Hendrik #062

Afbraak

 Maandag 30 december 2019

 Het is de laatste maandag van 2019. De kerstboom is afgetuigd en al opgeruimd. De kersttrein en de huisjes, die rond de kerstboom hebben gestaan, zijn in hun dozen gestopt en naar de zolder gebracht. De kerststal, met dieren, twee kribben en enkele beeldjes zijn weggezet. De kerstmannen zijn weggehaald uit de vensterbank in de keuken. Op de tafels staan nog kerststukjes. De Chanoeka is gisteren voor het laatst van dit jaar aangestoken.

Meestal wordt er gewacht tot Nieuwjaarsdag met het opruimen van de kerstspullen. Maar net zoals het in kerstsfeer brengen van ons huis steeds eerder begint, dit jaar al op 6 december, wordt er ook eerder een begin gemaakt met het verwijderen van de speeltjes.

Bijna klaar voor het nieuwe jaar. Vuurwerk zal ik niet afsteken om het nieuwe jaar in te luiden. Ondanks enkele vuurwerkvrijezones zal er weer heel wat de lucht in gaan. Afgelopen jaar is er heel wat afgeschreven en gezegd over de klimaatverandering en ik vraag mij toch echt af: wat doet al dat vuurwerk met de natuur en met ons en wat doen wij met al dat vuurwerk.

Veel dieren moeten er niets van hebben en er is ook een grote groep mensen die er een hekel aan heeft. Een hekel heb ik er niet aan, maar het geknal en het gedaver van de artillerie hebben er mede voor gezorgd dat mijn gehoor steeds verder achteruitgaat. De opgelopen oor schade is niet te herstellen.

En de toekomst? Ik heb in juli mezelf drie doelen gesteld, zonder tijdslimiet. Twee van de drie zijn er al gehaald. Nummer drie is dicht genaderd. Nog even doorzetten en dan… Ik voel me er prima bij, zit wel wat ruimer in mijn vel. Deze afbraak voelt echt goed.



Opa IJsbeer

 

Hendrik #061

Gereserveerd

 Maandag 23 december 2019

 Het rijbewijs, de toestemming om een auto te mogen besturen, heb ik nooit gekregen. Beter gezegd: ik heb daar geen enkele moeite voor gedaan en heb zelfs geen enkele rijles genomen. Ook voor mijn bromfietsrijbewijs heb ik trouwens geen lessen hoeven nemen en heb er ook geen examen voor gedaan. Op gebied van verkeerslessen moet ik het doen met de lessen op mijn lagere school. Iets minder dan zestig jaar geleden.

Om toch ergens te komen maak ik meestal gebruik van de fiets of het openbaar vervoer. In de trein zoek ik het liefste de stiltecoupé op, een plek waar ik mij meestal goed kan concentreren tijdens het lezen of bij het schrijven. Toch is het niet altijd stil en zo lang het er geen echte herrie ontstaat, kan ik daar wel mee leven. Immers in een trein is het sowieso nooit helemaal stil. De wielen knarsen en daveren over rails en wissels. En wat te denken van de omroepinstallatie vlak voor een station; de stem van de conducteur galmt door de ruimte en slaat een flink gat in de stilte. En het verscheurende: ‘Mag ik uw plaatsbewijs even zien?’ En niemand zeurt hierover.

In de Eerste klasse heb je soms van die speciale hokjes, die als stiltecoupé gelden. Zes personen kunnen daar zitten. Vorige week wilde ik in zo’n hokje gaan zitten. Maar die bleek afgesloten te zijn. Gereserveerd door de twee conducteurs op de trein van Brussel naar Amsterdam. Er kroop nog een derde NS’er bij hen in de coupé met een flinke burger en een bakje frites. O ja, stil was het niet in deze ruimte. Hun gesprek kon ik vanuit de andere stiltecoupé woordelijk volgen.

 Opa IJsbeer

Hendrik #060

Belastingen

 Maandag 16 december 2019

 Dat de voormalige slogan van de Belastingdienst ‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’ in de prullenmand is verdwenen zal bijna iedereen wel zijn opgevallen. Bij deze dienst, onderdeel van het Ministerie van Financiën, wordt fout op fout gestapeld.

Na mijn middelbare school heb ik een aantal jaren bij de Belastingdienst gewerkt en ben daar vertrokken omdat ik onheus behandeld ben door een leidinggevende. Rancune heb ik niet, niet naar hem en ook niet naar de dienst. Wel weet ik dat het er zeer bureaucratisch aan toegaat. Ook dat het personeel goed betaald wordt. Na mijn vertrek heb ik er tien jaar over gedaan om op hetzelfde salarisniveau terug te keren.

Een hekel aan belastingen heb ik niet. Alleen dat invullen ieder jaar van een belastingaangifte, terwijl de dienst op de hoogte is van al mijn plussen en minnen, vind ik maar onzin. Immers het Big Brother is Watching You geldt als geen ander voor de overheid en ook voor het Ministerie van Financiën en faalt dus vaak.

Niet alleen dat ministerie heft belastingen ook de gemeentes doen dat. Bijna iedereen heeft daarmee te maken via afvalstoffenheffing, WOZ en rioolheffing. Per gemeente verschillen de bedragen. En die verschillen kunnen zeer groot zijn. Daarnaast is ook wat de bevolking ervoor terugkrijgt zeer verschillend. Neem bijvoorbeeld de afvalstoffenheffing. Gescheiden inleveren is inmiddels gemeengoed geworden en de straffen/boetes voor verkeerd aanleveren kunnen zeer hoog zijn.

Ook voor grote partijen afval zijn de verschillen per gemeente groot. In sommige plaatsen moet daarvoor worden betaald, in mijn stad kan ik gratis terecht bij een recyclingperron. En volgens afspraak wordt er ook thuis gratis opgehaald. Afgelopen week heb ik netjes het materiaal van drie oude kledingkasten en een ongeveer veertig jaar oud bed, inclusief matras, bij de weg gezet. En de volgende ochtend, om half negen, is alles al weg. Dank je wel Almere, voor deze gratis dienst betaal ik graag belasting.

 Opa IJsbeer

Hendrik #059

Scoren


Maandag 9 december 2019

 De Beurs van Berlage is vermoedelijk de bekendste beurs van Amsterdam. Een officiële beursstatus heeft het gebouw echter niet meer, al zal er in een van de zalen van dit monumentale pand ongetwijfeld nog wel eens een bijzondere beurs worden gehouden. Ruim een week geleden heb ik diverse foto’s van dit pand gemaakt voor mijn serie Beeldbepalend en ook gisteren heb ik nog wat plaatjes bij deze Beurs geschoten, terwijl ik onderweg ben naar de muziektempel Paradiso.

Niet voor een zondags bezoek van een of andere bluesband, solist of ander muziekoptreden. De deuren gaan daar ’s middags open voor de Beurs voor bijzondere uitgevers. Niet alleen in de Grote Zaal maar ook in de Kleine Zaal en op de Balkons staan tafels opgesteld voor de bijna honderd aangemelde uitgeverijen, die een breed genre aan boeken en ook enkele tijdschriften onder de aandacht van het publiek brengen. Boeken die je niet zo snel bij de grote boekketens als Bruna of in een warenhuis terugvindt. Geen bibliografieën van voetballers derhalve die als warme broodjes over de toonbank gaan.

Het gaat om kleine uitgaven. Er zijn enkele aanbieders van kinderboeken, Rusland is een favoriet onderwerp, Griekse proza, fotoboeken tref ik aan en talloze poëziebundels. In eerste instantie ben ik hier gekomen voor Stichting Spleen, die diverse bloemlezingen heeft uitgegeven. En aan sommige heb ik zelf meegewerkt. Maar ook zijn er bij Spleen themabundels te vinden van Marsman en Rilke.

Tijdens mijn rondgang wordt mij gevraagd of ik hier voor het eerst ben. En als ik dat bevestigend beantwoord komt de vraag of een boek over zelf uitgeven misschien iets voor mij is. Dat aanbod sla ik af, wel scoor ik nog enkele andere bundels zoals 26 woorden voor schoonheid van Nafiss Nia.



Opa IJsbeer

Hendrik #058

Naamdag

 Maandag 2 december 2019

Woensdag komt Sint Nicolaas met enkele Zwarte Pieten bij ons op bezoek. Laat ik beginnen met te stellen dat dit artikel niet is bedoeld om reacties van voor- en tegenstanders van Zwarte Piet een platform te bieden. Zelf heb ik een voorkeur voor een Zwarte Piet, omdat ik daarmee ben opgegroeid. Opgegroeid ben met de leugen die mijn ouders, leerkrachten en anderen mij hebben voorgehouden. De leugen die ik in stand heb gehouden toen het geheim mij werd verteld en is uitgelegd. De leugen die ik ook weer heb doorgegeven aan mijn kinderen. Voor mij heeft het niets met racisme of onderdrukking te maken en dat anderen zoiets wel ervaren vind ik persoonlijk jammer. Jammer dat die mensen zoiets – voor mij onschuldigs – als belastend ervaren.

Afgelopen zaterdag ben ik in Amsterdam in de optocht van De Nieuwe Sint terechtgekomen. Die is op weg naar Paradiso en zegt op zijn website dat het die dag een feest wordt voor jong en oud met Caribisch eten, danswedstrijden en muziek. Zijn optocht, van De Nieuwe Sint dus, gaat gepaard met harde Caribische muziek waar ik niet warm van word. Ben daarom blij dat, nadat ik mij er langs heb gewurmd, de optocht even verderop afslaat en de tonen langzaam wegsterven. Geef mij daarom voorlopig nog maar even die oude Sint Nicolaas of Nikolaas zoals zijn naam ook wel wordt geschreven.

Het feest zoals wij het kennen wordt zeker niet overal gevierd, maar in sommige landen wordt vooral in katholieke en orthodoxe kringen aandacht besteed aan zijn naamdag. Voor Nikolaas is dat 6 december. Voor sommige, met name orthodoxe, Grieken is die naamdag bijvoorbeeld veel belangrijker dan de geboortedag. Rond kerken en kloosters die aan hem gewijd zijn is het dan feest, inclusief lekkernijen. Op zo’n feest zit ik, met een protestantse achtergrond, hier niet te wachten.



Opa IJsbeer