Het muziekdraadje 221

The whole of the Moon

Maandag 23 maart 2026

Er zijn soms van die bandjes waarvan wij zeggen: o ja, die hebben ook nog bestaan. Zo’n groep is het Schotse The Waterboys die voor mij alleen al vanwege de naam in het door mij gekozen thema van deze maand past. De groep is opgericht in 1983 door Mike Scott en is er na tien jaar mee gestopt. Scott heeft in 2000 onder dezelfde naam opnieuw een band opgericht en er is daarna ook weer een aantal albums en singles verschenen.

Aanjager Scott heeft in de jaren zeventig in een aantal groepen gespeeld, als laatste in Funhouse. Toen die groep uiteenviel besluit hij alleen verder te gaan en krijgt de gelegenheid aan een soloalbum te werken. Aan die opnames werken ook drummer Kevin Wilkinson en saxofonist Anthony Thistlethwaite mee. Het album wordt in 1983 gepresenteerd onder de naam The Waterboys en is een verwijzing naar het nummer The Kids van Lou Reed. Op dat album staat ook de debuutsingle A Girl Called Johnny, waarmee Patti Smith wordt geëerd. The Waterboys is dan al uitgebreid met toetsenist Karl Wallinger.

Op het derde album This is the sea staat het meest bekende nummer The whole of the moon en mede door de titel trekt dat mijn aandacht. Aan dit album werkt ook violist Steve Wickham mee. Hierna vertrekken Wallinger en Wilkinson. Bovendien verhuist Scott naar Ierland, verandert de muziekstijl van de groep en verlaten ook Wickham en Thistlethwaite The Waterboys. Scott maakt nog enige tijd gebruik gemaakt van sessiemuzikanten tot de eerste formatie verdwijnt.

Het nummer The whole of the Moon is ontstaan toen de vriendin van Scott tijdens een bezoek in New York vraagt of het eenvoudig is songs te schrijven. ‘Ja dat is het’, zo verklaart de zanger moedig. Hij ziet de maan en schrijft: ‘I saw the crescent, you saw the whole of te moon.’ Terug in Engeland wordt de rest geschreven. Het lied zelf begint met: ‘I pictured a rainbow you held it in your hand. I had flashes but you saw the plan. I wandered out in the world for years while you just stayd in your room’, waarna de woorden volgen waarmee alles is begonnen.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 220

Ocean eyes

Maandag 16 maart 2026

Voor deze aflevering ga ik niet zo ver terug in de tijd. De Amerikaanse zangeres Billie Eilish Pirate Baird O’Connell oftewel kortweg Billie Eilish is in 2001 geboren. Haar ouders zijn de acteurs Patrick O’Connell  en Maggie Baird, die ook muzikaal van wanten weten en hun dochter vaak bijstaan tijdens haar optredens. Samen met haar oudere broer Finneas leert zij het schrijven van songs van hun moeder die de kinderen thuis les geeft.

Haar eerste serieuze lied schrijft Eilish reeds op haar elfde en is gebaseerd op de televisieserie The Walking Dead. Zij doet een paar keer auditie als actrice, maar in tegenstelling tot haar broer heeft zij geen plezier in het acteren. Samen met haar broer neemt zij enkele nummers op en plaatste die op SoundCloud.

Daar komt in 2015 ook het nummer Ocean Eyes op terecht. Aanvankelijk is het de bedoeling dat Finneas, die het ook heeft geschreven, dit nummer met zijn eigen band uitbrengt. Op het online platform wordt de versie van Eilish goed ontvangen en betekent eigenlijk de muzikale doorbraak voor broer en zus. Interscope Records durft het wel aan om het in 2016 ook op single te zetten. In de Verenigde Staten en in Groot Brittannië wordt het een hit. In ons land leren wij de naam Billie Eilish twee jaar later kennen als haar debuutalbum Don’t smile at me verschijnt met daarop inderdaad ook haar debuutsingle.

Heel toepasselijk start het nummer met ‘I’ve been watchin’ you for some time. Can’t stop starin’ at those Ocean eyes. Burning cities and napalm skies. Fifteen flares inside those ocean eyes.’ Ik sla hierna een stukje over en pak de tekst weer op met ‘I’ve been walkin’ through a world gone blind. Can’t stop thinkin’ of your diamond mind. Careful creature made friends with time. He left her lonely wit a diamond mind.’ En ik rond af met ‘I’m scared. I’ve never fallen from quite this high fallin’ into you oceam eyes.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 219

Sailing

Maandag 9 maart 2026

Niet meteen roepen, ah Rod Stewart met zijn hese stem, bij het lezen van de titel van deze aflevering van Het Muziekdraadje. Die gebruikte namelijk voor zijn wereldhit een cover van een band die misschien wel dankzij de uitvoering van Stewart zijn grootste bekendheid kreeg, maar zelf ook een paar fraaie nummers de hitlijsten instuurde. Ik heb het dan over Sutherland Brothers & Quiver.

Zelf vind ik de uitvoering van Stewart mooier, maar toch wil ik het nu over de oorspronkelijk uitvoerenden hebben. Het nummer is te vinden op hun LP Lifeboat uit 1972 en is geschreven door Gavin Sutherland. Samen met zijn drie jaar oudere broer Ian Sutherland vormt hij in 1968 het duo A New Generation. Hun single Smokie Blues Away doet echter weinig. Als The Sutherland Brothers Band is er wat meer aandacht voor de single The Pie.

De broers behoren tot de folk scene en willen meer opschuiven naar de rockkant en komen daarvoor in contact met de Britse rockgroep Quiver, die op dat moment al enkele studioalbums heeft afgeleverd. Die samensmelting gebeurt nadat Liefeboat is uitgebracht. Die combinatie levert nog vijf albums op en tussendoor wordt nog het verzamelalbum Sailing de wereld in geslingerd. Steeds meer leden van de Quiver-groep verlaten de band en in 1979 eindigt het muzikale avontuur van de broers dus zonder Quiver met het album Easy come, easy go.

Uiteindelijk zeil ik weg met: ‘I am sailing, I am sailing home again cross the sea. I am sailing stormy waters to be near, to be free.’ Het zijn de o zo bekende woorden van dit liedje waarin Sutherland ons ook nog laat vliegen. ‘I am flying like a bird ‘cross the sky, passing high clouds to be with you, to be free.’ En ik rond af met ‘Can you hear me, can you hear me thro’ the dark night, far away. I am dying, for ever crying to be with you, who can say.’

Opa IJsbeer

 

       

Het muziekdraadje 218

Smoke on the water

Maandag 2 maart 2026

De voortzetting van Het Muziekdraadje voor de maand maart heb ik gevonden via de vorige aflevering. De band die Smoke on the water heeft geschreven heb ik al eens aangehaald in de tweede jaargang. Het ditmaal behandelde nummer van Deep Purple is gebaseerd op een brand uit 1971 in het Casino van Montreux in Zwitserland.

Tijdens een concert van Frank Zappa en the Mothers of Invention, op de avond voor het sluiten van het casino voor een winterrenovatie, breekt die brand uit en verwoest het complex en de uitrusting van de band. De leden van Deep Purple zijn in de stad omdat zij daar opnames hadden gepland. Die opnames worden noodgedwongen verplaatst naar het theater Pavillon, maar vanwege klachten over geluidsoverlast maakt de politie hier een einde aan.

Na een week zoeken wordt in een bijna leeg hotel alsnog een geïmproviseerde studio ingericht. Hier worden op één na alle nummers voor het succesvolle album Machine Head opgenomen. Voor Smoke on the water is deels de opname in het theater gebruikt, aangevuld met de tekst die later is geschreven, waarbij het merendeel voor rekening van Ian Gillian komt, terwijl de gitaarriff uiteraard van Ritchie Blackmore is.

Dit album en de hit levert Deep Purple een stevige band met Montreux op. Zo is de titel van deze hit samen met de riff in muzikale noten op een betonnen muur langs de oever van het Meer van Génève te zien.

En wie nog twijfelt over dit verhaal moet eens naar de beginwoorden luisteren. ‘We all came out to Montreux on the Lake Geneva shoreline to make records with a mobile, yeah. We didn’t have much time now.’ En daarna gaat de tekst verder over het concert en de brand. ‘When it all was over, find another place. Swiss time was running out. It seemed that we would lose the race.’ En ook de voortgang: ‘With a few red lights a few old beds, we made a placet o sweat. No matter what we get out of this. I know, I know, we’ll never forget.’ En dat doe ik zeer zeker nooit meer: ‘Smoke on the water, a fire in the sky.’

Opa IJsbeer