Het muziekdraadje 52

Appleknockers flophouse

Maandag 26 december 2022

Getwijfeld heb ik over mijn bijdrage aan Het muziekdraadje voor vandaag. Niet over de uitvoerende band want dat moet een nummer worden van Cuby + Blizzards. Aanvankelijk valt mijn keuze op een uitvoering van Sugar Mama op het door mij grijs gedraaide album Live’68 van deze Nederlandse band, maar uiteindelijk ga ik overstag voor Appleknockers flophouse omdat ik dit nummer uit 1969 ook op single heb gehad.

Het autobiografische nummer is geschreven door zanger Harry Muskee en gitarist Eelco Gelling, terwijl de titel mede is bedacht door Herman Brood, die geruime tijd deel heeft uitgemaakt van deze Drentse bluesrockgroep, maar er ook tweemaal is uitgezet.

Met Appleknockers flophouse wordt de boerderij bedoeld in Grolloo dat geruime tijd als uitvalsbasis heeft gediend voor Cuby. Ook is het een plek waar nationale en internationale blues grootheden even op adem kunnen komen, energie opdoen en bovenal gezelligheid vinden. Iets wat in het openingscouplet valt te beluisteren. ‘Appleknockers flophouse that’s were we live in. Such a good place for you and for me. If you come to our Appleknockers flophouse, you don’t know what you’re bound to see.´

Het zijn roerige tijden, ook voor de band die dan al getoerd heeft met grootheden als Alexis Korner, Eddie Boyd, Van Morrison en John Mayall. Ik luister en ervaar de handreiking van Muskee als ik hoor: ‘Come baby, give me your hand, come with me now, try to reach the end’, en als je het anders beleeft, ‘if you don’t believe what i’m going to say: go ahead girl and find your own way.’

Dat laatste geldt zeker voor Brood, die vanwege zijn drugsgebruik uiteindelijk uit de groep is gezet. En zelf? Ik houd van sommige muziek, van deze muziek en wil altijd nog eens een bezoek brengen aan het museum dat in Appleknockers flophouse is gevestigd.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 51

De kerstezel

Maandag 19 december 2022

Ik weet het, twaalf december is al geweest en toch… Inderdaad een van de veel besproken liedjes uit Kinderen voor Kinderen  heb ik een plekje gegeven in Het muziekdraadje. Dit nummer De kerstezel past zo bij deze tijd van het jaar waarin op veel (vooral christelijke) scholen een kerstrollenspel wordt gehouden.

De tekst en de muziek van dit lied, uit de elfde editie van Kinderen voor Kinderen, zijn van Harry Jekkers, Koos Meinderts en Leon Smit. Soms heb ik het gevoel dat er een rol voor mij is als ik hoor zingen ‘We waren aan ’t rekenen en ik was al klaar dat de meester zei: ‘Leg de pennen maar neer.’ De rest van die eerste alinea gaat aan mij voorbij. ‘Wij mogen het kerstspel spelen dit jaar.’

Dat is mij namelijk nooit overkomen, net zoals er op zondagschool nimmer een rol voor mij was tijdens de kerstviering. De rollen worden zoals altijd verdeeld onder hen die altijd worden gekozen. ‘Dan maar een herder dan sta ik wel wat achteraan maar dan schuif ik naar voren, steeds verder tot ik naast Marjolein kom te staan.´

De teleurstelling is groot als ook dat niet doorgaat. ‘Ik moet dit jaar de ezel zijn. Toen ik dat hoorde ging ik door de grond. En ik ben niet eens de voorkant.´ Kunt u zich dat gepest voorstellen. ‘Hij is de kont.’ Ach u kent ongetwijfeld hoe het afloopt. ‘Een dag voor we op moesten treden kwam Jos niet op school. Hij had zogenaamd griep.´

In mijn eentje kon ik geen ezel zijn riep ik, maar toen zei Marjolein. ‘Laat een ander Maria maar wezen ik wil samen met hem de ezel zijn.’ Zo kwam alles nog goed, net zoals voor mij die Tweede Kerstdag in 1973. Maar dat is een ander verhaal.

Opa IJsbeer

  

Het muziekdraadje 50

Frank Mills

Maandag 12 december 2022

De Nederlandse zangeres Bojoura heeft het zingen niet een vreemde want haar moeder was de Bulgaarse sopraan Dani Zonewa. De naam Bojoura is een van haar drie voornamen en haar vader moest speciaal naar het Bulgaarse consulaat om de naam van zijn dochter geregistreerd te krijgen omdat de naam Bonjoura onbekend was.

De eerste liedjes waarmee zij in de jaren zestig optrad waren geschreven door George Kooymans van The Golden Earrings, die zangles van haar moeder had gekregen en als haar ontdekker geldt. Haar muzikale carrière verliep niet helemaal vlekkeloos en haar optreden bij Voor de vuist van Willem Duys was geen succes omdat zij niet gewend was om met een geluidsband op te treden.

In 1969 scoorde Bojoura wel met Frank Mills. Een nummer uit de musical Hair. En als ik aan Bojoura denk moet ik toch vooral aan dit lied en haar bijzondere stem denken en hoor haar zingen: I met a boy called Frank Mills on september twelfth right here in front of the Waverly. Ze wisselen adressen uit, maar de zangeres raakt die kwijt. Toch gaat ze op zoek. He was last seen with his friend a drummer.

Allemaal heel netjes toch en toch…

De musical Hair was zeer controversieel vanwege verwijzingen naar pacifisme, drugs, seks en naakte artiesten die op het podium en door zalen dansten. Het folk rocknummer Frank Mills wordt voor de pauze gespeeld. In de originele cast is dit nummer gezongen door Shelley Plimpton. Later is het ook opgenomen door The Lemonheads en Liza Minnelli.

Nog even terug naar de tekst: I love him but it embarrasses me to walk down the street with him. En He had golden chains on his leather jacket and on the back are written the names Mary and Mom and Hells Angels.

Opa IJsbeer

Het muziekdraadje 49

Nutbush City Limits

Maandag 5 december 2022

Misschien heeft u de musical gezien en dan weet u of dit stuk volledig op waarheid berust of is dat verhaal over het leven van Anna Mae Bullock afkomstig uit Tennessee misschien hier en daar wat geromantiseerd. Deze zangeres heeft sowieso op gebied van erkenning veel te danken aan haar toenmalige echtgenoot die niet alleen bekend stond als man met losse handjes maar haar ook verloste van haar rol als achtergrondzangeres bij The Ikettes, nadat hij haar eerder had gescout tijdens een toer met zijn band The Kings of Rhythm.

Lof viel Ike en Tina Turner ten deel in zowel het soul- als het rock-’n-rollcircuit en zelfs van blueskenners kregen zij erkenning. Nutbush City Limits is zeker niet hun grootste hit, maar dit door Anna Mae geschreven nummer heeft vooral voor Tina Turner heel veel waarde. Zij schreef dit lied, dat in 1973 werd uitgebracht en pas vijf jaar later in ons land in de hitparade verscheen, met in haar gedachten haar geboortedorp Nutbush. Een dorp zonder echte gemeentegrenzen, maar ook een dorp waar bewoners wel de nodige zeggenschap hebben.

Nadat Tina Turner met Ike had gebroken heeft zij het nummer nog enkele keren opgenomen en niet alleen op albums maar ook op single. Tijdens liveoptredens gebruikte zij altijd een rock-‘n-rollversie maar er kwam ook een discovariant die de hitparades haalde.

Het wordt tijd om naar dit intrigerende nummer te gaan. A churchhouse, ginhouse, schoolhouse outhouse on Highway Number Nineteen. The people keep the city clean. They call it Nutbush, zo opent Tina Turner. In het dorp gold een gelimiteerde snelheid, de mensen gingen t’the store on Fridays en op zondag naar de kerk, have a picnic on Labor Day en op zaterdag naar de stad. Little old town in Tennessee en you have to watch what you’re puttin’ down in old Nutbush.

Opa IJsbeer