Het muziekdraadje 69

I wanna be your man

24 april 2023

Zelf heb ik nooit echt meegedaan aan de strijd wie beter waren, The Beatles of The Rolling Stones. Natuurlijk heb ik mijn voorkeur en die is vooral ingegeven door de start van The Stones, die dichter tegen de blues aanschurkte dan wat The Beatles liet horen. Die zogenaamde strijd tussen de twee vroege Britse popbands werd mede georkestreerd door platenmaatschappijen die baat hadden bij

een commercieel succes.

Zelf waren de leden van de groepen redelijk bevriend met elkaar en het eerste platencontract van The Stones ontstond op voorspraak van George Harrison. De tweede single van die groep werd I wanna be your man dat geschreven is door Paul McCartney en John Lennon, deels tijdens een opname sessie van The Stones, die verlegen zaten om materiaal. Met dit nummer had de groep in die tijd ook redelijk veel succes.

The Beatles namen enkele weken na The Rolling Stones een eigen versie van dit nummer op met Ringo Starr als zanger en dat kwam terecht op het tweede album van deze band. John Lennon liet zich in 1980 enigszins denigrerend uit over het nummer: ‘It was a throwaway.’ En ook Paul McCartney liet zich zoiets ontvallen. Omdat het door drummer Ringo Starr live moest gezongen worden, moest het wel een ‘simpel’ nummer zijn.

In de loop der jaren zijn er meerdere versies verschenen. Onder andere van Adam Faith, Freddie & The Dreamers, Suzi Quatro, The Smithereens en zelfs Count Basie.

Of Lennon en McCartney gelijk hadden met hun constatering? Dat oordeel laat ik maar aan anderen over en houd het zelf maar eenvoudig, zoals hoorde bij veel nummers uit de beginfase van de popgeschiedenis. Tell me that you love me baby, tell me you understand. I wanna be your man.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 68

Behind a painted smile

Maandag 17 april 2023

Ieder lied heeft wel een betekenis en die kan steeds weer iets anders zijn; anders voor de schrijver, voor de vertolker en voor de luisteraar. Voor Het Muziekdraadje behandel ik ditmaal Behind a painted smile dat is geschreven door Ivo Jo Hunter en Beatrice Verdi en door The Isley Brothers in 1967 opgenomen. In de jaren vijftig begonnen als trio breidde de groep zich steeds verder uit en experimenteerde met diverse muziekstijlen. Vorig jaar bracht The Isley Brothers nog een nieuw album uit, waarbij er samengewerkt werd met onder andere Beyoncé en Snoop Dog.

Voor mij is Behind a painted smile de eerste kennismaking met de Nederlandse zangeres Mathilde Santing. Het is het openingsnummer van haar eerste album, dat in 1982 uitkomt. Zij begon onder haar eigen naam, Mathilde Evening, al jong te zingen in allerlei bandjes van haar broers en gebruikte later de meisjesnaam van haar moeder: Santing. Tegenwoordig treedt zij op als jazz-zangers en haar stem wordt weleens vergeleken met die van Rita Reys.

Vreemd genoeg had Mathilde Santing meer succes met haar albums dan met haar singles, waarmee zij slechts zelden de Top 40 haalde. De eerste keer dat zij daarin slaagde was in 1997 met Beautiful People, een nummer van Melanie.

Maar het draait allemaal om het lied. Whenever you’re near I hide my tears behind a painted smile. You can’t imagine the tears and sorrow. Inderdaad het leven in dit nummer is haar maskerade, mede omdat de verlaten persoon de ander zo hard nodig heeft. En daarmee beantwoordt ook dit nummer aan mijn gedachte dat veel liedjes over verlaten liefdes gaan. I can’t let you see all the tears I’m crying. Maar ook is er nog eigenwaarde. If I can’t have your love, I don’t need your sympathy.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 67

The thrill is gone

Maandag 10 april 2023

De bluesmuzikant en -zanger Roy Hawkins is slechts bij een select gezelschap bekend. Hij breekt in 1950 door met Why do things happen to me, maar bekend is hij vooral van liedjes die door anderen zijn gecoverd zoals de soulzanger James Brown. In Het Muziekdraadje heb ik het ditmaal over The thrill is gone, een nummer dat Hawkins in 1951 schreef met Rick Darnell en in 1969 als single verscheen van de bluesgigant BB King.

Riley Ben King, zoals zijn officiële naam was, is geboren op een plantage. Al vroeg raakt hij in de ban van muzikanten als T-Bone Walker en Lonnie Johnhson, maar ook de jazz van Django Reinhardt. Met behulp van zijn neef Bukka White verfijnt hij zijn gitaartechniek. Hem heb ik nog zien en horen optreden op late leeftijd in Ahoy en ondanks de ondersteuning van anderen gaat er een grote vitaliteit van hem uit als hij dit bijzondere nummer speelt. Niet alleen op het vinyl maar vooral op het podium gebeurt er iets als hij dit speelt. Legendarisch is zijn optreden met Gary Moore.

Uiteraard zijn het de vibraties van de muziek en dat in combinatie met zijn stem, die zingt over eenzaamheid en treurnis. The trill is gone baby, the thrill is gone, it’s gone away from me. Although I’ll still live on but so lonely I’ll be. Aan de volgende woorden moet ik denken als ik hoor dat hij is overleden. The thrill is gone away for good. Gelukkig is zijn muziek er nog en daar geniet ik regelmatig volop van. You know I’m free, free now baby I’m free from your spell. And now that it’s over all I can do, is wish you well.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 66

Suzie Q

Maandag 3 april 2023

De doorbraak van actrice Carice van Houten kwam door haar rol in de Nederlandse televisiefilm Suzy Q, waarin volop gebruik werd gemaakt van bestaande muziek waardoor de film niet in de bioscoop is gedraaid en niet op DVD is uitgebracht. De titel van de film is een verwijzing naar het nummer Susie Q dat is geschreven door, zanger, gitarist en muziekpoducent Dale Hawkins in wiens gitaarspel de kenmerkende Louisiana blues-stijl is te horen.

Zelf heeft Hawkins met het nummer succes, maar het wordt bekender door The Rolling Stones, die het in 1964 uitbrengen, maar ook José Feliciano scoort er een kleine hit mee.

Onder de titel Suzie Q verschijnt de song in 1968 op het debuutalbum van Creedence Clearwater Revival. En dit is met voorsprong de bekendste versie van het nummer. Voor de band is het tevens hun eerste hit in de Verenigde Staten en het is bovendien een van de weinige hits die niet door de zanger en gitarist John Fogerty is geschreven.

De albumversie van Suzie Q is ruim 8,5 minuut en uitgebracht met de intentie dat het gedraaid wordt op het progressieve radiostation KMPX in San Francisco, maar is echter veel te lang voor de hitgevoelige Nederlandse programma’s. De verkorte singleversie wordt wel op popzenders gedraaid, maar toch slaagt CCR er niet in om hiermee in de Nederlandse Top 40 te komen. Wel verschijnt het nummer in de Belgische Ultratop 50 en ondanks alles blijft deze versie toch bij velen hangen.

De tekst van dit nummer is heel eenvoudig met talloze herhalingen met zinnen als Well say that you’ll be true en Well say that you’ll be mine en tenslotte I like the way you walk, I like the way you talk. En uiteraard het refrein Oh Suzie Q, Baby I love you, Suzie Q.

Opa IJsbeer