Hendrik #131

De vlag

Maandag 26 april 2021

De vlag gaat morgen gewoontegetrouw weer uit. Bij toeval ontdekte ik gisteren dat het morgen Koningsdag is. Misschien klinkt dat gek, maar eigenlijk heb ik heel weinig met Koningsdag. Deze dag is ons sinds 2014 opgelegd door onze huidige koning, die het Nederlandse volk Koninginnedag afpakte. Dat was vanaf 1891, meer dan een eeuw dus, een nationale feestdag. Niet altijd op 30 april, want daarvoor viel dat op 31 augustus, de verjaardag van de toenmalige koningin Wilhelmina.

Als kind heb ik op Koninginnedag diverse keren met de lagere school gezongen voor het gemeentehuis, na een defilé langs het ouweliedehuis Voor Anker. Vanaf de jaren tachtig heb ik jarenlang op Koninginnedag gewerkt. Evenementen bezocht, daar verhalen over geschreven. Over kleedjesmarkten geslenterd, kinderspelen bekeken, verhalen gemaakt over hardloopwedstrijdjes en kermissen, maar ook over oranjegebak of appeltjes van oranje. En was ik een keer echt vrij dan ging ik met mijn vrouw en twee dochters naar het strand. Zagen dan op de terugweg ergens in de verte een vuurwerkshow.

Ik probeer ondertussen een verklaring te vinden voor het feit waarom de huidige nationale feestdag mij tegenwoordig niet echt boeit. Maar met de beste wil van de wereld lukt mij dat niet. Het ligt niet aan Willem-Alexander en evenmin aan zijn vrouw Maxima. Ook niet aan de naamsverandering of het vervroegen met enkele dagen. Het is gewoon gebeurd, van de ene op de andere dag.

Of ik er morgen iets anders over zal denken? Ach alles is mogelijk. Nou ja alles; de vlag staat al klaar in de gang dus de kans dat ik die niet uitsteek acht ik zeer gering. En voor de rest… nee zal ik niet zeuren.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #130

Onderhoud

Maandag 19 april 2021

Tijdens mijn ochtendwandelingen zie ik regelmatig bijzondere objecten en spreek ik onbekende mensen. Mijn laatste tochtje langs de Hoge Vaart levert mij bijvoorbeeld weer stof op voor een artikel. Eind vorige eeuw, langs het Escherpad in de woonwijk Tussen de Vaarten, is een bijzonder wijkje ontstaan met mensen die op het water willen wonen, maar niet voor een traditionele woonboot kiezen. Nee, zij verkiezen het om op een historische varend schip te wonen. Voor deze schepen is zelfs een officieel haventje aangelegd, vlakbij de voormalige silo Hagevoort. Die haven is in 2000 officieel geopend.

De schepen die hier liggen zijn heel divers, de meeste hebben op enerlei wijze dienst gedaan als vrachtschip; zeilend dan wel als motorschip. En eigenlijk moeten ze om de paar jaar voor een goede onderhoudsbeurt op de kant, waarbij onder andere de kiel moet worden schoon gespoten en houten delen moeten worden gecontroleerd en eventueel zelfs vervangen.

De meeste eigenaren van dit varend erfgoed hebben iets bijzonders van hun ligplaats gemaakt, met tuintje en/of speelplek voor kinderen. Aan de overkant staat dan nog een opslag voor de bewoners en staan hun voertuigen gestald. Bij diverse schepen staat een bordje met enige historische feiten van het schip.

Het hanteren van gereedschap is voor deze bewoners eigenlijk een must, zo vertelt een van de scheepseigenaren. ‘Ja er valt hier altijd wel iets te doen aan het schip en een beetje handigheid heb je wel nodig. Slechts een enkeling laat dat doen. Het is net zoals met huizen. Sommigen kunnen het onderhoud helemaal zelf en anderen moeten alles laten doen.’ Laat ik het meteen maar bekennen, ik behoor tot die laatste groep.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #129

De Salon

Maandag 12 april 2021

Het weer kan alle kanten op. We zijn bijna halverwege april en natuurlijk hopen velen dat het iets warmer wordt, dat we lekker buiten kunnen genieten van een voorjaarszonnetje. Toch moeten we vandaag en ook morgen nog rekening houden met een frisse wind en temperaturen die mogelijk ietwat tegenvallen. Maar in de zon en uit de wind is het vaak heerlijk toeven.

De winterjas al opbergen ga ik echter nog niet doen en ook tijdens mijn vroege ochtendwandelingen houd ik rekening met wind en temperatuur. Ook als ik op de fiets stap, heb ik goede degelijke handschoenen aan en draag ik niet alleen dunne fietshandschoentjes. En omdat er geen terrasjes open zijn, gaat er bij een langere tocht een fles water mee, vooral als ik door voor mij onbekend gebied fiets en dus niet zeker weet of er ergens een bemand benzinestation op mijn fietsroute ligt.

Deze week maak ik vanuit Almere weer eens een uitstapje naar Lelystad. En verenig meteen het nuttige met het aangename. Tegen de kilometers zie ik absoluut niet op en fietsen door de polder kan ook heel leuk zijn. Natuurlijk liggen er lange rechte wegen in Flevoland, maar er zijn ook genoeg beschutte paadjes te vinden waar het genieten is van vogelgeluiden en de ontluikende natuur.

Op de terugweg ben ik dan een bundel rijker. Opa IJsbeer heeft namelijk meegewerkt aan Poëzie uit de Salon. Hij is één van de velen die werk hebben voorgedragen op het Open Podium van De Salon in Lelystad, waar niet alleen gedichten te horen zijn, maar ook verhalenvertellers verschijnen en waar naar muziek en liederen kan worden geluisterd. En uiteraard ben ik vooral benieuwd naar het werk van anderen.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #128

Gesprekken

Maandag 5 april 2021

Tijdens mijn wandelingen en fietstochten kom ik regelmatig onbekende mensen tegen. Soms begin ik vanuit het niets een gesprek, maar wordt op mijn beurt ook wel eens aangesproken over mijn gedrag, mijn bezigheden. Die activiteiten zijn regelmatig gericht op wat ik zie en dat op de gevoelige plaat vastleggen.

Hoe veel mensen kennen dat begrip trouwens nog; de gevoelige plaat. Mede door de komst van de digitale fotografie is dat ietwat naar de achtergrond geraakt. Met al die kaartjes in de camera’s hoeven we niet zo voorzichtig te zijn met afdrukken, niet zo voorzichtig als in het tijdperk van de filmpjes. Het ter plaatsen weggooien van een foto, en daarmee meteen weer ruimte scheppen, kent iedereen ondertussen wel. We kunnen bovendien meteen het resultaat bewonderen.

Afgelopen week tijdens een rondje door Almere, maakte ik met mijn gsm foto’s van werkzaamheden aan de Sluiskade in Almere. Een vrouw sprak mij aan en ik ben, met anderhalve meter afstand, naast haar op een bankje gaan zitten.

Het gesprek kwam bijna vanzelf terecht op gezondheid. Ooit, een jaar of twintig geleden, had zij een tijdje stage gelopen, gewerkt, in de keuken van Beth Shalom in Amsterdam. Geen onbekende plek voor mij, omdat mijn echtgenote daar jarenlang maatschappelijk werkster is geweest. Tegenwoordig werkt mijn gesprekspartner in het Flevoziekenhuis als medisch secretaresse. Voor haar lang leuk werk. Maar zij twijfelt of zij een andere weg in moet slaan.

Door alle grote veranderingen in de regelgeving verliest zij langzaam maar zeker het plezier. Zij moet steeds vaker handelingen verrichten die niet tot haar takenpakket behoren. Wel wil zij dienstverlenend actief blijven. En dat ingegeven door het geloof in de kracht van de mens en eerbied hebben voor de mensen als deel van de natuur.

 

Opa IJsbeer