Het muziekdraadje 213

Rolling Stone

Maandag 26 januari 2026

Alweer? Achter mijn toetsenbord kan ik het de volgers bijna horen zeggen. Nee deze aflevering van Het Muziekdraadje gaat niet over die Engelse band, maar over het nummer Rolling Stone dat terug te voeren is naar McKinley Morganfield. Hij is een van de toonaangevende mensen van de Chicago Blues en groeit op in Mississippi en staat beter bekend onder zijn artiestennaam Muddy Waters.

In 1950 neemt hij een eigen versie op van het nummer Catfish Blues en heeft daar niet alleen succes mee maar het wordt ook nog eens gecoverd door talloze artiesten. Zelf grijp ik terug naar een versie van dit nummer uit 1971, dat te vinden is op het album Rock On. Dit is het vierde album van de Engelse supergroep Humble Pie en tevens het laatste album van deze groep waaraan zanger en gitarist Peter Frampton meedoet.

Deze band is in 1969 opgericht door Steve Marriott, die successen heeft gekend met The Small Faces, samen met de van The Herd afkomstige Frampton, basgitarist Greg Ridley, van Spooky Tooth, en Jerry Shirley op drums. Dit viertal heeft meteen de wind mee en scoort een grote hit met Natural born bugie. Maar de euforie verdwijnt ook weer snel. Er worden nog wel albums gemaakt, de groep stopt, maakt een herstart, maar de magie is niet meer aanwezig.

Ik laat dit nummer zowel in studio-uitvoering als een lange live versie op mij inwerken en hoor zingen: ‘Yeah I was a-rambling. I’d ramble as far as you could see. I wouldn’t have none of you coffeeshop women messing with me. No way you will you get to me, ‘cause I’m a rolling stone.’ Zo dat is eruit. Ik laat mij meevoeren door de muziek, maar ook de tekst. ’Still I will, I was a captain, I’d sail on the sea.’ En de band roert zich flink, het gaat goed met het viertal. ‘Allright with me, you know, I’m a rolling stone.’ Laat ik het hier maar bij laten.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 212

You never walk alone

Maandag 19 januari 2026

Tijdens de vorige jaargang van Het Muziekdraadje heb ik iedere maand een eigen thema gehanteerd. Tijdens de vorige twee afleveringen heb ik een cover behandeld en dat doe ik eigenlijk nu opnieuw met You never walk alone. Dit nummer heeft als eigenlijke titel You’ll never walk alone en is door Richard Rodgers  en Oscar Hammerstein II geschreven voor de musical Carousel en groot geworden door de Britse formatie Gerry & The Pacemakers vervolgens omarmd als clublied door de voetbalfans van Liverpool FC.

Diverse artiesten hebben dit nummer in hun repertoire opgenomen. In ons land scoort Leen Huijzer er in 1976 een dikke hit mee onder zijn artiestennaam Lee Towers en het wordt ook een favoriet bij de Feyenoord-aanhang, de club waarvan hij fan is. Towers is op dat moment al enkele jaren actief als zanger. Hij debuteert bij het bandje Jumping Dynamites en later bij het dansorkest Drifting Five. De debuutsingel Louisa wordt uitgebracht onder zijn eigen naam Leen Huijzer, waarna de single Nina Nina Nina volgt onder de naam Len Hauser.

De doorbraak komt in 1976 met It’s raining in my heart, een nummer van Wally Tax, waarna hij wordt gepresenteerd als de zingende kraanmachinist. Het vervolg You never walk alone wordt zijn grootste hit. Er verschijnen ook nog eigen nummers, maar zijn belangrijkste successen dankt deze Rotterdamse zanger toch aan nummers van anderen.

Dit nummer is aanvankelijk geschreven voor het uitvoeren door een vrouw, maar ik laat Towers zingen: ‘When you walk through a storm hold your head, up high. At the end of the storm is a golden sky and the sweet silver song of a lark.’ Ik denk dat velen deze tekst wel herkennen net zoals het vervolg: ‘Walk on through the wind, walk on through the rain, though your dreams me tossed and blown.’ En ik besluit met ‘Walk on with hope in your heart and you’ll lever walk alone.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 211

Isolation

Maandag 12 januari 2026

Nee ik ben geen grote muziekkenner en zoek voor Het Muziekdraadje veel op. Bij toeval lees ik iets over het nummer Isolation waar deze aflevering over gaat. Het is een nummer geschreven door John Lennon in 1970 en staat op zijn eerste officiële soloalbum. Ook wordt het in de Filipijnen uitgebracht als single, maar wel als B-kant van het bekende nummer Mother.

Het nummer gaat over kwetsbaarheid en teleurstelling, gevoelens die Lennon ervaart na het uiteenvallen van The Beatles en de aanvallen op zijn persoon en op Yoko Ono, die vaak de schuld krijgt van dat uiteenvallen van The Beatles. Het nummer gaat ook over politiek activisme. Aan zijn versie van de Plastic Ono Band, werken ook Klaus Voorman en Ringo Starr mee.

Mijn aandacht voor deze zong wordt getrokken door een van de betere Nederlandse zangeressen: Maggie MacNeal, de artiestennaam van Sjoukje van ’t Spijker. Haar muziek leer ik kennen door de nummers die zij samen opneemt met Willem Duijn als het artiestenduo Mouth & MacNeal. Maar daarvoor heeft zij echter al een single uitgebracht. Inderdaad dit nummer dat eigenlijk in de vergetelheid is geraakt en commercieel ook geen succes oplevert.

Isolation is door haar in 1971 uitgebracht bij Phonogram en is gekoppeld aan I heard it through the grapevine waarover ik al eerder een aflevering heb geschreven middels Marvin Gaye terwijl de zangeres zelf vooral naar Creedence Clearwater Revival verwijst. Isolation is voor haar de opmaat voor de samenwerking met Duijn en een lange succesvolle muziekcarrière.

‘People say we’ve got it made. Don’t they know we’re so afraid’, zo begint de tekst. En daarna: ‘Just a boy and a little girl. Tryin’ to change the whole wide world. The world is just a little town. Everybody trying to put us down.’ En naar het einde: ‘The sun will never disappear. But the world may not have may years.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 210

Come on

Maandag 5 januari 2026

Het afgelopen jaar heb ik Het muziekdraadje afgesloten met een nummer van The Rolling Stones, de groep die het jaar 2025 voor mij ook muzikaal heeft opgestart. Ook voor deze nieuwe aflevering grijp ik in de inleiding terug naar deze Engelse band omdat het nummer Come on voor deze groep in 1963 de debuutsingle is.

Het origineel is echter van de legendarische zanger, gitarist en componist Chuck Berry die het twee jaar eerder heeft geschreven en op de plaat heeft gezet. Dit draadje gaat evenwel ook niet over hem, maar over The New Adventures. Een Nederlandse bluesrock-band die gedurende drie periodes actief is geweest en in 1978 in het Groningse Winschoten is opgericht door Peter Bootsma, Harry de Winter en Henk Torpedo.

Al snel staan zij in het voorprogramma van Golden Earring. George Kooymans, gitarist en mede-oprichter van deze groep, ziet wel wat in de Groningse jongens en produceert de eerste twee albums van de band. Albums die ook goed worden ontvangen. Minder vergaat het echter de debuutsingle New Adventures in 1979, terwijl de tweede single Come on, zes weken blijft hangen in de Nederlandse Top 40.

Drummer Torpedo verlaat na het verschijnen van het derde album Point Black de groep en wordt vervangen door Peter Walrecht, die eerder gespeeld heeft bij Wild Romance en bij White Honey. Bij de eerste herstart keert Torpedo terug op drums en toert de band door Europa als begeleidingsband.

Everything is wrong since me and my baby parted. All day long, I’m walkin’ ‘cause I couldn’t get my car started. Laid off from my job and I can’t affort to check it. I wish somebody’d come along and run into it and wreck it’, zo start het. En later in koor: ‘Come on, since I’ve been without you. Come on, always thinkin ’about you. Come on phone sounds like thunder. Some stupid guy tryin’to reach another numer.

Opa IJsbeer