje een beetje vieren. Zo streng als in de Middeleeuwen hoeft het toch niet? En ook de opvoeding uit de jaren vijftig van de vorige eeuw, met regelmatig een corrigerende tik, is overboord gezet en al een stuk losser geworden. En wat doen de huidige opvoeders?

Als ik sommige kinderen van nu zie, ik zeg bewust sommige, dan heeft er vermoedelijk toch iets geschort aan de opvoeding van ouders. Immers de ouders van losgeslagen kinderen hebben iets niet goed begrepen, de lessen van weleer niet helemaal uitgevoerd. Echt met twee woorden spreken hoeft niet. En onze kinderen mogen mij met mijn voornaam aanspreken! Net zoals het formele gebruik van U niet per se hoeft.

Daar draait het ook niet om, hoewel beleefdheid best een kwestie van waarden en normen is. Een kwestie van opvoeding. Het kopieergedrag krijgen zij bovendien in de schoolbanken mee. Daar wordt immers taal en rekenen gegeven, wordt langzaam maar zeker de maatschappij uitgelegd en worden vaardigheden versterkt.

En toch gaat het vaak mis. Misschien is het een kwestie van stoer gedrag. Met zijn drieën naast elkaar fietsen op weg naar school. Geen voorrang geven, maar altijd nemen. Je bent anders immers een watje. Of hebben zij daar alweer een ander woord voor? Bij in- en uitstappen in het openbaar vervoer hebben sommigen ook hun eigen regels. Gelukkig kan ik mij soms nog breed maken, zodat ook iemand achter mij nog uit kan stappen voor de meute zich naar binnen perst.

 

Opa IJsbeer

Hendrik 135

Saamhorig

Maandag 24 mei 2021

Zijn wij één volk? Die vraag houdt mij steeds vaker bezig. En wat verwacht ik eigenlijk van één volk? Moet ik  bijvoorbeeld, net zoals veel anderen, achter de Nederlandse inzending voor het Songfestival staan? Sowieso heb ik met dat festival weinig en als ik dan de Nederlandse deelnemer, geboren in Paramaribo, hoor vertellen dat hij blij is in zijn eigen taal te kunnen zingen, dan fronsen mijn weerbarstige wenkbrauwen. Ik heb zijn lied tweemaal gehoord en kan er behalve broccoli echt helemaal niets van verstaan. En dat ene woord is dan ook nog verkeerd door! Als ik zoiets schrijf of zeg toon ik geen respect!

Zal ik opnieuw beginnen? Zijn wij één volk? Eén volk met heel veel verschillende culturen en wie past zich het beste aan? Het is bijna hetzelfde als met geloven. Ook hier zien wij vaak een botsing tussen verschillende groepen. Acceptatie dat anderen iets anders geloven is niet voor iedereen weggelegd.

Toch zie ik soms saamhorigheid. Vooral als er ergens een ramp is ontstaan. En uiteraard doet niet iedereen aan hulp mee. En ook niet altijd. Soms wordt er gekeken naar wie hulp nodig heeft, afhankelijk van geloof of cultuur.

Enkele dagen geleden teistert een onverwachte storm de kust van Lesvos. Op een moment dat terraseigenaren net hun terras aan het opbouwen zijn. Een enkeling is klaar. In een half uur wordt er veel vernield. Afdekkingsdoeken scheuren en flapperen. Meubilair slaat kapot. Bomen gaan om, elektriciteit valt uit. En dan komt de bevolking op stoom. Saamhorig als Lesvorianen kunnen zijn. De handen worden uit de mouwen gestoken, straten schoongeveegd en schade hersteld. Een enkel terras is de volgende dag al open. Eén volk, een trots volk. En van mij mogen zij trots zijn.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #134

Het hockeymeisje

Maandag 17 mei 2021

Stoer zijn! Is dat echt speciaal iets voor jongens? En waarom wordt er dan gezegd: een stoere meid is op haar toekomst voorbereid. En wat is stoer eigenlijk? Wie het opzoekt komt diverse betekenissen tegen. Van dapper tot doortastend en van fors tot gespierd, maar ook kloek en heldhaftig.

Op de lagere school, tegenwoordig de basisschool, ben ik op sommige gebieden een buitenbeentje geweest. Zo heb ik niet zoals zo veel van mijn klasgenoten bij één van de twee plaatselijke verenigingen gevoetbald, maar heb aan judo gedaan. Een voor velen toen nog onbekende, stoere sport, die mij meer zelfvertrouwen moet opleveren. Dat is wat mijn ouders mij altijd hebben voorgehouden. In mijn geboortedorp is er in die tijd sowieso weinig te kiezen op sportgebied. Honkbal, handbal en hockey zijn bijvoorbeeld niet mogelijk en een atletiekclub of fietsvereniging is er niet. Bovendien staat de sportschool op nog geen 200 meter van mijn huis.

Voor voetballen ben ik ook niet geschikt, dus dat ben ik ook later niet in teamverband gaan doen. En als ik veel van die voetballers tegenwoordig zie, dan vind ik het maar een stelletje watjes en aanstellers. Als je naar ze blaast vallen sommigen al om; het liefst nog met veel gekerm om een tegenstander maar te naaien. Soms lopen ze met kniekousen tot onder de sportbroek opgetrokken, En tegen de kou dragen zij handschoenen, afgelopen week heb ik die koukleumen nog gezien.

Dan heb ik toch meer eerbied voor het hockeymeisje, dat met blote benen op de fiets onderweg is naar haar sportvereniging. En zij is echt niet de enige, zelfs in hartje winter zie ik de hockeymeisjes met hun rokjes fietsen. Zonder maillot of trainingsbroek. Voor mij zijn dat stoere meiden.

 Opa IJsbeer

Hendrik #133

Weesauto

Maandag 10 mei 2021

Tijdens mijn wandelingen zie ik veel mooie dingen, maar ook kom ik wel eens opmerkelijke zaken tegen. Zo ontdek ik afgelopen zondag bij een woning een open, inpandige garagedeur en attent als ik ben, bel ik aan nadat ik eerst even heb geroepen om zeker te zijn dat er niemand achter een kast staat. De bewoonster weet van niets en bedankt mij, hangend vanuit het bovenraam. Wachten tot er iemand naar beneden komt doe ik niet en ik vervolg mijn weg door de Regenboogbuurt.

Eerder heb ik al eens een vergeten tas zien liggen, een kinderjas, een trui. Maar soms worden objecten ook bewust achtergelaten. Mensen die van hun fiets af willen, laten die maar al te vaak ergens achter. Bij winkelcentra, buurtsupers en fietsenstallingen zie je ze staan. Vaak met een lege band en in de loop der tijd takelen deze voertuigen steeds verder af.

Blijven ze lang staan op dezelfde plek, dan komt er een bonnetje op en worden ze als weesfiets aangemerkt. Binnen een bepaalde periode moeten de fietsen zijn weggehaald, anders worden ze door de gemeente meegenomen.

Of het een nieuwe trend is weet ik niet, maar sinds enige tijd zie ik zo nu en dan een wegrottende auto langs de kant van de weg. Buurtgenoten hebben al diverse keren de gemeente verzocht een auto op te komen halen, zelfs versierd, maar het helpt niet omdat het voertuig geen gevaar oplevert. In de Bloemenbuurt staat een wagen waarvan de achterste kentekenplaat is verdwenen. Verder is er een afzetlint aan bevestigd. Ook deze weesauto blijft maar staan, ondanks dat er twee wielen op het gras staan. Kennelijk moet er eerst een ongeluk gebeuren of moet de wagen gesloopt worden voor hij wordt verwijderd.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #132

De schoonmaker

Maandag 3 mei 2021

Mijn lagere schooltijd ligt al heel wat jaren achter mij. Taal, rekenen, geschiedenis en aardrijkskunde zijn in die tijd de belangrijkste vakken. En als ik daar dan aardrijkskunde uitpik dan draait dat vak vooral om topografie, de kaart van Nederland, Europa en later de wereld. Handig voor als ik onderweg ben in eigen land. Bijvoorbeeld tijdens een treinrit door Nederland met een kleinzoon.

De kaartkennis komt ook van pas  tijdens fietsritjes. In het verleden heb ik diverse keren met een kaart op het stuur rondgereden. En in de auto, naast mijn echtgenote, met een kaart op schoot de weg gewezen. Soms ook verkeerd gewezen. Niet alleen in eigen land, maar ook op een Grieks eiland of op het Griekse vaste land.

Tegenwoordig gaat echter alles anders. De gsm van mij, en van veel anderen, is uitgerust met een kaartfunctie waardoor ik wel heel gemakkelijk mijn weg kan vinden. Zelfs in het buitenland. Het kopen van een wegenkaart van een eiland of  landstreek tijdens vakantie is eigenlijk niet meer nodig en slechts een luxe.

En toch… ondanks die gsm maak ik nog heel veel gebruik van de borden langs de weg. Wel valt het mij op dat de doorgaande route voor fietsers, binnen grote steden, lang niet altijd staat aangegeven op die borden. Dan is wijkkennis van zo’n stad bijna noodzakelijk.

En wat als de borden zo vervuild zijn, dat ze niet meer zijn te lezen? Dan wordt er een schoonmaker ingehuurd. In Almere gebeurt dat schoonmaken door een man uit Zaltbommel, die hiervoor speciaal is ingehuurd. Hij kuist de borden en verft de palen met vaste hand. En tijdens een regenbui? Dan schuilt hij in zijn auto en wacht en wacht.

 

Opa IJsbeer