Het muziekdraadje 209

Start me up

29 december 2025

Iedere jaargang van Het Muziekdraadje is er, vaak zelfs twee, een nummer van The Rolling Stones voorbijgekomen. Deze vierde jaargang ben ik met deze van oorsprong Engelse band begonnen – Paint it black – en met deze groep sluit ik dit jaar deze reeks af. Ook omdat het prima past in mijn thema van deze maand december.

Ik refereer daarmee niet alleen naar de titel Start me up, maar ook naar de ontstaansgeschiedenis van het nummer. Het is namelijk enkele jaren voordat het uiteindelijk is uitgebracht al opgenomen en wel in 1975 tijdens de opnames van het album Black And Blue. Maar het bleef liggen en werd drie jaar later opnieuw voor het album Some Girls opgenomen.

The Stones hebben in de loop der jaren geëxperimenteerd met diverse muziekstijlen, ooit begonnen als een moderne bluesgroep, komt pop voorbij, altnernatief, reggae-rock, zoals aanvankelijk bij de eerste versies van Start me up, met als werktitels Never Stop en Start it Up. De reden dat het toen is blijven liggen is omdat gitarist en mede-auteur Keith Richards bang is dat het specifieke rifje al door anderen is bedacht.

In 1981 wordt het tijdens de opnames voor Tattoo You opnieuw opgenomen maar dan in een rockversie en wordt het ook als single uitgebracht. Zowel het album als de single worden een wereldwijd succes en het nummer wordt door de band vaak als openingsact van een concert gebruikt.

Ik sluit af met de woorden van Mick Jagger: ‘If you start me up I’ll never stop. I’ve been running hot, you got me ticking gonna blow my top, if you start me up, I’ll never stop’. De kenners hebben ondertussen wel door dat ik bij dit gedeelte toch echt de herhalingen heb weggelaten. En dat doe ik ook bij het restant. ‘You make a grown man cry, spread out the oil, the gasoline. I walk smooth, ride in a mean, mean machine. Kick the starter give it all you got. En tenslotte ook nog: ‘Tought me up, never stop, you make an grown man cry, you make a dead man cum.’

Opa IJsbeer

 

Het muziekdraadje 208

Nieuw leven

Maandag 22 december 2025

Ook in de laatste maand van 2025 maak ik in de serie Het Muziekdraadje ruimte voor een Nederlandstalig nummer, dat qua titel voor mij net als het vorige draadje volledig voldoet aan het thema dat ik speciaal voor december heb uitgekozen: een nieuw begin.

Mijn keuze is ditmaal gevallen op de in ’t Harde geboren Glenn de Randamie, een hiphop artiest en rapper met een Surinaamse achtergrond die op vijftienjarige leeftijd als Typhoon (zijn artiestennaam) start aan een rapcarrière in de groep Rudeteenz. Hij doet dat samen met zijn broer Kevin (Blastar) en Ricardo McDougal (Phreako Rico) die onder meer heeft gespeeld met de Zwolse formatie Opgezwolle.

Typhoon maakt in 2001 samen met Opgezwolle het nummer Als die mic aan staat en daar volgt een aardige samenwerking op. Drie jaar later wint hij in de categorie R&B-HipHop de Grote Prijs van Nederland. Het publiek moet echter nog tot 2007 wachten op het eerste album van deze artiest die licht stottert tijdens gesprekken, maar in zijn optredens is daar absoluut niets van terug te vinden.

Op zijn eerste album Tussen licht en lucht vindt de liefhebber diverse stijlen terug, zo hoor je behalve hiphop, ook jazzinvloeden en Afrikaanse en Oosterse muziekstijlen. Dit album betekent overigens niet dat de zanger zich volledig op de solotoer richt, zo behoort hij tot de bekroonde rapformatie Fakkelbrigade, die in 2008 wordt gevormd met onder andere Phreako Rico.

Maar het gaat toch ook over een nummer, in dit geval Nieuw leven. En ik pluk daar gewoontegetrouw wat teksten uit: ‘Grofvuil, veiligheid, polijst niets, asjeblieft niet. ‘k Heb het niet over dromen en ambities. Niets ligt in het verschiet, ik praat over nu.’ En veel verder: ‘De ruimte van mijn hart is niet van tevoren bepaald. Niet betaald met kredieten van ex-liefdes. Laten we verder gaan waar we niet waren gebleven. Je weet wel. Nieuw leven.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 207

New Beginning

Maandag 15 december 2025

Met het nummer Crossroads weet zangeres Tracy Chapman in 1989 mijn aandacht te trekken. Bij die titel moet ik meteen denken aan de voormalige bluesman Robert Johnson, die postuum aan de Groep van 27 is toegevoegd. Haar Crossroads is echter totaal anders en is het tweede album van deze Amerikaanse zangeres die een jaar eerder debuteert en meteen al triomfen viert.

Voor Het Muziekdraadje pak ik niet dit album en evenmin dit nummer maar ga een paar jaar verder in de tijd en kom in 1995 uit bij het vijfde album van Chapman: New Beginning. Dit is tevens de titel van de tweede single van deze plaat waarop het bluesnummer Give me a reason staat. Een prachtig bluesnummer waarbij mijn muziekhart meteen een stukje sneller slaat.

De bekendheid van deze zangeres valt en staat echter met haar vaak kenmerkende akoestische folkrockgeluid. Veel van haar nummers schrijft zij zelf en daar blijft het niet bij. Chapman verzorgt behalve de zang ook een deel van de muziek, zoals het orgel en enkele gitaarstukken. Op het nummer New Beginning is bijvoorbeeld de didgeridoo te beluisteren. Hiervoor heeft zij speciaal les genomen op de Didgeridoo University in Alice Springs. Dit is oorspronkelijk een Australisch hardhouten instrument dat eerder ook al door Kate Bush in de popmuziek is gebruikt. Er bestaat officieel geen verbod op het bespelen van dit instrument door vrouwen, maar de Aboriginals staan er niet om te juichen.

Dat brengt mij bij de tekst van mijn keuze: ‘The whole world’s broke and it ain’t worth fixing. It’s time to start all over, make a new beginning. There’s too much pain, too much suffering. Let’s resolve to start all over.’ En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. ‘We can share the myths, the dream, the prayer, the notion that we can do better. Change our lives and paths. Create a new world.’ En ik sluit af met: ‘We need to make new symbols, make new signs, make a new language with these we’ll define the world.’

Opa IJsbeer

    

Het muziekdraadje 206

Baby come back

Maandag 8 december 2025

Je hebt van die groepen die wij vooral van één nummer kennen. Zo’n band is eigenlijk ook het Engelse rock vijftal The Equals die vooral in de jaren ’60 enkele successen kenden, maar vooral naam maakten met het nummer Baby come back, afkomstig van het debuutalbum Unequalled.

De groep is in 1965 opgericht door de in Guyana geboren leadgitarist Eddy Grant samen met de Jamaicaanse tweeling Derv en Lincoln Gordon. De overige leden waren Pat Lloyd en John Hall, die Grant kennen van school. Met de naam van het multiculturele kwintet willen de leden duidelijk maken dat zij binnen de band volledig gelijkwaardig zijn.

Misschien wel door hun diverse afkomst ontstaat er een eigen stijl met wat bluesinvloeden, maar ook van ska wat een voorloper is van de latere reggae en ontstaan is op Jamaica. Het door Grant geschreven nummer past bovendien prima bij de Motown-sound.

Baby come back is in 1967 opgenomen en op single uitgebracht als B-kant. Maar zoals wel vaker gebeurt kiest het publiek, ook wel ingegeven door de diskjockeys op de radiozenders, juist voor dit nummer dat piekt in eigen land, in België en Rhodesië met de eerste plaats in de hitlijsten. In Frankrijk en Ierland reikt het naar plek twee en in de Top 40 van Nederland eindigt het muziekfeestje met een zesde notering.

Zoals inmiddels wel bekend eindig ik iedere aflevering met enkele delen van de songtekst. Dat begint met ‘Come back, baby come back’, waarna dit wordt herhaald en de leadzanger verdergaat met: ‘This is the first time until today that you have run away. I’m asking you for the first time Love me enough and stay.’ Inderdaad het gaat over een verlaten liefde en het waarom wordt ook duidelijk met ‘I should’ve not been out flirting, but now my love is true.’ En de smeekbede ‘Oh, won’t you give me a second chance?’ Wat zou u doen?

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 205

Tonight

Maandag 1 december 2025

Een nieuwe maand dus een nieuw thema voor Het Muziekdraadje. Ten eerste kijk ik terug naar mijn kindertijd en ontdek dat ik ben opgegroeid met kinderliedjes van de Karekieten en de Damrakkertjes. In de jaren tachtig en negentig ben ik de aansluiting met de moderne muziek kwijt geraakt, mede door de komst van twee dochters en behalve de blues en de rockmuziek uit de jaren zestig en zeventig zijn het vooral de stemmen van Kinderen voor Kinderen die bij ons thuis uit de luidsprekers schallen.

De vernieuwing op muziekgebied gaat grotendeels langs mij heen, uiteraard krijg ik het bestaan van boybands mee, maar vraag mij niet naar hun muziek. Een van die groepen is New Kids on the Block, ontstaan in 1984 in Dorchester, Massachusetts. De broers Jonathan en Jordan Knight zijn met Joey McIntyre, Donnie Wahlberg en Danny Wood de wegvoorbereiders voor bands als Take That en The Backstreet Boys en ongetwijfeld zijn er nog talloze mensen die de danspasjes van deze heren precies kunnen nadoen.

Voor deze aflevering grijp ik terug naar hun nummer Tonight. Dat staat op het vierde album Step by Step en is geschreven door Larry Curtis Johnson (onder de artiestennaam Maurice Starr) en All Lancellotti. Zij hebben zich laten inspireren door de muziek van The Beatles en het lied gaat grotendeels over de band tussen groepsleden en hun (vrouwelijke) fans.

‘Remember when we said Girl please don’t go’, zo begint het ‘and how I’d be loving you forever. Taught you ‘bout hanging tough as long as you’ve got the right stuff.’  En later volgt ‘Remember when we traveled ‘round the world we met a lot of people and girls. Fan mail from everywhere showed u show you care.’ En als refrein ‘Well I guess it’s a brand new day after all. Everytime we hear the curtain call. See the girls with the curls in their hair. The buttons and the pins and the loud fanfares.’ En wanneer? Tonight.

Opa IJsbeer