Het muziekdraadje 178

Girls just want to have fun

Maandag 26 mei 2025

De naam Robert Hazard zal weinigen iets zeggen. Hij begint als folkmuzikant in het Dylan-tijdperk, zingt en speelt acht jaar countrymuziek, gaat over naar reggae en vervolgens electropop, op 59-jarige leeftijd komt hij te overlijden. In 1979 neemt hij een demo op van het door hem geschreven Girls just want to have fun, dat door Cyndi Lauper in 1983 wordt opgenomen en vervolgens een wereldhit wordt.

Het nummer betekent de doorbraak van Lauper, die in 1985 tijdens de Grammy Awardes wordt uitgeroepen tot Best New Artist. Geboren in New York begint ze al op twaalfjarige leeftijd met schrijven van liedjes en leert zij gitaarspelen op een akoestische gitaar die zij van haar zus heeft gekregen. In de jaren zeventig treedt zij regelmatig op als leadzangeres bij coverbands, onder andere werk van Janis Joplin, maar ook van Jefferson Airplane en Led Zeppelin.

Zij ontsnapt aan een gewelddadige stiefvader en wil kunst gaan studeren. Dat doet zij later in Vermont. Met de groep Blue Angel brengt zij in 1980 een album uit dat ondanks lovende kritieken slecht verkoopt. De groep valt uit elkaar, er volgt een rechtszaak en Lauper gaat failliet. Zij gaat werken als serveerster tot de manager haar lastigvalt en gaat daarna toch weer zingen.

Gelukkig maar voor de vele fans van deze zangeres die zich vaak excentriek kleedt en wiens haardracht vaak verandert. En daarom teken ik voor haar op: ‘I come home in the morning light. My mother says: When you gonna live your life right? Oh, mother dear we’re not the fortunate ones and girls, they wanna have fun.’ En geef haar eens ongelijk, zelfs wanneer ‘The phone rings in the middle of the night. My father yells: What you gonna do with your life?’ De zangeres gaat haar eigen weg ook wanneer ‘Some boys take a beautiful girl and hide her away from the rest of the world. I want to be the one to walk in the sun.’

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 177

Born on the bayou

Maandag 19 mei 2025

Een van de muzieknummers die een eigen leven krijgen is Born on the bayou. Aanvankelijk wordt dit nummer begin 1969 als B-kant uitgebracht op de single Proud Mary. Later dat jaar verschijnt het zelfstandig als tweede en tevens laatste single van het album Bayou Country. Volgers van Het Muziekdraadje hoef ik verder niet meer te vertellen dat deze song afkomstig is van één van mijn favoriete bands.

Bij Creedence Clearwater Revival denken velen in eerste instantie aan zanger John Fogerty, ook omdat hij de meeste nummers schrijft. Samen met zijn broer is hij eind jaren vijftig al actief in de muziek met de band Tom Fogerty and the Blue Velvets. Voor een platencontract veranderen zij in 1964 de naam in The Golliwogs. Succes blijft uit tot de naam wordt veranderd in wat wij vaak simpel CCR noemen.

Voor de naam is teruggegrepen naar de voornaam van een vriend van Tom Fogerty, waarbij een extra e is toegevoegd om het woord creed te maken. Het tweede deel heeft te maken met een bierreclame en de derde is de opleving die inderdaad ontstaat. Het nummer speelt in het zuiden van de USA in een moerasgebied en gaat over een mythische jeugd in de hitte van de zomer, waarbij de schrijver zich in een andere wereld waant, beelden bij zichzelf oproept van bluesmen als Howlin’ Wolf en Muddy Waters.

Laat ik verder de band maar spreken: Now, when I was just a little boy, standing to my daddy’s knee. My papa said: Son, don’t let the man get you and do what the done to me. Begint het te dagen bij? Runnin’ through the backwood bare and I still hear my ol’ hound dog barkin’. Chasin’ down a hoodoo there. Nog even dan: Rollin’ with some Cajun Queen, wishin’ I were a fast freight train. I’m just a chooglin’ on down to New Orleans. Inderdaad: Born on the bayou.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 176

We are young – Fun

Maandag 12 mei 2025

Zo nu en dan maak ik in Het Muziekdraadje een sprongetje naar muziek die ik nog nooit eerder heb gehoord en datzelfde betreft ook voor de uitvoerende musici. Dat geldt onder andere voor deze bijdrage, een nummer dat is uitgebracht in 2011 en is geschreven door Jack Antonoff, Andrew Drost, Nathaniel Ruess en Jeff Bhasker. De eerste drie behoren tot de uitvoerende band, terwijl laatstgenoemde onder andere het tweede studioalbum van deze groep produceerde, maar ook de toetsen beroert.

Die groep betreft het in 2008 opgerichte Fun, dat piekt met het tweede album Some Nights. En vooral voor de eerste single van dit album krijgt de groep de handen meteen op elkaar. In talloze hitparades stijgt We are young tot de allerhoogste top. Ik noem onder andere USA, Engeland, Ierland, IJsland en Polen. In ons land en in Vlaanderen blijft het op de vijfde plaats hangen. Het wordt  omarmt voor allerlei commerciële doeleinden en de groep ontvang voor dit nummer uiteindelijk ook een Grammy Award.

Wie het nummer beluistert kan niet om de diverse breeks heen. Ik heb het dan over ritme maar ook over zang. Dat begint met de stem van Nate Ruess waarna Janelle Monáe, die dan al naam heeft gemaakt als singer songwriter, rapper en actrice, haar sausje aan dit nummer toevoegt waarna het geheel wordt gemixt tot de hit die het is.

Tijd voor de afsluiting: Give me a second, I need to get my story straight. My friends are in the bathroom getting higher than te Empire State. Het betreft een barbezoek en dat is ook al snel duidelijk en zeker door wat er volgt. So if by the time the bar closses and you feel like falling down, I’ll carry you home. En zingt u mee met Tonight we are young, so let’s the world on fire. We can burn brighter dan the sun.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 175

Born in Chicago

Maandag 5 mei 2025

De naam The Paul Butterfield Blues Band zal weinigen iets zeggen. Deze groep is ontstaan in 1963 rond zanger Paul Butterfield, die is opgeleid als klassiek fluitist en zich met iedereen kon meten op de blues harmonica. Onder de leden van deze groep bevonden zich onder andere de gitaristen Elvin Bishop, Mike Bloomfield en bassist Jerome Arnold. In 1971 is de groep ontbonden nadat er talloze wisselingen hebben plaatsgevonden.

Voor het draadje heb ik Born in Chicago eruit gepikt. Het openingsnummer van het eerste album van deze band voor het Elektra Records label. Het nummer is geschreven door Nick Gravenites, die inderdaad in Chicago is geboren en dat zelf tijdens optredens als duo met Bloomfield in zijn geboortestad ten gehore heeft gebracht. Ondanks twijfels bij bandleider Butterfield is het nummer op aandringen van Bloomfield in 1965 opgenomen door The Paul Butterfield Blues Band en ook als single uitgebracht met de cover Shake your moneymaker als B-kant.

Echt grote commerciële successen heeft de band nooit gekend, maar dit nummer behoort inmiddels wel tot de zogenaamde bluesklassiekers en is door een keur aan artiesten opgenomen, zoals Jesse Colin Young, George Thorogood en Tom Petty. En die coverhelden spelen echt niet allemaal blues, neem bijvoorbeeld de Pixies, die in 1990 dit nummer op de plaat hebben gezet.

Speelde bij het vorige draadje de muziek een belangrijke rol, bij dit nummer is de harmonica van Butterfield heel belangrijk, maar ook het verhaal dat verteld wordt komt aan. ‘My first friend went down when I was seventeen years old. Well there’s one thing I can say about that boy: He gotta go.

De tekst kent veel herhalingen en dat begint eigenlijk al meteen met I was born in Chicago, 1941, waarna de vader van de zanger tegen zijn zoon zegt: you had better get a gun. Ik ga naar het slot: All my friends are going, everything just don’t seem te same. Oh, things just don’t seem te same, baby.

Opa IJsbeer