Het Muziekdraadje 217

Another brick in the wall

Maandag 23 februari 2026

De afsluiting van de maand februari van Het Muziekdraadje heb ik gereserveerd voor een nummer dat eigenlijk uit drie delen bestaat en dat wij vooral kennen van het middelste deel omdat die op single is uitgebracht en afkomstig is van de Britse rockband Pink Floyd.

Deze band is mede opgericht door Syd Barrett, die vanwege zijn gedrag als leider is vervangen door basgitarist Roger Waters. Zij kennen elkaar van school in school in Cambridge. Ook David Gilmore, die Barrett uiteindelijk als gitarist en leadzanger vervangt, zit op deze school. De overige twee bandleden drummer Nick Mason  en Richard Wright (keyboards) hebben samen met Waters architectuur gestudeerd.

Another brick in the wall is zoals het meeste werk van deze band geschreven door Waters en staat op het album The Wall, uitgebracht in 1979. Dit album luidt meteen het einde van de band in, omdat de leden eigenlijk overal ruzie over krijgen. De album en de singleversie van het nummer verschillen, waarbij de eerste aansluit op de song The Happiest Days of our Lives.

Niet overal wordt het nummer goed ontvangen, zo is het achter het IJzeren Gordijn in de officiële winkels niet te verkrijgen en ook Zuid-Afrika weert het nummer. Dit heeft uiteraard alles te maken met de tekst van de song waarin gezongen wordt over de veranderingen in de wereld. Volgens Waters gaat het over de spreekwoordelijke muur die mensen in hun leven opbouwen, en iedere steen draagt bij aan die muur. Het lied wordt overigens tweemaal gezongen, de tweede keer door schoolkinderen van de Islington Green School.

‘We don’t need no education. We don’t need no thought control. No dark sarcasm in the classroom. Teacher leave them kids alone’, zo begint het en iedereen kent dit toch? Nog iets meer dan, ‘If you don’t eat her meal, you can’t have any pudding’ en ‘’how can you have any pudding if you don’t eat your meal? Stand still laddy.’ Maar vooral ‘All-in all, you´re just another brick in the wall.’

Opa IJsbeer

Het Muziekdraadje 216

Black Holes

Maandag 16 februari 2026

Veel afleveringen van Het Muziekdraadje gaan over ouwe-lullenmuziek en dat is uiteraard niet zo heel vreemd als je ben opgegroeid met muziek uit de jaren ’60 en ’70. Zo nu en dan grijp ik zelfs terug naar nummers van voor de Tweede Wereldoorlog. Vandaag is alles anders en pak ik uit met een Canadese groep die deze eeuw is ontstaan en ik waarschuw maar vast The Blue Stones storten een portie geweld over je uit die niet geschikt is voor tere oren.

De vermelding band is eigenlijk te veel eer, want The Blue Stones is een duo, opgericht in 2011 door gitarist Tarek Jafar en drummer Justin Tessier. In datzelfde jaar brengen zij al een EP uit met daarop zes nummers, niet veel later gevolgd door een gelimiteerde editie met behalve de oorspronkelijke nummers ook nog negen live gespeelde songs. Een jaar later volgt een tweede EP How’s That Sound.

Black Holes is het debuutalbum van de band, uitgebracht in 2015 en net als het voorgaande materiaal zonder de steun van een grotere muziekmaatschappij. In 2018 brengt de MNRK Music Group, die onder andere Snoop Dogg, Joan Baez en Ringo Starr onder de hoede heeft, dit album opnieuw uit. Dan wordt er ook een videoclip van dit nummer opgenomen. ‘Wij hadden het gevoel dat dit de eerste keer zou zijn dat mensen een kijkje kregen in wie Justin en ik, The Blue Stones, zijn in een ‘professionele’ muziekvideo’, verklaarde Jafar daarover.

Genoeg ik wil tekst, daar komt-ie. ‘Broken down so I walk the line. I drown my wounds in iodine. I’m out of money, I’m out of time. I flow like a broken arrow. Time slows and my vision narrows.’ En ik ga snel door naar ‘Sing your hearts out sing it loud. Make me happy make me proud. Black holes, solid ground, a thousand voices set’em free. Because this silence is killing me.’ En daar laat ik het bij en voor de liefhebber over een paar dagen zijn zij in Nederland te beluisteren.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 215

Speel ´t spel

Maandag 9 februari 2026

Voor mij is het soms een spelletje om een nieuwe invalshoek te vinden voor Het Muziekdraadje. Vandaag borduur ik daarom voort op dat ene woord en vertaal het naar de bouwsteen van dit draadje en kom uit bij een voormalige Nederlandse zangeres en actrice die ons land zelfs ooit op het Eurovisiesongfestival heeft vertegenwoordigd. Haar uitvoering Ring-dinge-ding krijgt uiteindelijk twee punten voor de moeite.

Ik ben bang dat haar naam bij velen in de vergetelheid is geraakt. Vandaag richt ik mijn pijlen dus op Thérèse Steinmetz. Als dochter van een operazanger en een pianiste is het niet zo vreemd dat zij een zangstudie volgt, maar zij krijgt ook toneellessen en gaat in 1960 spelen bij de Nederlandse Comedie, treedt ook op in musicals, is te zien in speelfilms en krijgt in 1966 zelfs een eigen televisieprogramma Thérèse.

Ondanks dat Steinmetz over de hele wereld heeft opgetreden en diverse albums op haar naam heeft staan is er nauwelijks commercieel succes. Toch blijf zij optreden en brengt zelfs deze eeuw nog een nieuwe cd uit, samen met de Franse chansonnier Philippe Elan en de Nederlandse componist en pianist Nico van der Linden.

Voor deze aflevering van het Muziekdraadje kies ik haar Speel ’t spel, een nummer dat in 1966 op single is verschenen. In de Top 40 blijft het op nummer negentien steken en is daarmee tevens haar hoogste notering in de Nederlandse hitlijsten. Het nummer is geschreven door Gerrit den Braber naar aanleiding van Et Tant Pis, van Vital-Paul Delporte.

‘Nee meneer ik moet nu naar huis. Elk begin heeft toch weer een slot. Nee meneer dit is een abuis. Ik ben tevree met mijn lot’, zo begint dit nummer. ‘Elke man een individu. Waar hebt u die wijsheid vandaan. Ach meneer dit lied is van u. Nou een vrouw zou u niet misstaan.’ Ik pak er gewoon wat mooie regels voor u uit en sluit af met: ‘Speel het spel, de wereld is rond en draait als een schijf met duizenden namen. Speel het spel ontdek dan je hart. Een hart is een huis met tientallen ramen.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 214

Dance to the music

Maandag 2 februari 2026

Voortbordurend op de titel van Het Muziekdraadje van vorige week kom ik uit bij Sylvester Stewart, die een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van soul en funk en die perfectioneerde. Samen met broer Freddie en zussen Rose en Vaetta speelde hij al als kind gospelmuziek. Samen met hen vormde hij bovendien al vroeg een band The Stewart Four.

Later speelden Sylvester en Freddie op school in diverse bandjes en namen als The Viscaynes enkele singles op. In 1964 wordt Sylvester disc jockey waarbij hij de naam Sly Stone gebruikt en daarnaast treedt hij ook op als Sly & the Stoners. Freddie gaat aanvankelijk nog zijn eigen weg met Freddie & the Stone Souls. Niet veel later besluiten de broers echter die twee groepen samen te voegen tot Sly Brothers and Sisters wat uiteindelijk resulteerde in Sly & the Family Stone.

Zus Rose wordt gevraagd om mee te doen en wordt uiteindelijk de leadzangeres. Ook de jongste zus Vaetta treedt toe, maar is vooral te horen als achtergrondzangeres van het gezelschap. Rose en Vaetta gaan na het uiteenvallen van de band hun eigen weg als solozangeres Sister Rose  en de jongste als lid van Little Sister.

Sly en zijn familie hebben diverse hits op hun naam en ik kies voor het aanstekelijke Dance to the music een nummer waar de zussen nog niet bij betrokken zijn, de intro wordt bijvoorbeeld gezongen/gesproken door Cynthia Robinson: ‘Say, get up and dance to the music! Get on up and dance to the music! En na een a capella gedeelte gaat Freddie Stone los met ‘All we need is a drummer for people who only need a beat, yeah I’m gonna add a little guitar and make it easy to move your feet.’ Uiteraard volgt er nog meer waarbij zelfs ik moeite heb mijn voeten stil te houden, dus Dance to the music!

Opa IJsbeer