Het muziekdraadje 87

De Beerenburgblues

Maandag 28 augustus 2023

Wie in Nederland de naam Cornelis Vreeswijk laat vallen noemt daarna meestal zijn hit De nozem en de non. Misschien dat ook het nummer Veronica nog ergens bij iemand een licht doet schijnen maar veel verder komen de meesten niet. Op zijn dertiende verhuisde deze zanger en liedjesschrijver naar Zweden en behaalde in zijn nieuwe vaderland in tegenstelling tot zijn geboorteland wel  veel succes maar was ook omstreden.

Veel van de teksten van Vreeswijk werden echter ook in Zweden aanstootgevend gevonden en werden daarom zelden op de radio ten gehore gebracht. Een groot deel van het volk genoot desondanks van zijn ondeugende teksten en zelfs na zijn dood bleef een deel zijn nummers draaien. In Stockholm werd een park naar hem vernoemd, kwam een standbeeld en in het ABBA-museum is een plekje voor hem ingeruimd.

Vreeswijk debuteerde in 1964 in Zweden met Ballader och oförskämdheder (Ballades en vrijpostigheden) en kende zijn echte doorbraak vier jaar later. Voor Het Muziekdraadje kies ik voor De Beerenburgblues. Dit is eneh blues voor de inwoners van de stad Götenburg die nog heel wat te leren hebben van de Friezen. Daarom heb ik het lied ook eh omgedoopt. In plaats van de Gotenburgblues heet het de Beerenburgblues, zo begint de troubadour.

Wie nu denkt dat Vreeswijk oorspronkelijk uit Friesland komt heeft het mis. Hij is in IJmuiden geboren en daar opgegroeid tot aan zijn verhuizing naar Zweden. Ik laat ondertussen een dame uit Sneek langs komen en een pater uit Grauw. Ik hou van de Friezen maar nog het meeste van hun drank en ik pak er nog eentje bij voorbaat mijn dank. En ga over naar het refrein. De drank van de Friezen is niet voor de poes daarom hoor je dagelijks De Beerenburgblues.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 86

Runnin’ with the devil

Maandag 21 augustus 2023

De Amerikaanse broers Eddie en Alex Van Halen hebben Indische roots, zijn in Amsterdam geboren en studeerden aanvankelijk klassieke piano. Op school ontdekten zij de rock-‘n-roll en richtten al snel hun eerste bandje The Broken Combs op. Op de middelbare school kwamen zij in contact met zanger David Lee Roth, die tot hun band toetrad, niet veel later gevolgd door bassist Michael Anthony. Dit viertal trad op onder de naam Mammoth maar omdat er al een band onder die naam bestond stelde Roth in 1974 voor daar Van Halen van te maken.

Die groep speelde veel covers. Met hulp van Kiss-bassist Gene Simmons werd in 1978 een eerste album uitgegeven en dat werd in Amerika meteen een hit. Het nummer Runnin’ with the devil werd in ons land in 1980 op single uitgebracht omdat de band in dat jaar optrad tijdens Pinkpop. Zowel in Nederland als in België werd het een hit. In Engeland en in de USA werd het nummer minder goed ontvangen.

De tekst van het nummer is gebaseerd op Runnin’ from the devil van de funkband Ohio Players. Van Halen heeft de tekst nooit volledig uitgelegd, aangenomen wordt dat het nummer gaat over het leven van een jonge band op tournee waarbij het leven echt niet zo simpel is als het lijkt.

I live my life like there’s no tomorrow and all I’ve got I had to steal. Least I don’t need to beg or borrow, yes I’m livin’ at a pace that kills, zingt Roth in het begin van het nummer. Ik laat mij meevoeren door I found the simple life en vervolgens I got no love, no love you’d call real, ain’t got nobody, waintin’ at home. Inderdaad het leven van een rockster: Runnin’ with the devil.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 85

Get up (I feel like being a) Sex Machine

Maandag 14 augustus 2023

Na de titel van het vorige Muziekdraadje, Body and Soul, denk ik meteen aan een muziekgenre waar ik vooral in mijn jeugd met een grote boog omheen ben gelopen terwijl dat genre veel mensen kleur heeft gegeven in hun leven; soulmuziek. Een genre dat is ontstaan uit rhytm-and-blues en gospelmuziek waarbij Ray Charles als grote voorloper geldt.

De hitmachine brengt veel grote namen voort: The Drifters, Aretha Franklink, Percy Sledge, Otis Redding, The Supremes om een handvol artiestennamen te noemen. De godfather van de soul is James Brown, die tevens als grondlegger van de funkmuziek kan worden beschouwd.

Terwijl zijn eerste albums al uit de jaren vijftig dateren dringt James Brown pas halverwege de jaren zestig door tot de Nederlandse hitlijsten. Het nummer Get up (I feel like being a) Sex Machine is door hem geschreven in samenwerking met Bobby Byrd en Ron Lenhoff en is in 1970 uitgebracht. Het nummer bestaat uit twee delen, die beide zijden van een single vullen. De blazerssectie speelt in dit nummer slechts een bescheiden rol, muzikaal is het opgebouwd rond de riff van de broers Bootsy en Catfish Collins en het drumwerk van Jabo Starks. Een ander belangrijk onderdeel is het vraag-en-antwoordspel van James Brown en Bobby Byrd. In de finale zingen zij beide de rode draad uit het nummer Shake your moneymaker van de bluesgigant Elmore James.

Tijd voor tekst? Fellas I’m ready to get up and do my thing. (Yeah go ahead!) I wanta get into it, man you know (go ahead). Inderdaad zo start het: Like a, like a sex machine, man (yeah, go ahead). Movin’and doin’ it you know. Met daarna als rode draad: Get up (Get on up), Stay on the scene (get on up) like a sex machine (get on up). Simpeler kan ik het nier verwoorden.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 84

Body and soul

Maandag 7 augustus 2023

Er zijn van die muzieknummers die door zoveel muzikanten zijn uitgevoerd en opgenomen dat je ze bijna moeiteloos herkent. Een van die nummers is Body and Soul, dat je rustig ook een jazzstandaard kunt noemen. Toch waren er maar liefst vier componisten en een muzikant nodig om tot dat resultaat te komen. De componisten zijn Johnny Green, Edward Heyman, Robert Sour en Frank Eyton die het nummer in 1930 schreven. Tenorsaxofonist Coleman Hawkins nam het op 11 oktober in 1939 op in de RCA Studios in New York.

Aanvankelijk had Green het nummer speciaal voor de actrice, danseres en zangeres Gertrude Lawrence geschreven toen hij in Londen was. Het orkest van Jack Hylton zette het al snel op de plaat en het werd een van de hoogtepunten van de Broadway-musical Three’s a crowd. De opname met revue-zanger Libby Holman werd meteen een hit, maar vanwege de tekst You know I’m yours for just the taking. I’d gladly surrender myself to you Body and Soul werd het daarna enige tijd op de radio geboycot.

De wijze waarop Coleman Hawkins dit nummer instrumentaal uitvoerde vormde de opmaat voor de bebop. Hawkins week af van de gebruikelijke muzikale thema’s en werd zo een bron van inspiratie voor een jongere generatie musici. Tot ongeveer 1960 was de bebop de toonaangevende jazzstijl met uitvoerenden als Charlie Parker, Dizzy Gilespie, Oscar Peterson en Miles Davis.

Tijd voor nog wat tekst, waarbij ik luister naar de uitvoering van Tony Bennett en Amy Winehouse: My heart is sad and lonely. For you I sigh, for you dear only. Why haven’t you seen it. I’m all for you, Body and Soul. En iets later: I can’t believe it. It’s hard to conceive it that you’d turn away romance. Are you pretending? It looks like the ending! Unless, I can have one more chance to prove it dear.

Opa IJsbeer