Hendrik #092

Hoop

Maandag 27 juli 2020

Deze maandelijkse bijdrage komt vanuit Griekenland en om preciezer te zijn van het eiland Lesvos, ook wel Lesbos geschreven en anderen gebruiken weer het woord Mitilini, waar ook weer diverse varianten op zijn. Inderdaad taal is iets moois, verandert en soms hebben we voor totaal verschillende onderwerpen hetzelfde woord en op andere momenten kan hetzelfde onderwerp worden verklaard via diverse woorden.

Bij een berg denken wij in eerste instantie aan een forse verhoging in de natuur, ook wel heuvel genoemd. En ja er zijn verschillen tussen heuvels en bergen. Zien wij een berg afval dan maken wij daar al snel een hoop rotzooi van. Wie regelmatig naar Griekenland reist zal hebben ontdekt dat de Grieken de laatste jaren een stuk beter met hun afval omgaan dan pak weg vijftien jaar geleden en niet langer overal in de natuur hun afval dumpen. Die oude hoop afval is langzaam maar zeker verdwenen en heeft plaatsgemaakt voor een centrale berg afval. Zelfs kleine lege flesjes water worden netjes, in de bijna overal terug te vinden, containers gegooid.

En zo ben ik beland bij die andere hoop, de hoop onder andere op een schoner land. Want daar hopen toch met name de toeristen op dat zij een ongerepte, wilde natuur zien. De hoop dat er iets verandert in de mentaliteit groeit. De standaarduitdrukking van Aleko, ondernemer op het eiland Lesvos, voor iets onoplosbaars is heel lang: No problem. Maar hij gaat met zijn tijd mee. Hij weet ook dat het heel lastig is een berg te verplaatsen. Zijn optimisme wint het van het pessimisme en daarom spreekt hij tegenwoordig de hoop uit dat iets bijna onmogelijks tot stand brengen toch gaat lukken.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #091

Communicatie

Maandag 20 juli 2020

Voor de muziek uitlopen is zo’n mooie uitspraak en geldt met name voor politici, voor mensen met een visie. Tegenwoordig is er echter helaas vooral sprake van reactiepolitiek en dat is nu juist het verschil tussen de staatslieden en de massa die denkt politiek te bedrijven. Een mooi voorbeeld daarvan zijn de vragenuurtjes in de Kamer en de gemeenteraden. Die vragen zijn vooral voor de bühne en de antwoorden zijn over het algemeen al bekend. Zeker als zo’n vraag afkomstig is van een coalitiepartij.

Die politieke vragen behoren overigens tot het ruime begrip communicatie. Een ander onderdeel daarvan is het voeren van een gesprek. Tijdens een gesprek kun je diverse partijen hebben. Mensen die actief meepraten en mensen die luisteren naar woorden, zinnen, het geheel. Alles opslokken, erover nadenken, terwijl anderen alles langs zich heen laten glijden. En zo’n gesprek kan ook nog eens alle kanten op gaan; nieuwswaarde hebben, overbrengen van informatie, fictie met of zonder humor.

Het kan leiden tot meepraten maar ook tot discussiëren, een verhit gesprek waarbij mensen elkaar geen enkele ruimte gunnen. Iets wat ook regelmatig in de sociale media gebeurt. De tegenstellingen worden daardoor steeds groter en leidt tot meer en meer verwijdering. Vooral wanneer de reacties anoniem kunnen worden geplaatst, gaat het van dik hout zaagt men planken.

Zelf kan ik soms narrig zijn, koppig ook. Luister en meng mij soms ongevraagd in een discussie of houd mij juist stil. En er zijn de gesprekken die ik met mijzelf voer, worden die ik op schrift stel en waarop wel of geen reactie volgt. Of ik met dat laatste zit? Nee geen moment, het gaat mij er vooral om dat ik mijn woorden kwijt ben.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #090

Medicijnen

Maandag 13 juli 2020

Je mag mij rustig gecompliceerd noemen hoor. En toch… Enige regelmaat past wel in mijn leven, maar dat moet dus niet te ver worden doorgevoerd. Zo strak in het pak lopen is niets voor mij, net zoals de discipline van het leger niet aan mij is besteed. Een dwarse kanonnier zo mag je mij best omschrijven als het gaat om het vervullen van de militaire dienstplicht in de jaren zeventig. En dat ambtenarenbestaan is ook al niet aan mij besteed. Te veel regels en te weinig vrijheid, bovendien erg veel onderling gekonkel. Bah!

En toch moeten er regels zijn, want anders wordt het een complete chaos. En dat kunnen we uiteraard ook niet hebben. In 2013 ben ik ziek geworden en sindsdien staat structuur hoog op mijn lijstje. En toch… Soms uit de ban springen moet kunnen. De grenzen van het doen en laten soms eens oprekken.

Sinds 2013 gebruik ik medicijnen. Een noodzakelijk kwaad, dat besef ik terdege. Je zult mij daar niet over horen klagen. Bovendien gebruik ik wat extra vitamine, kan geen enkel kwaad. Op het hoogtepunt gebruikte ik zeven verschillende medicijnen, dat aantal is nu teruggebracht tot drie. Hiep hiep hoera! En nog een minder mag best van mij. Alleen zoiets beslis ik niet zelf, maar gaat in goed overleg met mijn huisarts. Hij heeft er immers voor gestudeerd en ik niet.

Mijn medicijnen gebruik ik ’s morgens vroeg en voor het slapen gaan. De ochtendpilletjes gebruik ik iedere morgen bij de koffie, melk en verse sinaasappelsap. Zonder ontbijt. De laatste dagen ontbijt ik wel, drink koffie, melk en sinaasappelsap en vergeet al twee dagen mijn pillen. Of ik mij daardoor minder goed voel? Allerminst. Binnenkort toch maar weer eens in gesprek gaan met mijn huisarts.

 

Opa IJsbeer

Hendrik #089

Oogsten

Maandag 6 juli 2020

Wie wind zaait zal storm oogsten. Moet ik dit letterlijk nemen, zo vraag ik mij af op de eerste zondag in juli, een zondag met bijzonder veel wind. Een zondagmorgen waarop ik schrik van een flinke klap als de wind een pot met planten een zwieper geeft waardoor die pot midden op het terras belandt.

De tomatenplanten hoef ik niet in veiligheid te brengen, want die heeft mijn vrouw eerder al op de grond geplaatst. Op een veilige plek waar de wind geen vat heeft op de door haar gekweekte tomaten, waarvan de eerste vermoedelijk over enkele weken geplukt kan worden.

Zij heeft niet alleen tomaten plantjes opgekweekt, maar ook pepertjes en paprika. Verder onder andere rode sla en enkele kruiden, waarvan er al diverse in gerechten zijn terechtgekomen, die door haar zijn bereid. Ik rommel ook wel wat met potten en pannen in de keuken, maar als het om de finesse gaat dan leg ik het toch echt tegen haar af. Zo is het speciale kruidentuintje bijvoorbeeld ook al echt haar ding. Een kruidentuintje in een speciale bak op poten, waardoor zij zonder bukken de jonge plantjes kan verzorgen.

Ooit heeft zij ook een volkstuintje gehad, maar dat was toch te veel werk, want ook daar draaide zij eigenlijk voor op. Spitten dat kon ik nog wel, maar zodra er sprieten boven de grond kwamen maakte ik mij al zorgen. Was bang voor onkruid en dat moest ik uiteraard meteen wieden. En als dat dan aardappelplantjes, sla of tomatenplantjes moeten worden dan kun je natuurlijk lang wachten op iets eetbaars. Ik mag graag kijken naar wat een ander heeft gezaaid, maar begin echt niet aan het onderhoud want dan komt er van oogsten niets terecht.

 

Opa IJsbeer